Omschoakeldag

Zundag was t weer zo’n dag, dat tied even stilstond. Nee, nait veur dij aine tel, n schrikkelseconde, om astronomische tied en atoomtied weer geliek te schoakeln, mor om goiendag tegen zummertied te zeggen en wintertied te verwelkommen.

Op mien persoonleke veurkeur veur zummer- en wintertied huif k nait oetgebraaid in te goan, gain mìns is ja geliek en veur- en tegenstanders binnen der in baaide kampen. Wat ik bie overgang noar ‘normoale’ wintertied, in t leste weekìnde in oktober aaltied ervoar is wel hail biezunder. Dat ik mit aal mien klokken in hoes, dij ik mit teroggedraaien van t ‘verloren’ uur weer op juuste tied kriegen mout, sikkom n uur laank bezeg bin, is elk joar weer n apaarte ervoaren.

In t stille inhoaluurtje, woar ik wiezers teroggedraai, goan mien gedachten automoatisch noar vrouger tieden. t Binnen voak nait de mooiste herinnerns, dij mie in d’zin schaaiten. t Woarom is mie zulf ook nait dudelk. Aigen regie ontbrekt, t riegie vervelende, onaangenoame, zulvens traumoatische gebeurtenizzen drieven as eertieds Pekelder schoem op daip, noar boven. Strenge kleuterjuf is voak ain van d’eersten, dij aan de bak komt en t bienoa-ongelok in dainst mit tank, woar k op n hoartje noa in n tienmeterdaipe zandòfgroaven rie, kin k ook nait oetschoakeln. Van t ongewild òfdrieven noar open zee aan Amelander zandstranden deur staarke onderstroom, kin k t nog wel benaauwd kriegen.

Soms heb k t idee, dat pozitieve zoaken verstikkken.

Dit joar heb k miezulf den ook veurnomen focus radikoal te verleggen. Ik schoef in t uurtje, dat klokken stilstoan alle negatieve gedachten aan zied en perbaaier mie te richten op t pozitieve. Dit joar kreeg k doarbie n flinke stöt in rogge.

t Begon n zetje leden mit n berichtje op FB, van n old leerling van Scheepstroaschool, dij tied aiglieks ook wel even stilzetten wol. Zien bodschop aan klasgenoten was kört en krachteg:

‘Waiten ie wel , dat t volgend joar, 2027, 50 joar leden is, dat wie bie Bram Wiekens in klazze zaten.’

Ik schrok.

Is t al zo laank leden?

Klazzenfoto, dij k zulf twij joar leden bie n verhoaltje ploatst haar, kwam ook weer boven wotter.

‘Wie lopen intussentied noar de zesteg,’ was reactie van n twijde leerling.

Was dit n zinspeulen op n reünie?

Mien herinnerns aan dij tied liggen nog vris in t geheugen. t Was t joar dat wie traauwden, mor ik kin mie nait heugen of klazze van ’77 nou ook de klazze was dij op ons traauwfeest west is. Omdat ik t waiten wil, om t beeld zuver te kriegen, goa k noar zolder.

En verdwoal.

In deuzen vol dia’s. Der is noamelk gain tied aan te wiezen, woarin ik meer foto’s moakt heb dan in 70-er joaren. t Noadail van mien fotografie-manie is, dat t aal vastlegd is op dia’s.

Omdat t goudkoper was dan n fotorolletje òf te loaten drokken. Haarst der allendeg n pìnse vol waark van om strookjes te knippen en in n diaroamke te zetten. Monnikenwaark.

Ik vind noa laank zuiken, allewel k t aal goud documentaaierd heb, mien klazze van ’77 weer terogge. Aan t ìnde van schooljoar, op n schoolraais, in Westdörp. Mit diascanner moak ik der loater op dag n schiere foto van.

Mor nait eerder dan dat ik aal femiliefoto’s van rond 80-er joaren weer ain veur ain bekeken heb. Mit t olde dia-apperoat, dij k op witte muur schienen luit, heb k urenlaank olde herinnerns aan dij tied weer noar boven brocht. Wat is der mooier dan n jong gezin mit lutje kinder te portrettaaiern.

Of t holpen het?

Oflopen zundag, omschoakeldag, heb k gain spier last had van mien olde kleuterjuf, is Leopard in gerazie bleven en is t zwemavventuur nait boven kommen drieven.

Mit dank aan de klazze van ’77.