Stofzoeger

‘Willen ie mien katten vrijdag wel even verzörgen?’
Soms is n vroag nait echt n vroag, want nee zeggen voult as n honds nee, komt gewoon nait bie die op. Wie doun t wel voaker as zeun n dag aan de riddel is. En waark hest ook nait van baaide bruiertjes. Gefst heur n bakje kattenvreten en wat wotter en kloar is Kees. n Kattenbakke verschonen huift nait, want zai binnen wìnd om bie buren of nog verder vot n koeltje in toene te groaven. Ik bin wel ais jaloers op zeun, as ik thoes weer mit n volle kakbakke richten gruincontainer loop.
Da’s dus t verschil tussen n boeten- en binnenkatte.
Omreden dat Arineke nait allendeg thoes mor ook bie zeunlaif aaltied wel wat te reddern het en ik den voak t idee heb, dat ik mor wat in de wege loop, kais ik de verstandegste weg en keudel wat deur toene. Veurtoene, wel te verstoan, achtertoene is noamelk van stain. En ook al is zien toene nait groter as n pozzegel, tussen de bloumen gruit genog aander waark. n Klaaine inschatten moakt dat ik even loater mit schovvel en haark aan de slag goa, as k Arineke achter veurkoamerroete zai speren. Zai het n staarke wiesvinger en ik, haalve zole, bozzel weer om t hoes tou noar achterdeure. Doar krieg k de vroag veurlegd:
‘Hest tussendeur tied om kattendekens te bozzeln?’
‘Weer zo’n vroag, woarst gain nee op zeggen duurfst,’ denk ik bie miezulf en zeg mit n onderdrokt vergrèlde stem:
‘Ach, toene kin ook ja wel even wachten.’
t Is voak de toon dij de meziek moakt, mor ik krieg nait t idee, dat mien bedoulen echt overkomt.
‘Hest ook n handeg handschrobbertje,’ wil ik nog vroagen, mor as k deur keukenroete noar binnen gloep, zai k dat de poetsvraauw in Arineke al mit kop onder t aanrecht zit.
Ook t ‘Ach, den zuik ik zulf wel even,’ blift aargens haalverwege achterdeur en keukenkastjes hangen.
Mit n handbozzeltje, dat zok op n filaine menaaier tussen t gruin en prachteg wit van n hortensia verstopt haar, heb k stief waark om Donalds sloapkuzzen te onthoaren, as der inains zo’n ieselk geluud vanoet de keuken mien oortjes taaisterd, dat ik volkomen lamsloagen roak. Mien hazzens doarentegen moaken overuren. Verschrikkelke beelden schaaiten as weerlichtflitsen deur mien kop en t duurt volgens mie wel n aiw, veurdat ik moud hervonden heb om keuken binnen te lopen.
Nog aal baange dat Arineke, toch maist weschienleke aanstichtster van t schrikaanjoagend gebölk, tegen de vlakte goan is, registreren oog en oor twij dingen. t Ain is n zacht zoemend geluud, as van n ieme, dij mit n kwoadoardeg gezoem aingoal tegen t roam botst. t Aander is n trankiele Arineke, dij op knibbels mit n tevreden gezicht kastdeurtjes aan t poetsen is.
As k heur vertel over deurstoane angsten, vaalt zai hoast flaauw van lagen en onder t noasnokken wist zai op n zacht zoemende swaarte triezel, dij rondjes over de vlouer moakt as n volleerde danser.
‘En dij angstkreet van die?’ informeer ik belangstellend.
Even trekt der n duustere wolke deur t hoes, as zai zegt:
‘Hou zolstoe reageren as der inains, in n lege koamer aine vlak achter die staait, dij tegen die begunt te proaten.’
Doader trekt op datzulfde mement n klaain rondje om stoulpoot en k verboas mie, hou hai noa wat gefruzzel deur t potenbos onder keukentoavel de weg weer terogge vinden kin en weer vrolek zien rondjes deur d’koamer walst.
‘Wat n oetvinden nait?’
t Liekt Arineke ook wel wat:
‘Hai zogt ook hoogpoleg tapijt’.
Ik heb t nait zo op dat nijemoods gedou.
‘Hai kin zulvens de vlouer nat òfnemen,’ perbaaiert zai mie nog ais van t nut van zulfsturende stofzoeger te overtugen.

Wie binnen t der nog nait over ains. Overleggen nog mit ons daaier, hou zai in dizze haile diskuzzie stoan, mor k bin baange, datter nog n bult wotter deur de zee spoulen mout, veurdat der zo’n stofzoegrobot in ons hoes regaaiern mag.