Onnerwegens

Mannen, vraauwen en kinder lopen laangs wegen;
t Is kold en aalgedureg regen.
Gain bliedschop en t lot is zwoar te droagen;
en òf en tou heuren je ze vroagen
mit baange, zaachte stem:
“Is t nog ver noar Bethlehem?”
“Joa, t is nog ver noar Bethlehem!”

Van verloren laand en stee,
op zuik noar rust en vree;
trekken mensen op hoop van zegen,
laangs onzekere en gevoarleke wegen.
En aalgedureg heur je n stem:
“Is t nog ver noar Bethlehem?”
“Joa, t is nog ver noar Bethlehem!”

Houveul joar aal …? aal dij rampen,
mit grode noden en striedende kampen.
En laange riegen, dakloze vluchtelingen,
dij schoamel kled laangs zwoare poaden gingen.
En overaal klonk wanhopeg n stem:
“Is t nog ver noar Bethlehem?”
“Joa, t is nog ver noar Bethlehem!”

Komt ooit veur elkenain t doul in zicht,
woarop men zien bestemmen het richt?
Loaten wie toch steevast streven en hopen,
dat wie mit nkander op kinnen lopen;
en din roupen mit luude stem:
“t Is nog ver noar Bethlehem,
mor …wie goan noar Bethlehem!”