Sundoagse sport, vlinten en asfaalt
Ik mout kaizen. Klappen veur de lopers van de Klap tot Klaploop op Knoal of de kiekkaaste inschoakeln en mit n pude chips op t lief noar Parijs-Roubaix loeren. Nait kaizen kin ook! Eerst de Klap tot Klaploop, doarnoa t fietsen. De weg taaistert de schounzolen van de wedstriedlopers. Gekwiel. Gestin. k Stoa langs de kaande van de stroade. Ik kiek noar t asfaalt. Schier, glad asfaalt, strak aanlegd, doar runst lekker overhin. Hou mui j’ook binnen, kinst ter hoast nait over strukeln.
In de doagen veur de Klap tot Klaploop zag k de lu van de gemainte de leste hobbels en bobbels votwaarken. Dailen van de weg kregen nij asfaalt, scheuren wuiren vuld mit swaart teer. n Schiere, spaigelgladde weg is n goie rekloame veur n gemainte.
Vanòf t stee woar k tegen de leunen van de brogge hang is t nog viefhonderd meter noar de finish. De leste lopers kommen veurbie, ze goan veuruut mit schaive vouten en pienleke scholders. t Is meer gengeln as runnen. In de bochte noar d’Esperantoloane staait n Shantykoor haard te zingen. De moat van t jaalstern akkedaaiert nait bie n runnende twijvouter, t heurt as n plof dij nait op gang kommen wil. In de wiedte zai k mien jonkste zuster. Ze het nog achthonderd meter asfaalt en n soeze wind veur de koezen. t Is gain runnen meer wat ze dut, ook gain lopen of wandeln, t is kroepen en hinkeln in ain bewegen. Ze gaait hoast nait veuruut. Achter heur rieden vaar bussies van ploatselke gerazies vol mit oetvalers. Ze prat mit de bierieder in t eerste bussie. Ze tokselt nog n poar meter deur, ze stopt, dinkt n poar tellen noa, en stapt stief van de piene in. Gliek noa t leste bussie krigt de weg n beste beurt. Eerst t roege haandwaark mit n bezzem van takken, doarnoa kommen de veegwoagens. t Is zundagmiddeg haalf drij. n Tied woarop n wielrenner jeukerij krigt. Ik gengel noar huus, honderd meter vanòf d’iezern brogge. Ik dou de kiekkaaste aan, k nuzzel mie in n lekkere stoule, de pude chips blift in de kaaste. Zeuven wielrenners rieden over n weg mit klinkers. Fiefteg meter achter ze jagt n roazend peloton. Over twij kilometer kriegen ze stroke zeuventien van Parijs-Roubaix veur de roadens. t Bos van Wallers. t Is der aaltied drok. De kiekers kommen tiedens dizze wedstried nait veur glad asfaalt, ze willen n weg zain mit vlinten, t laifst schaif deur nander. De weg deur t bos is schier moakt. De slimste koelen binnen deruut en de baarm ligt ter goud bie. ’t Bos is om deurhin te rieden, nait om te mietern,’ war t beschaaid van d’organizoatsie. Langs de kaande holdt n kerel n swaartwit spandouk in de locht mit rekloame veur n bedrief in grond- en sleupwaark. In tied dat de renners over de vlinten rieden, joekseln d’aarms en de scholders haard hin en weer. Vaarentwinteghonderd meter bozzeln over stainen en groes uut de tied van Napoleon. In dij joaren zat asfaalt nog nait in d’hazzens van de mins. n Poar kilometer wieder holt de Grunneger renner Riekent van der Veen in ainen n haand in de locht. De stainen binnen de boas over zien fietse. t Stuur is òfknapt. Hai slentert nog drij meter op zien fietse zunder stuur en vaalt overzied tegen t minne wegdek.
Van der Veen blift doezelg liggen en begunt te grienen. Zien linkeraarm staait hoaks op t liggoam. Aander renners, motorrieders en auto’s broezen mit veul lewaai veurbie. De renner uut Grunnen is t nijs van de dag: ‘De kerel zunder stuur.’ En hai wait dat e in n ambelaanze wieder mout over de roege, schaive vlinten. Hai zugt zok vandoage nait terogge in d’oetslag van ParijsRoubaix.
Ik kiek noar buten en zai n lege stroade mit dranghekken dernoast. De sundoagse sport is mörn vleden tied. t Nije asfaalt op Knoal is veur d’auto’s en de vlinten van Parijs-Roubaix veur de Franse boeren.
