Weeskind

Het is een gure decemberoavend. De regen striemt tegen de roamen en een zwoare stórm buldert om
muren van het weeshoes, dat Roos dizze duustere oavend verloaten mout. Binnen is het waarm, mor
echte waarmte is er nait. Dat ken een kachel, al staait hai nog zo gloeiend, nait in hoes brengen. Dat het Roos in dei 16 joar dat ze doar woont het, wel maarkt. Ze het gain older meer en ook gain familie. Roos is een weeskind. Ze mout soamen mit andere weeskinder altied in de hoesholden mithelpen.

Mor Roos mist wat in heur leven. Ze hunkert noar laifde en waarmte en dat het ze – dat docht ze tenminste – vonden in de Pa van het weeshoes. Dei is altied wel oardig tegen heur west, tot het moment dat het hopeloos mis ging.

Op heur 16″ verjoardag kwamen ze heur allemoal feliciteren en dat dut heur goud. Echt even aandacht,
echt even het middelpunt, even oet de sleur van alledag. Allain weeshoespa het ze mist. Dei mos vroug
vot. Dei zel heur vanoavend wel feliciteren. En zo verandert er dei aovend veul in Roos heur jonge leven.

Om kwart veur tiene wordt er op heur deure klopt. Ze dut open en doar staait Weeshoespa. Ze let hom binnen en hai feliciteert heur mit een kus op de waange, woar ze bliede van wordt. Den geft hai heur een klaain vaaierkant pakje. As ze het oetpakt het, zugt ze een fien golden ringetje mit een rood staintje in de vórm van een rooske. “Kiek,”zegt hai, “een rooske veur een Rooske.”. Mor doar mout hail wel een echte kus veur hebben. En terwiel hai heur stief tegen zoch aandrokt en zien lippen stief op heur mond paarst, stroomt er zo veul waarmte deur heur lichoam, dat ze all mor toulet hou hai verder gaait. Ze vuilt zoch zo stokgelukkig. Hai het beloofd, mórgenoavend weer te kommen.

As ze op heur berre ligt, overvaalt heur een gevuil van ongeheurzoamhaid. Mor dat geluksgebuil druk dat
schuldgevuil hailemoal weg. Elke oavend beleeft ze het wer mit hom, totdat ze er achter komt dat ze zwanger is. As ze hom dat vertelt, zegt hai, dat het beter is dat hai nait weer bie heur komt en draaigt mit de politie, as ze vertelt wat er allemoal gebeurd is. Dus ze zwiegt oet angst.

Op dizze gure decemberoavend, wordt Roos ophoald, om noar een hoes van ongehuwde moeders te goan. Alle weeskinder hebben oafschaid van heur nomen. Weeshoespa en moeke het ze nait meer zain. Wat dee dat zeer, terwijl weeshoespa toch de papa van heur kindje is.

De jonge chauffeur stelt zoch veur as Victor. Hai helpt heur hail galant en veurzichtig instappen en zegt dat ze de troanen, dei in heur mooie ogen stoan, mor dreugen mout. Zo, denkt ze, dat is de loatste moal dat ik schraift heb, om wat mie gebeurd is. Ik wil flink wezen en mien kindje straks mit bliedschap in mien aarms sloeten. Victor vroagt heur, wat er noa de bevalling gebeurt. Het is net of ze mekoar al joaren kennen. Ze ken nait weer terugge, want as je moeke bennen, heur je nait meer in een weeshoes is heur verteld. Dus let ze het mor op zoch aankommen. En flink zel ze wezen.

Victor woont bie zien moeke. Pa is 2 joar leden overleden. Het is aaltied zo fijn en vertraauwd bie zien
laive moe, dei hom zo op vongen het toun zien wichtje der zomor mit een aander vandeur ging. Hai was zo wies mit heur en docht dat dit echte laifde was, mor dat bleek een grote vergizzen.

Het hail verhoal van dat mooie zwangere wichtje let hom nait lös en hai vertelt alles aan moe, omdat het
hom begroot, dat ze straks misschien heur kin oafstoan mout. Welke smeerlap het heur dat flikt. Om 2 uur stapt Victor mor oet berre omdat hai nait sloapen ken. Hai vindt moeke ook in de keuken. Het vuur was nog nait hailemoal oetgoan was, het ze weer opstookt en zit te stroalen achter een kop koffie en vertelt heur plan. Moe vindt het as goud christen, heur plicht om dizze jonge vraauw mit heur kind te helpen. Ze zit zo vol laifde en wil dit groag aan dizze jonge moeke geven.

Zo gebeurt het dat Victor mit zien moeke een bezuik brengen aan het ‘Huis voor ongehuwde moeders’. Hai het hier nooit zo bie stilstoan, mor nou dat mooie wicht hier binnen is, dut het hom echt wat. Hai is bliede dat hai heur weerzurgt.

Op 2 januoari wordt heur kerngezonde dochter geboren. Ze wil dit popke nooit meer lösloaten. Mor as
ze gain onderdak het, mot ze het ofstoan ter adopie. Mor zelfs as dat gebeurt, zel ze veur heur wichtje
vechten as een tieger. Ze besloet om heur wichtje Maria te nuimen.

Op 12 januoari as Maria 10 doagen old is, mout ze het hoes verloaten. Ze wordt ophoald, mor er wordt heur nait verteld woar ze hen goan. Er zal toch wel een plekje veur heur baaiden wezen.

As Victor even loater op stoupe staait, wait ze dat heur stille hoop oetkommen is. Dit ken gain touval wezen. Hai begrout heur mit een stroalende lach en vroagt heur hou het gaait. As ze instappen wil, nimt hai de baby van heur over, tot ze zit en legt het kind weer in heur aarms. Ze mout toch waiten woar ze hen gaait mit heur kind. As ze de moud vindt om het aan Victor te vroagen, zegt hai “Verrazzen”. Hai stopt bie een oardig hoes mit bloumen veur het roam en o, wonder. In de deure staait stroalend mit de aarms open, Victor zien moeke. “Welkom kind veur die en dien wichtje. Wie hebben besloten om joe baaiden in ons gezin op te nemen en joe baaiden waarmte en laifde te geven en wie hebben plek genog”.

Het waigje, woar Victor vrouger in legen het, staait in de koamer woar Victor zien moeke het kindje laifdevol toudekt. Roos krigt een brokke in de keel en troanen stromen over heur wangen. Over de gebogen rogge van de oldere vraauw ontmoten de ogen van baaide jonge mensen mekoar in een laifdevolle blik dei zegt: “Laifde overwint alles”.

Inzenden veur de Westerwolder Schriefwedstried 2026