Nou en dou
‘Vrouger was alles beter.’
In vaar woorden heb k aal mien frustroatsies over tegenswoordege tied soamenvat. Reden zit soms in klaaine zoaken. t Is toch ook wat, dast mit n kepotte veurlaampe van auto n apaarte raaize noar gerazie moaken moust. Vrouger haarst n plestieken bakje in achterbak mit alle lampkes van d’auto in ain. Verwizzeln deest zulf. Bie moderne auto’s hest dij roemte nait meer en doarom n soort van auto-operoatsie-dokter neudeg om t stokkende onderdail te vervangen.
‘As t toch noar Nico moust, kist den even n noodbodschopke bie grootgrutter hoalen?’
t Veurlampke bleek lopieswaark, t noodbodschopke wuir n drama.
Ik bin gain scanfan. k Vind t elke keer weer n haile operoatsie mit zo’n scanapperoat, zeker bie t òfreken, dat ik besloet t olderwetse winkelmandje in aarm te nemen. Gemak daint de mìnsen en t is mor n handtast. Docht ik.
Bie de scankassa’s was t drok. De riege, woar k as vaarde aansloot, druig genog pozitieve elementen in zok, om snel de winkel te kinnen ontvluchten. t Luip aans.
Mit mien potje al op loopbaand kwam dijzulfde baand plöts tot stilstand. De vraauw, dij sikkom aal heur wekelkse bodschoppen al bie kassajuf òftikt haar, haar noamelk n tikkende tiedbom op baand legd. Bie t zain van ain van heur leste artikels krigt zai hoast n appelflaauwte en bedudt de tikkende juvver achter de knoppen, zai het t verkeerde pak drinkyoghurt oetzöcht. t Is t begun van n laange konversoatsie, dij d’cassière oet heur doun en t mottjende wachtvolk tot wanhoop brengt. Der mout zulvens ekstroa winkelpersoneel inschoakeld worden om t foute product om te ruilen. t Köst gaauw n poar menuten en k heb mie doar vast veurnomen om mie toch ais te verdaipen in de scancultuur.
Baaide volgende klanten binnen in n floep en scheet vlogen en t grote wicht, woarvan k stoer leeftied schatten kin, veur mie, het ook mor n poar bodschopkes. Heur liggoamelke handicap trekt ongewild aandacht. t Is weschienlek doarom dat zai mit klinkende munt betoalt. Oet n klaain porremonneetje. Euro’s krigt zai der mit de neudege muite oet, veur t resterende klaaingeld keert zai t porremonneetje om. Kassajuf begunt doadelk mit schoeven en tellen, mor komt noa n menuut tot konkluzie, de vraauw komt nait aan t totoalbedrag.
t Levert bie alle betrokkenen t neudege ongemak op. Ook bie mie.
As k zai dat vraauw wat bodschopkes aan kaant schoft, bemui k mie der mit:
‘Houveul komt zai te kört.’
t Is net gain drij euro.
‘Ik wil dammeet toch mit de pin òfreken, zet t bedrag mor op mien reken.’
t Vlogt mie der zo oet. Dat zokswat in de moderne tied nait zo mor kin, snap ik nait, de winkeljuf wel. t Bliekt technisch nait meugelk. Elke bodschop het zien aigen streepjescode.
Even overweeg ik, veur de show, in mien aigen porrefullie te kieken, mor dat toneelstok voer k nait op. k Wait ja zeker, k heb gain klaaingeld bie mie om bie te pazen.
Zo wor k van redder in de nood de grote malloot. Nou mout zai dus toch veur €3 wat bodschoppen terogge zetten?
t Komt nait zo vèr. Achter mie tikt mie noamelk ain op rogge. Achteromkiekend zai k n man, dij k nait kin en hai zegt, mit n tientje in d’haand:
‘Ik paas t wel bie.’
As de vraauw vertrokken is en ik òfrekend heb, draai k mie nog ainmoal om en twievel of ik de man nou bedanken mout. Ik kom tot n körte knik en k neem mie veur nooit meer zunder buutskecìnten van hoes te goan.
En ….. k goa bie Arineke in de leer om nou toch mor ais zulfstandeg te leren scannen.
Op terogweg noar hoes wor k ongemaarkt terogge schoten in de tied. Noar t Pekel van 60-er joaren, dou doar op kop van Hoanekamspwieke d’eerste ‘supermaarkt’ opend wuir. t Was n nijloatje en ik vond t geweldeg. Vanòf dij tied konst mit n winkelmandje aan aarm dien aigen bodschoppen doun. Mor t was ook t ìnde van de bezörgbakker, -melkboer en -gruinteboer.
Dat zok dij leste dainst intussentied weer in de maarkt prezen het, is n taiken, dat nou en dou onverbrekelk mit nander verbonden blieven.
