Kunst

Guster laip k op n pad bie ons ien t loug. Doar aan t pad het vrouger n òl hoeske stoan. Dij is òfbroken. Aan overkaant, doar t òl hoeske stoan het, staait n aner hoes. Dij het meer geluk had en is bleven.

Haildal op t ìn van t pad kins nait wieder. Mor doar lopt t pad nog n indje deur ien achtertoen van weer n aner hoes. Hier staait ook n schuur. Haile pad is aigendom van femilie mit achtertoen en schuur.

Der zatten drij daibe goaten ien t pad. Doar mos wat aan doan worren. Dij man van dij femilie was ter mit aan t waark. Aalgedureg lègde keerl wat matterioalen bienkanner.

k Bleef bie hom stoan te kieken. Eerste gat wer vuld mit fienachteg puun. Dij man was nait zo jonk meer, mor haar der n nuvere gaang ien. Dou gat vol mit puun zat sjaauwde hai noar zien hut tou. Man kwam weerom mit n puut semint. Mit dreuge semint wer puun goud aanstreken.

Ook twijde gat wer opvuld mit puun. Hai streek t puun aan mit dreuge kaalk. Kaalk kwam bie hom tou schuur oet.

Lèste gat was braaidste gat. Dou doar puun ien oetspraaid was, ging man nog n moal noar schuur tou.

Mit twij puten op scholler kwam hai weerom. Ain veur ain lait keerl puten op grond deelsakken. k Zaag dat t semint en kaalk was.

Eerst streek man puun aan mit semint. Dou t op was, was t gat nog mor haalf opvuld en aanstreken. Puut mit kaalk ging open. Doarmit smeerde keerl t aner dail aan.

“Kiek,” zee hai en mouk boudel slicht, “dit is kunst! Zigs dat wel, jong?”

No veranerde mien menaaier van kieken. k Keek ter noar of k n film aan moaken was. Of beder, k keek mit zulde aandacht van ain dij aan filmen is. Oareg driest ging hai te keer en veranerde ien n soort Cobra-schilder. Wizzelnd streek hai mit trovvel over kaalk en semint hìn. Zo zaags doe aal meer spanning ontstoan tussen baaide vlakken, t graauwe vlak van semint en t widde vlak van kaalk. Om vlakken hìn kleurden verschaaiden kleuren van ontelboare vlintjes en diggeltjes dij doar aal op t pad lagen.

“Kunst! Zigs dat!” zee keerl nog n moal. Hai keek hail blied oet.

“Joa,” zee k, “Schane dat k boudel nait filmen kin! Heb t apperoat der nait veur.” k Laip achteroet en lait mie deur knijen sakken. Bestudaaierde baaide vlakken dij aan nkanner grìnsden. Nog n moal verploatste keerl wat kaalk dij zo dreug was as poeier. Weer keek hai mie aan, eernsachteg. Hai wol der wis van weden dat k opletten dee. k Besevde dat wie baaident zulde overtugenskracht vuilden van dit zo te zèggen kunstgebeuren.

Hier haar kunst t wonnen van t waark.