Allain
Boeten vaalt de regen. n Vieze miesderge motregen. Der is gain mins bie t pad. Elk zöcht zo rad meugelk de waarme huuskoamer op.
Moeke Aantje zit veur d’roet en kikt noar de stille, verloaten stroade. Gain mins is der te zain. Bah, wat n male zundag. Zel nou ook wel gainaine bie heur op veziede komen.
Ze staait ais op en lopt noar t keukentje, dat achter heur huuskoamertje is. Hier en doar bereddert ze wat, mor aiglieks is der niks te bereddern. t Is aalmoal opschierd. Der wordt bie heur ook niks voel. Joa, n bordje, n kopke en n mes en n vörke. Dat is ales wat ze bruukt. Ze is ja mor allain en smörns komt ter n helpster om heur bèrre op te moaken. Wel slim vroug. Om zeuven uur staait t wichtje al veur heur bèrre. Dij hebben ook ja veul te doun. Uutsloapen is der nait bie. Mainsttied gaait ze in heur stoule zitten en din vaalt ze vanzulf weer in sloap en hoalt ze t tekört in.
Harregat, zo’n zundag duurt toch veuls te laank.
En gainaine om mit te proaten. Ze lopt weer noar t roam. Let zuk in heur stoule zakken en kikt uut. t Regent nog aal. Je worden ja zo mismoudeg van, aal dat wotter dat mor noar omdele komt. t Is overaal gries woar je kieken. Komt doar aine? Heurt ze doar wat in de gaange? Even kieken. Ze scharrelt weer in t ènde, sloft deur t koamertje, deur t keukentje, dut deure open en kikt. Gainaine! Allain de widde gaange mit overaal deuren. En achter elke deure n ollechie dij ook wacht totdat dag, dizze vieze regendag, veurbie is en t weer duuster wordt. Kom, ze mout mor even n endje lopen goan. Even de gaange op en neer. Ze schoft deur de widde loane noar veuren. Noar de veurdeure van t tehuus.
Doar staait nog aine zien tied dood te sloagen.
“Moi!”
“Moi, ook even aan de loop?”, vragt d’aander. “Joa, wat n weer nait?”
“Hol op mens, t is ja vrezelk. Aal dij regen. Je kinnen ja gain deure uut. Mien kinder zollen mie ophoalen. Ze binnen riekelk loat.”
“Oh.” t Gesprek stokt en wordt òfbroken. Elk gaait weer zien gang.
Kinder! Zollen dij nou ook regen hebben? Of zol bie heur de zunne schienen? Ze binnen der uut. Op veziede noar bekende aargens in Holland. Twij uur mit d‘auto rieden hier vandoan. Ze haren dus gain tied om vandoage langs te komen. Doarom is t wicht guster nog even west. As heur mor niks overkomt in dat drokke verkeer. Oh, doar is heur koamerdeure weer. Heur aigen koamerdeure. Weer noar de stoule veur d’roet. Nog aal dij regen. Even dommeln, din gaait de tied wat gaauwer.
Schrik! O gut, wat is dat? Wel is doar? Oh, zuster mit de thee. Is t nog nait loater?
