Puckie
‘n Meneer en ook ‘n daome
Zatten ‘s aovonds in de train;
‘t Hondje, dat zai bie zok haren,
Zat in ‘t houkje, stil allain.
Onderwegens rouk het dairtje
Onverwachts hail slim van streek,
Want het kreeg zo’n last van krampen
Dat het ‘n koliekje leek.
Zachtjes ging mevrouw aan ‘t wrieven
En prout alweg tegen d’ hond,
Maor veurdai zai thoes an kwammen
Lag het dairtje dood op grond……
‘t Echtpaor vond dat o zo spietig,
Was verslaogen van verdraait,
Zulfs meneer kon nait veurkomen
Dat hai ‘n traontje vaal’n lait.
Puckie wuir noe hail veurzichtig
In ‘n koffertje dou doun,
Thoes wol men hom vot begraoven
An het enne van de laon……
Hier zol ‘t laive hondje rusten
Achter ‘t grote rozenpaark,
‘t Graoven van dit hondengrafje
Was een miseraobel waark.
Dou meneer ‘t noe zol begraoven,
Lee hai koffer op ‘n kaant,
Opende het slöt en deksel
Mit ‘n beverige haand……
Maor op ains keek hai zìen vrouw aan
Raip verbiesterd: „Wat is dat?”
Want het bleek, dat hail wat aandern
Den heur hond in koffer zat……
Wezenloos stond men te kieken
Naor de worsten en het spek……
Hou dei in de koffer kwammen
Vonden baiden meer as gek.
‘t Raodsel kon men gauw oplössen,
‘t Was meneer zien koffer nait.
Deur hom zulf was het verwisseld
In de train, in gauwighaid……
‘t Koeltje wuir weer dichtesmeten,
Weg was ook het groot verdraait;
Spek en worst in krappe tieden
Was veur heur ‘n zeldzaomhaid.
Maor de heer mit Puckie’s koffer
Vluikte thoes mit kwaode kop……
In ‘n boog vloog ‘t dode hondje
Laoter wied de straote op……
