Mastermind
Lezzent wuir k deur klaainzeun aansproken:
‘Wil opa wel even helpen met het opzetten van mijn nieuwe tent?’
‘Dat krigst dervan, as t regelmoateg over dien aigen kampeerverleden snakst,’ docht ik, dou leujong zien tìnte oet n klaain plestieken hoesje toverd haar.
Hai gaait kommende weke n poar doagen mit zien nije klazze van nijbakken school op n kennismoakens-vekansie. En omdat t olde twijpersoons sloaptìntje deurdrupsteeën begon te vertonen, haren zien loze ollu bedocht:
‘Wie kopen hom nou n viefpersoons tìnte, den kinnen wie doar kommende joaren ook nog ais mit haile femilie mit op raaize goan.’
Aal mien lozeghaid en ervoarens mit tìnten opzetten kon k al snel aan kaant schoeven. k Wuir noamelk nait echt blied van wat klaainzeun doar op t grasveld veur mien ogen oetspraaid haar. En t ploatje wuir k ook gain wies oet.
‘Zitten der gain stangen bie?’ zee k verboasd.
k Haar nait goud keken en veurdat ik der op verdocht was, haar Sietse vaar laange, o zo flinterdunne tìntstokken in mekoar schoven.
‘En hou krigst doar nou n tentzaail overhìn?’
t Bleek n irrelevante vroag, want gelokkeg kwam schoonzeun derover tou en zee:
‘Tentstokken mouten aan boetenkaante deur n tunneltje trokken worden.’
t Was dou nog even puzzeln, mor noa n stief ketaaiertje kregen wie tìnte op poten te stoan. Mit scheerlienen en tentheerns ston nije tìnte ook nog redelk vast. Sloaptìnt was n floitje van n cìnt. Mit t olderwets princiep van houtje-touwtje-knoop en biepazende lus hong dij binnen de körtste keren aan t dak.
Noadat elkenain nije tinte bewonderd haar en mit n buie op komst mos tìnte zulfde oavend nog weer oproemd worden. Hou zai t veurnander kregen hebben is mie nog n wonder, mor tìnt verdween mit wat stìnnen en poesten weer in zulfde opbaargtaske as woar e oetkommen was.
‘Wel handsoam,’ besloot ik dizze proefopzet en k schoot miezulf bie dizze opmaarken zo mor in ain klap noar 50 joar leden.
Noar de haite zummer van 1976.
Dou binnen Arineke en ik op onze eerste vekansie, noar Denemarken, òfraaisd mit n laintìnt. Ook n viefpersoons, mor wel ain dij achterbank van onze Simca 1000 hoast volledeg in beslag nam.
Van t opzetten op n camping bie Silkeborg kin k mie nog herinnern, dat t op dat mement nogal waaide en mui van laange raaize kist dat der aiglieks nait bie hebben. Toch hebben wie t veur duustern red om dij grote, swoare en onhandege tìnte op te zetten.
Wat mie verder van dij vekansie nog biebleven is?
Veur t geval wie ons vervelen mochten, haren wie n spelletje mitnomen, Mastermind. t Was nij in dij tied en wie hebben ons op laange oavends bie t lamplicht van n gaslanteerntje urenlaank vernuverd mit gehaime codes achter n schaarm en gekleurde proefballonnetjes op t speulveld.
In loater joaren heb k mie voak òfvroagd of dij vekansie n blaauwdrok west is van ons aanstoande leven. t Is in elk geval n vekansie worden om nooit te vergeten. Overdag speulden wie de toerist, soavends muiken wie n aandere verkennenstocht en perbaaierden mekoar op t speulbord de boas te worden. Wel het of wel is t meesterbrein.
Wat ik in dij twij weke ervoaren heb, is, dat snelle oplözzens nait bestoan, net as dat touval n belangrieke rol speult in t vinden van sleudel van t gehaim.
Hou t noa 50 joar is?
Ook al speulen wie t bordspelletje al laank nait meer, der binnen nog mementen, dat t zuiken noar de gehaime code achter t ‘schaarmke’ nog aaltied bestaait.
