t Blauwbörgje vertelt
Der was n tied
dat ik nog was
ien ’t mooie Reitdieps landschap.
Ze kwamen host elke dag,
heur ezels ien t gras
schilderend ien stilte
tot ien de oavendkilte.
Nog heur ik t gezelschap,
het antwoord toen ik vroeg:
hoe worden joe nou neumd,
“De Grunneger Ploeg.”
Veul is van ze verschenen,
der wer n baarg veur beurd,
woar ik al ben verdwenen
wordt van de Ploeg nog heurd.