Kat komt aaltied oet de zak, van t dak en ook oet t wotter
Ons Krummel leverde in zien tied voak verhoalonderwaarpen aan. n Kwoajong. Swaart-wit koatertje beleefde van alles en vuil, vrumd genog veur n katte, overal òf en oet. Zo het hai ais weken veur dood in stoule legen mit n hazzenkneuzen – weschienlek oet boom valen, zee daaierndokter – dat wie dochten, dij redt t nait.
t Het hom ain, meschain wel twij levens köst en ons n bult zörge.
Ook het hai ais n laange strepe over rogge en steert had, dat wie zeden, dij is aargens onderdeur kommen. Hai het t ons nooit vertellen kind. t Hoar is noa laange tied wel weer aangruid.
t Koatertje was n avventurenzuiker, n gevoarenzuiker zeden wie en het ons veul kopschraberij bezörgd. Klimmen was zien lust en zien leven. Soms dus mit grote gevolgen. Luiten wie t roetje van akkenail openstoan en waren Krummel al n zetje kwiet, wie wozzen wizze, Krummel zat op dak.
t Interessante van dak-sleetje-rieden is ons nooit dudelk worden, mor t kösde ons wel de grootste muite om hom weer noar binnen te angeln.
Zien mooiste tiedverdrief was zok tussen t gipsplavvon en zolder te verstoppen. Vanoet keuken konden w’hom makkelk volgen. Weschienlek was moezenjacht driefveer. Aal zien joaren hebben wie dus nooit n moes in hoes zain. Wel rötten en doeven. Prooi of speulkammeroad, hai nam heur gewoon via t kattenloekje mit in hoes.
Ook bie viever was hai voak te vinden. Lag ogenschienlek looi op raand, tot der n goldwinde langszwom. t Het mie wel ais begroot. Mor t was nait aaltied gold watter blonk. Zo het Kruimeltje zok n moal mishad mit zien jacht op n dartele vlinder. Onnoavolgboare bewegens muiken hom kop zo zitroune, dat hai op t lest n sprong moakt het. Mit n in doodsangst verkerende vlinder tussen veurpoten is joagertje midden in viever tussen wotterlelies beland en mit n kop vol kreuze, mor zunder vlinder weer boven wotter kommen. t Het mie verboasd hou goud hai zwemmen kon en is as n verzopen kat oet viever klaauwstert.
Moandagmörgen luip ik mit Wietske in alle vrougte in frizze mörgenlocht t Kielster Ommetje. t Kon nog net, wat waarmte betreft. Op terograais luipen wie over t haite asfalt richten hoes. t Is autostil bie pad en weg en reden genog om heur loopliene wat te loaten vieren. Zai moakt dankboar gebroek van dit boetenkansje en verdwient op slag in haalfhoge, ongemaaide grazzen en raiten van Kieldaipster baarm. Even benaauwd dat zai in t wotter plompen zel, allewel k wait dat zai pootjeboader is en nooit verder gaait dan onderkaant rokje, heur k inains n geweldege plons.
‘Oeregaai, doar zelst hebben, ik mout mien hond oet daip toakeln,’ is t eerste wat mie in zin schot.
Mor n tel loater kin k dij gedachte al overboord gooien, as k Wietske snoevedreug en mit grote, verboasde ogen op mie òfkommen zai.
Watter werkelk beurd is, ontvoldt zok noa n poar tellen mit veul geplens en geploeter, veur onze ogen, as der n kat, sjoepenat oet raiten teveurschien komt en in ain streep noar t dichtsbieziende hoes snittert.
Wietske en ik mouten baaide even op oadem kommen van dit onwerkelk schaauwspel en onder t verderlopen besloet ik om bie de buren van onze buren langs te goan om poolshoogte te nemen. Wie trevven n buurvraauw, dij van niks wait. Joa, zai hebben n broenege, gestreepte kat. Het ook n noam. Sara. Sottje in goud Grunnegs. En joa, zai mag geern aan daipswaal zitten.
Dat zai zwemmen kon, was buurvraauw onbekìnd, mor as op heur roupen n kletsnatte kattte schrikachteg oet boskederij in t zicht komt, is zai n stok wiezer.
En zo komt, zoals n middelaiws spreekwoord ludt, de kat oet de zak. Katten kinnen zwemmen. Dat zokswat gain nijloatje of n verbörgen gehaim is, wos k al sunt Krummel.
Spreekwoord: Maarktlu verkochten voak vlais in n zak. Zeden datter n hoas of n knien in zat. Goudgeleuvege kopers kwamen thoes tot ontdekken dat zai n waardeloze kat in de zak kocht haren.
