Olympisch kampioen

Ik zit al n dikke weke mit tonen in aaske. Boeten onopholdelke regenbuien heb k al n poar keer n gobbe aan verwietens over mie hìnkregen van hoesgenoten.
‘Sunt doe dij verrekte mòllenverjoager in toene poot hest, stikt t hier van de mòllen.’
Zai hebben geliek. Ondergronds verjoaggeluud het bliekboar n omgekeerd effect en of t ain superactieve mol is, dij zok oet de noate waarkt of datter n komplete divisie bezeg is, dat duurf k nait te zeggen. t Binnen hier soms net Twijdekoamer vergoaderns. Van links en rechts krieg k ze om de oren, ik mout mor wat nijs, in elk geval wat beters bedenken.
Guster was k in mien aigen knollentoentje mit pruttelmaaier en kantensnieder aan t waark, dou n man zien scooter in onze beukenhege parkeerde. Ik schrok, mor t was gelokkeg gain ongelok. Man in opzichteg gemaintelk vaileghaidstenue haar t expres doan. In gedachten nog bie mien mòllenvrunden, docht ik, wat hangt mie nou weer boven de kop.
t Wuir mie gaauw dudelk.
‘Hest doe regiokraant ook lezen?’ klonk t redelk dwingend.
Wie kriegen bokkebloadjes wel in de buzze, mor van lezen komt nooit veul. Dus mos k prakkezaaiern hou k doar mit aanmos en loog:
‘k Heb hom wel deurbloaderd.’
‘Den bist mie vast ook tegenkommen,’ zee scootersjefeur verwachtensvol.
‘Ie mouten mie even op weg helpen.’
‘Ik bin Bernard Bruins.’
‘Oh,’ ruip ik wat in t wilde weg, ‘dat stokje over brugwachters.’
Hai schudde ais mit kop en zee:
‘Nee man, ik bin ja Olympisch kampioen tennissen worden, in Tilburg.’
‘Mooi man, gefeliciteerd.’
t Zee mie niks en noadat hai konstateerd haar, dat zien kammeroad raaitsnieder mit zien haarkbootje nog vlak achter hom in Kieldaip dobberde nam hai rusteg de tied om t mie aal oet te stokken. De scooter wuir smoord en k zag Bernard Bruins daip in jazebuutse tasten om even loater vol trots zien medallie te loaten zain.
‘Dat mout dus n golden medallie wezen?’ speulde ik de ongeleuvege Thomas.
Opmaarken vuil bliekboar verkeerd en veur twijde moal begon Bernard, mor nou in n aandere buutse te frommeln. Hai luit mie, hou kin t ook aans, n verfrommeld stokje kraant zain, streek t eerst op de borst nog even glad, veurdat hai t over hege aan mie toulangde. Hai haar nait logen en om t beeld veur mie kompleet te moaken, het hai dou n klaaine verklaaidscene opvoerd. De helm wuir òfzet en de golden plak lag even loater op Bernards braide borst. n Trotse Bernard. t Was n mooi ploatje, dat stokjesschriever der best bie doun kind haar.
Omreden dat ik ainegst publiek was, nam k aan dat veurstellen òflopen was en ook al was zien voarende kollegoa nog lange nait bie Leinewieke-brogge, wol Bernard zien trofee weer opbaargen.
t Luip aans, want net of t òfsproken waark was, kwam eerst schoonzeun aanlopen en n poar tellen loater klaainkinder. Ook zai mozzen net as ik bie de hege kommen en kregen t mie bekìnde verhoal oetgebraaid te heuren. Ook weer in geuren en kleuren.
‘Is t nait zo, dat alle Olympische kampioenen aaltied bie t keuninkliek poar nuigd worden?’
Vroag leek nait relevant.
Bernard gloop regelmoateg over scholder hìn. Plicht ropt. Behaalve Olympisch kampioen tennissen is hai ja ook nog broggendraaier.
Thoes haar k gelegenhaid om t lutje artikeltje in kraant nog ais goud deur te lezen. Bernard is n volholder, n deurzetter.

Mor dat haar k al wel begrepen, je worden nait zo mor Olympisch kampioen.
En omdat t krantenstokje in Regiokraant aargens in n hörntje wegdrokt is, gaait Bernard der nog ain keer goud veur zitten en moakt klaaindochter Anna bie dit verhoaltje n mooie foto.