Schaif staait ( nait ) laif
Joen probleem is, ie hebben gain timmermansoog.
t Klinkt oet de mond van schoonzeun as:
‘As k joe was zol k ais noar brillendokter goan.’
Van schrik versloek ik mie hoast in mien eerste slok kovvie.
Wat mien probleem wel is?
Onze wandklokke, n regelateur – n joar of wat leden veur n habbekrats op de kop tikt bie noaberman op de Wieke – lopt nait goud.
‘k Heb hom toch echt zuver wotterpas hangen,’ is mien verweer.
Om te demonstreren hou k dit soort zoaken aanpak, goa k op n poar meter van klokkenmuur stoan, kniep ain oog dicht, hold doem en wiesvinger in houk van 90° en schoef mit verkregen kennis zo neudeg klokke n ìndje noar rechts of links.
t Ontlokt, zowel in woord as geboar waineg bievaal van timmersmanszeun. Zien antwoord frustreert as e wist noar baaide vertikoale baalken in houk van koamer.
‘Ik denk, dat ie gewoon, zunder t deur te hebben, teveul noar schaive binten keken hebben.’
t Klopt. Aiwenolde binten binnen n sieroad veur t oog, mor stoan zo schaif as n kraab. As ik nog stief aan t prakkezaaiern bin hou t nou verder mout, is hai al oet t zicht verdwenen, om n poar tellen loater mit n echte wotterpas op batterij te kommen. t Apperoat logt nait. Klokke, dij volgens mie zuver recht hong, hangt wel n centimeter oet t lood. k Schoamde mie dood.
‘Om herhoalen te veurkommen, zet ik aan ziedkaant van klokke n potloodstreepke op muur.’
n Mìns mout bliekboar n beetje praktiek hebben.
Weer terogge aan kovvietoavel zit onze kovviedrinker toesjoer onrusteg op stoule hìnneweer te schontjen, kikt regelmoateg over scholder achterom noar de klokke, trekt n moal of wat n bedenkelke rimpel in t veurheufd om den inains zunder woarschaauwen midden in t gesprek vot te lopen. Noar onze wandklokke.
Wie binnen veur n mement oet t lood sloagen.
‘Is t nog nait goud?’ vroag ik.
t Antwoord loat even op zok wachten, komt noa n poar tellen:
‘Klokke tikt onregelmoateg.’
Vervolgens begunt hai weer te schoeven mit klokkenkaast. n Beetje noar links, den weer aander kaant op en net as ik mie der mit bemuien wil, heur k t verlözzende:
‘Zo tikt t klokje zoals t mout.’
Ik heur t verschil nait, mor dat het n aandere oorzoak. Dat t controle-streepke deur dat geschoef vot is, wordt oplöst deur n blaauw baalpìn-lientje.
De vroag of klokke nou nog wel wotterpas hong, heb k nait meer steld. Stel die veur, haren we meschain ook nog n daarde streep op mure kregen.
In mien geboortehoes, op Komnijsterwieke was t aans. Doar was werkelk alles schaif wat de klokke sluig. Dat wie as lutje grommen leerden om te goan mit de schaifhaid van t hoeske, was n kwestie van zulfbeschaarmen. Pa haar, weschienlek in n buie van bittere zulfspot, zulvens n pazende noam bedocht veur t lutje aarbaaidershoeske op nummer tiene:
‘Schaive villa.’
Baauwd op slempgeuten, mit n haalfstains muurtje was t ook vroagen om problemen. Zo heb k mie loaten vertellen, dat ik as kind voak oet bère vuil. Pabbe was n pragmaat en von n oplözzen deur twij planken aan ziedkaant van t ledikant te timmern.
Kregen wie veziede, ook veurnoame lu, zai luipen aaltied achterom. Deur veurdeur noar binnen goan, was noamelk levensgevoarlek deur schuunse ski-hellen. Aan keukentoavel soep eten was hoast onmeugelk. Pabbe het dou aan toavelpoten aan ain kaant n stok òfzoagd.
Knitters in roeten was normoalste zoak van de wereld. Glaszetter haar der n beste verdainste aan, mos regelmoateg mit nij glas en stopvaarf op kommen droaven.
Toch waren dij eerste tien joaren in t schaive hoes mooie joaren, woar k mit veul plezaaier op terogge kiek, want wees mor eerlek:
Zoals t klokje thoes tikt, tikt t naargens.
