Poashoan

Sunt n week of wat staait witte poashoan weer bie ons op toavel.
n Stainen.
Al vèr veurdat poaske op kalender staait, is t hoes noamelk al in poaskestemmen.
Poaske, in taiken van nij leven.
Ook al bin k nooit aans wìnd west, toch is t dit joar, noa onze verhoezen noar Kiel, aans.
‘Aiglieks is t onneudeg om koamer mit aal dien poaske-fertuten op te klandern,’ heb k onze binnenhoes-architecte den ook al verschaaiden keren veur de vouten gooid.
t Wuir mie nait in daank òfnomen.
‘Wie hebben ja doaglieks zicht op meneer Hoan en zien toom hounder in tutenhok.’
Zai lopen van smörgens vroug tot duustern tou tuutjefloitend deur t hok. Pikken hier en doar noar n onzichtboar körreltje, nemen op tied n verfrizzend stofbad en lewaaischoppers moaken n leven as n oordail en trekken zok van gain zummer- of wintertied wat aan.

Nou mout ik wel tougeven, ‘onze’ hoan en zien doames binnen van n oetzunderliek mooi, veulkleureg ras. In elk geval veul kleureger dan t onoogliek stille, stainen hoantje bie ons op toavel.
‘Mor dat is ook n fantasiehoan,’ verexcuseert interieurverzörgster heur keuze.
Dou wie lestdoags aan n goud gedekte toavel, mit n bakken aai op stoetje, zaten en ik veur t eerst de kolde stainkip ais goud op schot kreeg, kwam k tot de verrazzende ontdekken, dat t aarme beest behaalve bloumen ook vlinders in t lief haar.
‘Vlinders in t lief? Dij pazen wel bie dij dekselse hoane van ons,’ heurde ik n tel loater aine mit n filaine laag aargens vèr op achtergrond .
Wat dichtbie is, kin aine bliekboar joarenlaank ontgoan.
Veurege weke zat ik mit n moager zunnetje op kop even in schoel van beukenhege noar de boeren op t vlakke, lege laand te kieken. k Haar boer al roken, veurdat ik hom zain haar en roamen sloten, veurdat ik noar boeten luip. t Binnen tegenswoordeg aal boeren mit laange aarms, dij sporen over t stille laand trekken.
‘Zunder dunne stront waast der niks,’ is heur motto.
As boer vlakbie is, is de stank even ondroaglek en t geluud van mittrekkende, honderden maiwen oorverdovend. Op wenakker vlakbie t Kieldaip draait hai behendeg zien logge mesien 180° en gaait grote zwaarm maiwen op n òfstandje zitten te kieken, mor as d’injectiespoit weer de grond in gaait begunt t vreetfeest vannijs.
‘Ast der van oetgaaist, dat maiwen gain stront vreten, mor leventege grondbeessies,’ het aine mie lest n moal dudelk moakt, ‘den mout zo’n strontspoit n bult daaierliek vreten noar boven brengen.’
t Is veur heur, ook al duurt t feest mor even, n goud gedekte toavel.
Of kokmaiw doarmit onze nije boerenlaandvogel worden is, is aiglieks gain vroag.
As k doar stil op mien bankje over zit te prakkezaaiern, mout ik ongewild terogge denken aan vrouger tieden. Mog k geern, ook al as lutje kirreltje tussen d’akkers en waailanden deurlopen. Midden in de ‘bebaauwde’ netuur en aaltied omringd deur floitende, kwinkelerende vogeltjes.
En as de zunne op zien haitst aan hemel ston, floot de laiwerik zien hoogste laid.
Leste joaren stuurt de zunne nog aaltied zien waarme zunnepielen op ons òf, t geluud van n laiwerik boven n korenveld heur k nog zelden en nog voaker nait meer.
‘Zai hebben doar gain leven meer, omdat der gain leven meer in de grond zit,’ zeggen lu, dij der verstand van hebben en beweren vervolgens:
‘Injectiespoit het t leven deroet spoten.’
En den te bedenken, dat mest-injectie sikkom gain invloud het op ammoniak-oetstöt.
Vanmörgen bin k even mit Wietske bie t lutje daipke langs, richten Nijkomnij lopen. Dit keer is t nait de wind, dij ons mit n zandstörm om d’oren slagt, mor n rode trekker dij ons traktaaierd op n körte windhoze vermongen mit de deurdringende mestgeur, woar wie al doagenlaank de muif én de neuze vol van hebben.
Of t laiwerikje dizze zummer zien weg noar diz’kanten weer terogge vindt, is de grote vroag.
k Zel, net as k mien levenslaank al doan heb, mien oortjes spitsen en luustern of k heur boven de hennep-, eerappel- of korenvelden heur.
t Zel mie nij doun, mor k bin der nait gerust op.