Taand des tieds

t Bericht het dunderdag in vrouge oavend n oardege konsternoatsie in t veurhoes veroorzoakt.

Bodschop was dudelk:

‘Vanòf vrijdag is t elke dag in t middenhoes patatdag.’

Kinder keken mekoar, hoast kloar mit mous noar binnen schoeven, ais schaif aan en zunder dat zai mond bewogen, spraken heur ogen dudelke toal:

‘Doar het aine boudel in bovenkoamer nait meer goud veurnander,’ en zunder woord of wies schoven drij grommen stoule achteroet, schoten noar biekeuken in klomp en stevel en paradeerden in ganzenpas noar n deur verder.

Noa n snelle klop op koamerdeur luipen zai oma hoast van de sokken en ruipen in koor:

‘Woar is opa??!!

Overdonderd en lamsloagen deur zoveul slagkracht en verboal geweld, zette dij grote ogen op en hakkelde:

‘Wat is der mit opa.’

Alsof t òfsproken waark was, ging ook twijde couplet in, veur heur doun, prachteg unisono:

‘Opa zegt, dat t hier vanòf mörgen elke dag patatdag is.’

Mit de neudege terogholdendhaid, schoten zai heur verwachtensvolle blikken op oma òf.

Oma, onwaitend van dit apaarte bericht, mor wel bekìnd mit achtergrond van opa’s biezundere menaaier van nijsverstrekken, haar binnen n mum van tied n klaaine optelsom moakt, – aine en aine is nog aaltied twije – schoot terogge en antwoordde mit braide laag:

‘Opa is n veurtanne kwiet en denkt, dat hai nou allendeg nog mor patat eten kin.’

Berichtgever kwam op datzulfde mement vezichies en mit koaken stief op nander om bochte schoeven van waarkkoamer en schoevelde as n ongelokkege pantovvelheld richten t kwartet.

Drij kinder keken noar n olde, sneukiekende man en dochten veur even nait aan de lekkere frietjes. Allendeg jongste van t stel was bie de pinken om noavroag te doun en schoot n verniende piele mit n schuunse blik noar oma:

‘Hebben joe roezie had?’

Zai wos ja van niks en t sluig de toch al stoer op gang kommende diskuzzie nou volledeg dood, mor oma muik heur klouk:

’t Slagt as n tange op n swien.’

Noa weer n ainstemmeg klinkend ‘ong??’ het zai t drijtal echte oorzoak oet douken doan:

‘Opa het onder t appelsienekaauwen zien veurtaand verloren.’

t Gaf n zucht van verlichten en aanlaaiden om opa midden in de kringe te zetten.

‘Opa, zeg ais vervelend.’

Rötteg jonkgoud haar hoarfien en sekuur deur wat de gevolgen van zien verdwenen veurtaand waren.

‘Opa, zeg eens, de slang sist.’

Maaljoagerij en opaatje pesten is zo nog n zetje deurgoan, mor luip op n ìndje dou t klierderg stel ook nog mit hom op de foto wol.

Mit n ‘Nou is t genog west,’ het oma heur deure wezen en t hoes oet bonsjourd.

Dat opa’s taandprobleem ontstoan is deur n dainstongelok in boetenlandse dainst, doar huifst kinder nait mit op te zoadeln.

Dat opa op de vrouge vrijdagmörgen via n sproakbericht van tandarts te heuren kreeg, dat vanwege slechte weersomstandighaiden de zoak sloten bleef, het zien humeur en de sfeer thoes gain goud doan.

t Is nait aans.

Vandoag is t zotterdag en kold en glad. Gain weer om der oet te goan.

Op n usb-stickie stoan wat olde foto’s van meschain wel 70 joar leden. Mit n opa, mor den sikkom 70 joar jonger en as t goud kikst, zugst dat verdwenen tand van nou, dou ook al de neudege knvovvels had haar.