Nij Stoatenziel…
n Joar of wat leden vruig Lineke Dekker oet Blijham mie of k n noam bedenken wol veur heur nije boot op t Oldambtmeer…
Zai wazzen d eersten, dij wel wat zagen in rondvoarten op t meer.
Van t ain kwam t aander…
Mien bedochte noam: ‘Windschere’ wuir oetkozen en as dank kregen mien vraauw en ik n schier dagtochtje aanboden.
Vanoaf Wedderveer mit boot over de Oa en t Boelo Tiedenskenoal noar Rhederbrug.
Onderweegs vertelde Alex Visschering over de noatuur. Iesvogeltjes, rötten vangen en zuks meer. Hai haar zien gitaar ook mit nomen en laidjes as ‘Lenin en Stalin’, ‘boeren bedankt’ schalden over t wotter.
‘Hollanders’ dij ook mit wazzen keken heur ogen oet!
“Wat prachtig! Het lijkt wel de Mississippie!” kraaiden ze in t Boelo Tiedens kenoal.
Jammer, dat ze nait alles mitkregen van Alex zien verhoalen…
Zo as t verhoal over Nij Stoatenziel. t Eerste stee in Grunnen, woaras de zunne opkomt!!
Zien enthousiasme dee ons besloeten, om dat ais te beleven.
Oaflopen zummer zee ik op n nommerdag tegen mien buurman: “Zellen wie mörnvroug noar Nij Stoatenziel?” (mien vraauw was t te vroug, mor hai hapte gelieks tou)
Om kwart over vieve vot. t Was oareg diezeg en t leek der nait op, dat zunne veur n dag kommem zol…
Dat was ook zo!
d Haile tied gain zunne zain! Jammer, mor t dee niks oaf an ons plezaaier.
Deur de raiten noar t vogelkiek-hoeske. Wat n pracht, wat n rust en stilte.
“Mooi he!”, mompelde buurman.
“Joa, asof der gain mensk op de wereld is.”, was t antwoord.
Mit ons baidend was t volop genieten.
“Kiek doar ais”, raip ik enthousiast. Aan t kaande van t wotter luip mouderziel allaind n mooie Ree. “En wie mor dinken, dat we hier mit ons baiden bennen!”
“Joa, zol hai der net zo over dinken? k Wol zien gedachten wel ais heuren!”
Tegen tien uur opperde ik, dat k ook nog wel ais bie de punt van Raide kieken wol.
k Was der nog noeit west! Buurman von dat n gemis en vertelde honderd oet over aal dij vrachtwoagens puun, dij hai doar stört haar en over de floater van Joop den Uil mit zien boeten- en binnendiek!
Thoeskommen vertelde ik moeke, wat n prachtege dag wie had haarn en nog dezulfde zummer bennen wie n moal of wat op fietse van Stoatenziel noar Termunten en noar Ditzum west…
Achterof vroag ik mie of, woaras ik mien verstand joaren leden haar.
Wie stoven mit caravan deur hail Europa! Stress en keboal wazzen voak ons dail.
En dat, terwiel t dichtbie zo mooi en stil is…
“Der gaait niks boven Grunnen”, heur ik Henk Vonhof op Noord zeggen.
En zo is t mor net!
