Sonnet 2: Omstoan leren
Op nijjoarsmörgen gong k bie mie zulms te roade
en k vruig mie òf of t nou gebeurd wezen zol
mit aal rebulie, woar k in t oljoar op schol
en niks aans brocht as ongeluk en schoade.
En of k as mins dij zok in weelde boadde
en nooit docht aan aandern, nou mit handen vol
aan heur dij niks hebben oetdailen wol…
van haarten van zulms en nait bloots oet genoade.
Den mô k veurvast wel even omstoan leren,
den mot er vree kommen en gain stried,
den mô k nait laanger heuren willen bie de aalbegeren
en zeggen: “ ’t Is aal van mie, ik wil niks kwiet!”
Den zek ook nou de stroat nait meer begleren
en doad bie woord vougen: vuurwaarkresten aan zied!