Daarde kerstdag
Daarde kerstdag voult as de koater noa n laank weekìnde deurzakken. Van oetsloapen is niks kommen, omdat t roaderwaark in bovenkoamer as n ‘Drummer boy’ tekere ging. Noa t loate òfschaaid gusteroavend van voltallege femilie kerstvierders, elf man dik, was bie ons de puf deroet en n bult waark liggen bleven. Om zeuven uur luip k al mit stofzoeger in haand en n slovve schuddeldouk over scholder. Aan n stoetje of bordje brinta, nog dik zat van t gusterse kerstmoal, mos k aal nait denken.
Wel aan t feest, dat noa de kedootjes in en onder de kerstboom en t oetgebraaide drijgangen kerstdiner zien muzikoale piek kreeg in de Top-2000. Hou jongelu t aal veurnander kriegen, is mie n roadsel, mor regelmoateg waren ‘onze’ feestvierende klaainkinder op t grootbeeld van nationoale tv te zain.
Dou heur olden vonden, t was mooi genog west, binnen zai, d’ain mit bainenwoagen noar t veurhoes en de rest mit d’automobiel noar Maiden vertrokken. Wat n rust. Vonden ook de katten en hond. En mìnsen en daaier hebben zok elk op maist comfortoabele stee dele vlijd en hebben loekjes sloten.
Op dizze plek kin k eerste zin weer herhoalen.
As tegen elf uur t hoes weer geurt as vanolds en alles weer blinkt as n keudel in duustern, krieg k de bodschop:
‘Hest nog even tied om op bodschop te goan?’
Mien verboazen is nait speuld, as k zeg:
‘Kiek ais in pannen en koelkaast wat wie guster aal overholden hebben.’
Ik heb gain veuroetzainde blik, bliekt al gaauw, want veur de kommende doagen mout der nog n bult regeld en insloagen worden. Euliebollen bakken op leste dag van t joar is al sikkom n haalve aiw n femiliefeest en op eerste dag kriegen wie datzulfde volk nog ais op veziede, omdat der den n stamppot-buffet veur heur kloarstaait. n Opmoakersbende.
t Is nait zo as t heurt.
Regelmoateg schaaiten der lu op klaainbeeld aan mien blikveld veurbie, dij kiekers perbaaiern te overtugen dat ons eetpetroon nait allendeg ongezond is, mor ook nait beantwoordt aan datgene wat t liggoam vragt.
n Opvalende oetsproak, woar zai zok geern van bedainen en woar wie ons aiglieks aan spaigeln mouten is:
‘Vrouger was t feest, as der eten was.’
Ik denk den, t zel wel over joagers goan, dij n hoaze strikt of n hert schoten hebben. Zai aten net zo laank tot t op was. Dik en rond. Zai wozzen, t kin doagen of weken duren, veurdat zok der n nije situoatsie veurdut en der weer eten op ‘toavel’ staait.
Achterliggende betaikenis, dij dizze antropologen mit verstand van eetgewoonten ons leren willen, is toch wat om over noa te denken:
‘In de tied, dat mìnsen niks te bikseln hebben, gaait t liggoam op spoarstand, mor krigt tougeliekertied de kans om van sukerverbranden noar vetverbranden over te goan. t Gevolg is n stabielere bloudsukerspaigel, gewichtsverluus en meer energie. Dat je in t begun kopzere kriegen kinnen en mui worden, mouten je op de koop tounemen.’
Mor den komt, volgens mie t belangriekste:
‘t Liggoam start ook mit celreperoatsie en verbetert de hormoonbalans en insulinegevouleghaid, wat weer goud is veur hartgezondhaid en hazzens.’
Vanmörgen heb k t perbaaierd, mor nait langer volholden as tot n uur of elf. Joa, vlak veurdat wie bodschoppen doun mozzen.
Woarom?
Hebben ie wel ais in n winkel lopen mit n lege moag?
k Wait t oet ervoaren, den komt der boven op wast neudeg bist, nog zoveul slikkerij in kaar, doar begun k dus nait aan.
