Sjampiejons

Toen ze tegen 10 uur thuuskwam, zat er op e baank tv te kieken. Hij zee niks, nikte enkeld even.

Ze liep noar de keuken en zette doar twee potten prumensjem op t aanrecht. Op t gasstel ston n lege koekepaan. Mooi.

‘Wast lekker, die sjampiejons?’, vroeg ze onneuzel toen ze weer ien koamer kwam.

Hij bromde wat.

‘Paan is schoon leeg’, zee ze. ‘Mor hast ok wel even ofwassen maagt.’

Aanerdoagsmörregens zatten ze zwiegzoam tegenover mekoar aan toafel. Ze har dikke plakken stuut sneden en kovvie ienschonken. Hij keek es noar zien bord. Pakte n mes en stak die ien e sjempot.

‘Het Fenna zelf moakt’, zee ze.

‘Oh?’

Ze was met Fenna noar Stad west, en begon n verhoal of te steken over wat ze doan hadden en wat veur vaarf ze kocht hadden en woar ze eten hadden … Mor hij luusterde niet.

‘k Vuul me niks niet lekker’, zee er opeens.

‘Ach wat,’ zee ze, ‘doe hest ok aaltied wat. Is kovviemelk niet goed meer? Of hest wat verkeerd eten? Straks gefst sjampiejons nog de schuld.’

Ze rook even aan e kovviemelk.

Hij wreef hum over zien buuk.

‘Zol t doarvan kommen? k Heb kopzeer en n pien ien e billeg, dat wilst niet wieten.’

‘Moest zo mor even weer leggen goan’, zee ze en aaide m over zien kop.

Hij stende wat, mor schoof toen stoel vlug achteruut en hoastte hum de gang ien, woar de wc was.

Uutvoart har niet veul om hakken. Wat kennesen en buren. Zien zuster. Biljartklub har twee bestuursleden ofvoardegd. Poar drinkmoaten uut e kroeg. Dat was t wel. Anderhaalf man en n peerdekop. Gien toesproaken.

Ze kwam allenneg weerom ien huus. t Aanbod van buurvrouw Smit om heur nog even gezelskap te hollen, har ze ofsloagen. Pottekiekers hufde ze niet. t Kondoleaansesboek laag ze op n traptree hen. t Was prakties leeg nog, en van heurzelf har t niet huft, mor man van e begroafenisverenegeng har aandrongen dat er wel n boek leggen mos. Dat heurde zo. Nou, best, hij zien zin. Dunnerdag zol ze t wel met old pepier metgeven. Nou eerst n kop thee. Domt zol ze Fenna bellen.

Ze har t nog niet docht of heur telefoon begon te trillen.

‘Hoe ist goan?, vroeg Fenna.

Woensdagoavmt zette ze n kertonnen deus met wat olle kranten, folders en wat tiedschriften bij de weg. t Kondoleaansesboek stopte ze der ok bij. Net as n stoapel rouwbrieven die over wazzen. Heur oog viel op n stukje tekst: ‘Dankbaar dat hij niet langer heeft hoeven lijden …’ Ze nikte tevreden en duwde t drukwaark diep vot onner de kranten. Mörregenvroeg kwammen ze t ophoalen. En zotterdag zol ze met schuur aan e gang. Aal zien riw en zien fietsen deruut, en angelbrut en zien boeken. En dan nog wat er vedders teveurschien kommen zol. Och, die troep. Hoe voak ze doar aal niet over hikhakt harren. En nou was t zover. Nou har ze alles veur heurzelf.

Fenna wol wel helpen. Ze was er aal wied op e tied.

‘Za-we eerst die fietsewrakken mor oprumen?’, zee Fenna. ‘Dan ken we doarachteraan dat visspul doen. Wiest doarveur ok goenent die der nog wat met kennen?’

‘k Heb n koartje ophongen bij de Spar’, zee ze. ‘Ok veur de boeken. Aander spul is zowat deurroest. Hij bruukte nog wel es n lep of n hark, mor de rest … Ja, zien rug hè.’

Tegen haalf elf wazzen ze oareg op streek. En der kwam ok één veur boeken. En nog één, veur fietsspullen. Die nam n poar veurwielen met en vroeg dat er weerkommen mog veur twee frames. De boekewurm ging hiel sekuur de deuzen laans en laag nou n dan n poar boeken uutzied. Toen er kloar was, vroeg er wat t kosten mos.

Ze gloop es noar zien stoapel. Keek zunegjes noar deuzen die over wazzen.

‘Vot dan’, zee ze. ‘k Zal t goed met dij moaken: veur twee tientjes maagst ze hebben, mor … ’

Hij keek heur vol verwachteng aan.

‘… mor dan moest ze aalmoal metnemmen, alles ien één koop, alle deuzen!’

Doar mos er over noadenken.

Noa n skofje zee er: ‘En as ik nou allenneg dizzent hebben wil, dizze … wat zal t wezen: dizze 15, 20 – want wat moet ik met aal die aander boeken?’

‘Dan gijt t niet deur’, zee ze. ‘Ik wil alles kwiet want k heb der gien plak meer veur. Doe me n lol, geef me n tientje en nem alles met. Dan kenst thuus zelf uutzoeken welken dast hollen wilst.’

Fenna was ientied goed opschoten. Schuur was zo goed as leeg. Alle troep ston tegen e muur van t huus aan. Doar kon ze moandag Grofvuul veur bellen. Voldoan keek ze noar de lichte open ruumte. Aan e wanden hongen brede planken, onner t grode roam ston n stevege waarktoafel. Doar zollen ze mooi schilderen kennen. Beter as op sloapkoamer, woar je niet wenden of keren konden en woar host gien zunlicht kwam.

‘k Heb nog wat veur dij!’

Fenna har n dik rechthoekeg pak uut heur auto hoald en langde t heur toe.

‘Om te vieren’, zee ze.

Uut kedopepier kwam n kastje teveurschien met open loaden.

‘Dit hiet n kieskastje’, zee Fenna. ‘Kenst mooi bruken veur potloden en penselen. Of tubes en paletmes, kwastjes, net wast wilst.’

‘k Ben der beduusd van. Zukken he k aaltied aal hebben wilt’, zee ze. ‘Mor ja, ik har nooit niks te willen hè. Kom hier, krigst n dikke tuut van me!’

s Oavmts brocht ze heur schilderspul ien e schuur. Onner ien t kastje ruumde ze plak ien veur heur dierboare boekje over paddestoelen ien Nederland.