’t Lam

Handsen, k leuf k dou mien handsen aan. Liggen bie kachel. Zo onthol ik dat. Dingen dij nait proaten kinnen mor wel veur waarmte zörgen, leg ik bie nander.
Handsen bie t brandholt en mien keerzen liggen der ook bie. Mien sjale pak ik van d’kapstok op kougaange.
Mien sjale is van wol, wol komt van t schoap en t schoap staait in de winter op d’kougaange. Zo waarkt
dit in mien kop.
Mien dochter zee da’k wat minder wuir. Wil mie in t bejoardenhuus stoppen. Hier in huus het ze ook alles
veraanderd mit nij spul, tis net of naander hier woont.
Deuzen mit mien olle spullegies stoan in d’schure.

Mien fietse staait noast rollator van mien Geert. Ook
alweer poar joar uut tied. Baaide hebben wielen, twije.
Bin nog zo bliede mit mien olle Gazelle. t Zwaarte en zwoare stoal vuilt vertraauwd. Ik fiets as n geboakerd leutje poppie in waige. Kin mooi rechtop fietsen. Gain versnellings of dat soort meneuvels.

Wat mos k ook alweer van winkel hebben? Even kieken op mien bosschopliessie. Hozen, dat mos ik hebben. t Braifie stop ik weer daip in de buutze.
Aine, twije, drije en hup op fietse!
In veurtoene in t laange gruine gras loaten poaskebloumen veurzichies koppies zain. De zunne dut
vandoage hailendaal gain muite.
Kraaien doun drokker as in jannewoarie. Vlaigen stoef over t baauwlaand.
Doekeln over mekoar hìn, taargen nander. Roupen en reren as d’aander uut swaarm vlogt.
Terwiel der gain vreten te vinden is nou. Niks te hoalen, toch baange dat d’aander wat vindt.
Och k mot der om lagen. Mìnsen en daaier, wie binnen aalmoal geliek.

Doar heur k t weer. Dat mooie gezang. Van dij staarke stemmen van t koor. Zo makkelk drieven stemmen
mien kop in. As n zachte maaitiedswind in rugge dij mie veurzichteg veuruut drieft.
Agnus Dei. Lam van God, die de zonden van de wereld wegneemt, heb medelijden met ons.
Heb mededogen.
Even kop ter bie Annechien. Goud mien stuur vastholden. Veurig moal ging t ook verkeerd dou k uutglee over t puun van de loane.
Doar is t weer, dat schiere laidje hailtied in mien kop.
Zo’n roup om mededogen.
Mekoar zain en begroeten.

t Schoap in gruinlaand het n dikke ronde buuk, kloar om te lammern. t Is aal old, wait wat der kommen gaait.
Schoamachteg kaauwt schoap heur heu. Kiekt d’vraauw noa hou ze slingernt over t pad fietst. Zol ze dizze moal wel weer thuus kommen?

‘Wat zingen ie ja mooi!’ Klink t inains.
‘Moi mien jong!
‘Wat zingen ie den?
‘Mooi laid over lammechies.
k Zag dat t met joen schoap ook nait zo laank meer duren zel’.
k Leuf t ook nait jong.’ Ze het n goud stee. Der wordt goud veur heur zörgt.

t Jong laacht en zegt dat t schoap zekers n goud stee het. Den trapt hij even wat stoerder op zien trappers.
Moakt knoesten van zien handen. Knokkels wuiren zo wit as snij. Annechien muik heur bedenkens.

‘Is der wat mien jong?’

‘Waiten je, denken joe ook wel ais dat ie joe aans vuilen? Mor dit nait duurven te wezen omdat je den
baange binnen wat aandern zeggen zellen?

Dit gaait nait meer over t schoap, denkt Annechien.

Zai had dizze bedoarde vìnt voaker zain, voaker had ze gesprekken mit hom had.
Zien ogen deden heur denken aan d’ogen van heur dochter. Hij haar dezulfde ogen.
Te minzen veurdat ze traauwd was mit dij misbaksel van Smit.

‘Kinst mie t wel vertèllen,’ moudegde ze hom aan.
‘Ik ehm, vind n jong bie mie van de sport wel leuk, wie tennissen soamen. Noatied drinken wie wat mit ons baaiden.
‘Ach laiverd, da’s ja mooi, laifde is zo wat moois, dat kinstoe allinneg vuilen.’
t Jong wuir der nait rusteger op.
‘Mor, waiten je, k bin zo baange wat n aander der van zèggen zel. En joe waiten hou Pa en Moe binnen.’
‘Laifde is puur. Laifde kent gain leeftied of wel òf dast bist. Wie mìnsen, veural dien pa en moe, dij prebaaiern te sturen, kontrole te hòlden, dit doun ze uut laifde. Ze willen die ontzain. Mor juust t te vertèllen en veur die zulf op te kommen, wel dast doe bist, doar zit dien kracht. t Zel nait makkelk wezen, dou t stap veur stap.’
‘Mor vertèl es, is t n knappert?’
t Jong begon dankboar te lagen. ‘Bedankt, oma’.
Oma? Nuimde hij heur nou oma?

Baaide stuurden ze de grode grieze tegels van d’oprit van boerderij op.
Aan weerskanten stonden d’hortensia’s zuneg in blui. Doartussen, op presies dezulfde ofstand, strakke gesnoeide coniferen. In t körte gemaaide gras stonden drij gelieke vaarkante blokken
buxessen mit hierin lindes dij de bloadern rusten luiten op n kruus van planken en taauwen. Niks was hier aan t touval of tied overloaten.
Op t waailaand noast de boerderij staait n schoap mit heur ainjoareg lam te groazen.

De veurdeure van d’boerderij zwaait open. ‘Kommen joe der aan?’
Johannes, most beter noadenken ast mit oma op stap gaaist. Ze het allinneg heur sjale om en handsen aan.
Kiek nou toch es. Moe! Joen schoet hebben ie ja nog om!’

Johannes hoalt zien scholders op. Legt n haand op d`aarm van Annechien.
‘Komt goud oma, wie zain mekoar volgende weke zotterdag, fietsen wie wier noar joen ol stee.’
Annechien volgt heur blik noar t lam in t gruinlaand.
Heurt t gezang van Agnus Dei.

Ogen sloeten noar wereld binnenin.
Terugge noar zoas t leven begon.
Gainain wil der meer oet of der bie in.
Oafboakend, zodat het lam speulend deur waide kon.

Aanwezeg in wat het droagen het.
Glieden as n rode droad deur t lief en wezen.
Zörge ontvangen as vergeten verlet.
Overdroagen in bloud om zuuverhaid te genezen.

Het lam is de ovver, een verlözing is opwekt.
Uut jonkhaid nait sprekt, nait dwingt, gain kwoad het in ’t zin.
Mor zwiegend boegt, doar woar n aander brekt.
Wacht allinig òf, vergeet welke richten t schienen kin.

In dizze wereld woar alles in zain wordt, behaalve mekoar, blieft mededogen noar d’aander t mainst radikoale geboar.

Inzenden veur de Westerwolder Schriefwedstried 2026