Te loat
In ‘t hoesgezìn van Berend Jansen,
Huil ôl zulf de liene strak,
‘t Mos aal noar zien piepen dansen,
Vraauw en kinder — aalmoal mak.
‘t Mos aalmoal zok aan regels höllen,
Hou ‘t zol en mos, wos hai allain.
Op ‘n middag dou ze eten zollen,
Ruip d’ olste: „Voader, moust ais zain!”
„Stil jong — gain proat bie ‘t eten,
Zörg dat zoks nait weer gebeurd,
Zowat mag men nait vergeten!”
„Joa — moar voader” … „Stil, hest ‘t heurd!”
Dou wuir d’r eten zunder proaten,
Jong dei kniffeld ôf en tou.
„’k Zol dat lachen ook moar loaten,
Nou, ik bin kloar — wat was d’r nou?”
„’t Zel mie nou wel niks meer geven”,
Glundert jong — „’t Is nòu te loat……
Haar moar noar mie heurt zo even……
Zat ‘n gele slakke in joen sloat”.
