Gain rozen zunder doorns
Jonge kerel groot en staark
Aine om toukomst mit te baauwen
Nooit zaik, aaltied op zien waark
n’ Fijne man om mit te traauwen
Het leven leek wel een gedicht
Ze waren stoapel mit mekoar
Tweimoal kwam er een lutje wicht
Toun was t’ geluk echt veur mekoar
Toch leek alles veul te mooi te goan
De klachten kwamen hai wör zaik
Hai was zo gaauw mui
Kon nait zo laang meer stoan
Zien laif gezicht wör zo inblaik
t’ Was of t’ in dokters ogen stoand
Mit vetgedrokte letters ‘KANKER’
Toch luit hai zoch nog opereren
Al waren de kansen nog zo klaain
n’ Ingreep woar de dokter van kon leren
Veur hom holp t’ nait meer
Veur n’ aander wel misschain
Zo is hai zien gezin ontvalen
Luit ze noa in daipe duusternis
In een gat mit hoge gladde walen
Woar nait tegen op te worstelen is
In de koamer stait zien foto en het is
Of er soms een lach verschient
Op het zo gelaifd gezicht
Den schient er deur dei zwaarte duusternis
Soms inains een hail klaain stroaltje licht
Inzenden veur de Westerwolder Schriefwedstried 2026
