Ie binnen mor ain moal jong

Veur t eerst in tieden haar t weer ais n moal snijen doan en wereld zag der opains hail aans uut as doar wie leste joaren aan wènd wazzen. Vot was dat graauwe, dat doodse dat wereld ons teunde in de winters van òflopen joaren. Nou was t apmoal toudekt mit n donzege widde deken doar joe d’ogen sikkom zeer van deden as ie der noar keken. Ik mos eerst ais even goud noadinken woar of ik mien snijschoeve aiglieks opborgen haar, ding was ja al joaren waarkloos. Ik zee tegen Gitje, “Ook even mit noar in boeten in snij speulen?” Ze keek mie even wat meeliedeg aan terwiel ze deur ging mit koper poetsen, “Mainst da’k hier of doar tegen aan lopen bin? Moak doe t padje der mor even deur, Gitje blift mooi bie kachel zitten en moakt zometain wel even kovvie. En snijschoeve ligt op peerstaalzolder.” Ik verboasde mie al hail laank nait meer over dat ze aaltied zuver wos woar of ik spullen luit. Ik haar vast en zeker eerst hail schure overaal hoald veur ik op aineg mement de schoeve vonden haar. Ik in boeten mit snijschoeve as n geweer over scholder. Zo, dat leek ter op, der lag vervast wel meer as tien centimeter en ik begunde mit vrizze moud de widde pruddel aan zied te schoeven. Vuil mie tou, t was lekker lözze snij en ik schoot mooi op. Dou ik sikkom veur t huus aanbelaand was zag ik n poar huzen wiederop baaide jonkjes van Bene en Klarien Bischop drok aan loop mit t moaken van n snijpobbe. Jonkjes wazzen zo om en noabie acht, negen joar en haren grootste lol zo in de snij. Mit n bult roupen en reren en lagen smeten ze mekoar snijbalen tegen kop, mor t waark haar der nait onder te lieden. Ze haren t onderlief van pobbe al kloar en wazzen nou bezeg mit bovenkaande. En intied ik doar zo ston te kieken dreven mien gedachten as vanzulf noar tied dat ons aigen jonges zo klain wazzen en ook zoveul lol had haren bie t moaken van snijpoppen. Veuraal dij aine moal kin k mie nog zo goud heugen. Ze haren zok zulf overtrovven en n snijpobbe moakt dij hoog boven alle aander snijpoppen in de buurt uut torende. Ding was sikkom drij meter hoog en ze haren keukentrabbe der bie neudeg had om zien kop ter op te bakken. t Was n prachtege pobbe en hail buurt kwam der noar kieken. Hai kreeg bie gebrek aan n bolhoud n gebraaien mutse op. Twij aaierkolen as ogen en n beste dikke vouerworrel as neuze. Daze om en kloar was e. Nog gaauw even n riezen bezem der tegen aan en t ploatje was kompleet. Ding haar der wel drij weke stoan veur t weer deuen dee en der nait aans over bleef as n poule wotter. Mor veur t zowied was haar e nog om n hail aander reden veul bekieks had en allerdeegs n foto in t bokkebladje. Want noa n dag of wat bleek opains zien neuze vot te wezen en stook dij vouerworrel nou op schoamachtege wieze rechtop uut zien onderlief! Nou dat was wat. Ol vraauw Ketoen pruit ter schaande van, pure ponogravvie wast en wie mozzen ons doodschoamen davve onze kinder zokswat doun luiten. Gitje en ik wazzen slap van t lagen west, mor ik haar baaide knuppels wel even vroagen doan wel of dat flikt haar. Gain van baaiden vanzulf. “Ikke nait hur,” klonk t touglieks uut baaide mondjes, mor ik zag aan heur ogen wel dat ze grootste lol haren om de haile heisa. Wat n mooie tied was dat west, zo jong te wezen, konje dat nog mor ais over doun. Ik bleef nog even stoan te kieken noar de jonkjes van Bischop en dou kwam opains n gedachte bie mie op. Gitje tikde tegen t vinster en bedude mie dat kovvie kloar was. Soavends mos ze nog even veur dit of dat noar heur zuster in Pekel en ik zag mien kans schoon. Stevels aan en dat noar boeten. t Was baalkeduuster en allenneg wat spoarzoam licht scheen der van n ainzoame lanteernpoale. Ik luip aal schoevelnd deur de snij noar t huus van Bischop zienent. t Was n mor n klaine ingreep en pesjent het ter niks van vernomen. Om n uur of tiene was Gitje der weer en ik schonk ons alvast elks even n berenburgertje in, doar wast ja net weer veur. Zie stommelde koamer in, schudde wat mit kop en wees mit ain priemende vinger noar mie, “Doe! Doe hest dat doan en gain aander!” Ik keek heur zo onschuldeg meugelk aan, “Wat heb ik doan, woar hest over?” Zie luit zok tegenover mie in stoule zakken, “Rie ik doar net bie de Bischoppies veur t huus langes en joa hur, snijpobbe zunder neuze en mit n piethoane van datteg centimeter. Bist nait goud gozzel of zo? Ik zag die vanmörgen wel stoan te kieken noar dij baaide beudels hur. En dou ik zostraks dat schoamachtege geval doar stoan zag wos ik vot, dat het mor aine doan.” Ik kon mie t lagen nait langer loaten, “Vrouger hest die der aans ook slap om lagen doan, dou baaide knuppels dij neuze transplanteerd haren.” Gitje kon zok nou ook nait meer goud holden en even loater luipen ons troanen over wangen. Ie binnen mor ainmoal jong, mor dat is gain reden om nait zo nou en din ais n moal net te doun asof. Nou nog even òfwachten of Bene en Klarien der ook om lagen konden.

Eerste pries Westerwolder Schriefwedstried 2026