n Spruivlaigtuug

Van minsen dij uut tied kommen kinnen wie veul leren. t Grös mos hoast niks meer. Allaint n spoide mit morfine om de piene verdroagen te kinnen. Riekent het vree mit zien noadernde dood, haar Hinderk zain. Der gruiden in Riekent nait allaint tumoren, mor ook n veur Hinderk onbegriepelke dankboarhaid veur t leven. Toun Hinderk noar Riekent keek, lagde Riekent hom tou. Gelokkeg leek t wel. t Kon ook wat aan de morfine liggen, mor zien luchteghaid war eerliek.
Riekent is aaltied n klaain kind bleven. Dat vond Hinderk schier aan hom. Regelmoateg zee Riekent dat n kind wezen en n kind blieven, je makkelk deur t leven lopen lot. Hai lag nog nait d’haile dag in bèrre toun dizze wieshaid uut de rabbelkoanes rolde. Hai war wel n kilo of twaalven kwiet.
t War dij keer in t noajoar. Aan d’achterkaande van t huus lagen Hinderk en Riekent op n toenbaanke te genottern van de zunne, n kradde bier huil t heufd luchteg en de gapperd aan de proat. Riekent stokte oet over zien zeuns Tjibbe en Tjasse. De leste tied gedruig Tjibbe zok as n klaain dunderstaintje en war voak tegendroads. Tjasse, de jonkste, war op schoule aan t platjelopen. Hai haar voak drokte mit de grode jongens op t schoulplaain. Din luip e gliek kwoad noar huus. Riekent nuimde t roare aigenschoppen, mor Hinderk zag dat e groots war, omreden zien zeuns op hom leken. Hinderk docht, as Riekent strakkies uut tied kommen is, blift zien kerakter bestoan. Zulfs t uterlek van Tjibbe en Tjasse war spiergeliek aan Riekent. Dus ook liggoamelk bleef e nog joarenlaank op dizze wereld. ‘Ze mouten laggen blieven,’ zee Riekent. ‘Nait te swoar tillen aan rekonkel. As je der toch niks aan veraandern kinnen, mouten je t apsepteren, je mouten deurgoan.’
Rompslomps war der t geluud van n spruivlaigtuug.


‘Ons geluud Riekent, t geluud van t vlaigtuug van boer Moesker,’ ruip Hinderk. ‘t Geluud van ons jonkhaid op t voetbalveld in Wildervank.’ ‘Wie wazzen aaltied vot wakker deur t lewaai, wakker in ales, behaalven in t voetballen,’ mummelde Riekent.
‘Wat binnen doar veul wedstrieden verloren goan. As wie aargens leerd hemmen te verlaizen in t leven, din war t op t voetbalveld in Wildervank,’ war t beschaaid van Hinderk.
Riekent haar vannijs n wieze uutsproak: ‘t Beste stee om te leren omgoan mit tegenstroekelderij en tegensteut is n voetbalveld’. Vanzulven haar e ook dit moal geliek!
n Haalf joar loater war Hinderk bie Riekent om òfschaaid te nemen. t War op n vraidag, moandag zol e zien leste spoide kriegen. Hinderk keek es goud noar wat ter over war van Riekent. t Lokte mor nait om meelie te kriegen mit Riekent. Zulfs vel over bain war e zien tröts en woardeghaid nait kwiet. Dat haar Hinderk nait eerder zain bie aine dij mit dodelk tiepelwaark sleupt wuir deur Meneer Kanker.
Toun Hinderk der destieds noar vruig, haar e t leven n negen weerd vonden.
‘En nou Riekent?’
‘Vannijs n negen?’
In ainen zee e: ‘Kom es hier, din krigst n smok van mie.’
Hinderk nam Riekent in d’aarms. Soam lagen ze op t bèrre van t Gruine Kruus noar buten te kieken. Riekent war swoar aan t oamen. Hai wuir kolder en kolder. Zien zail verluit t liggoam. Hinderk heurde n bekind geluud. Hai keek uut t roam van de koamer. Boven n kaambe eerappels zag e t spruivlaigtuug van boer Moesker. Op t gezichte van Riekent stond n vervroren lag. Hai haar t vlaigtuug ook zain.

Meer van t zulfde:

Ploats hier joen reactie op dit stòkje; algemaine reacties kennen in t Gastenbouk

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Achtergrond info:

Geboren in 1963.
In 2010 won Van der Veen de Knoalster Schriefwedstried mit t verhoal ‘De fietse en de dood’. De herkennende reaksies op t verhoal waren zo staark, dat hai t aanduurde om in aigen beheer n bouk uut te geven. d’Opbrengst van dizze bundel ‘Twij roadens en aander gedwelm’ ging haildaal noar stichten De Nardusbloem op Muzzelknoal, dij n inloophuus bestuurt veur lu, dij mit kanker in aanroaken west binnen.
Wat n ironie dat d’onzichtboare sloepmoordenoar, deur hom steevast ‘Meneer Kanker’ nuimd, ook bie hom langes kwam. n Suksesvolle operoatsie en n goud herstel gaven hom de moud zoch op te geven veur de ‘Ride for the Roses’, n fietstocht om geld in te zoameln veur KWF Kankerbestrijding. Doarnoa zag e zochzuif in 2014 alweer de Passo dello Stelvio bedwingen.
 
Schaande genog was dat hom nait meer gund. Veujoar 2013 kwam de zaikte weerom. n Kaans om weer kloar te worden was der nait meer. Allenneg n chemokuur haar nog zin om zien kwaliteit van leven akseptoabel te holden. Op de vroag ‘Hou laank nog?’ was gain antwoord te geven.
De zaikte muik hom nait wrokkeg, hai kon der in berusten dat ‘Meneer Kanker’ gain onderschaaid moakt. Hai zag t as n lötterij woarin nummer dattien hom ten dail valen was.
 

Erik van der Veen 10 juni 2013 uut tied kommen.
Dizze beschrieven is grotendails overnomen oet tiedschrift Kreuze, woar hai verschillende körte verhoalen in publizeerde.

E-mail bie wat nijs?