Houve kieken
“Als een scharensliep om half één ’s middags bij een zandboer aanklopt, dan eet hij mee. Een kleiboer jaagt hem van zijn erf’.”(‘De graanrepubliek’ van Frank Westerman).
Dizze regel wordt aanhoald oet verdochte houke: ik kom van zandgrond – Westerwolle – en bin ook nog boerenzeun. Toch zit der wol n körrel woarhaid in, ducht mie. Tegenstellens tussen boeren en aarbaaiders op Westerwolle wadden klaainer den in bievubbeld Oldambt en t Hoge Laand.
Grens van de grootste laandaarbaaidersstoaken in Nederlandse geschiedenis in Oldambt van 1929 (viefdoezend mensen stoakende van begun maai tot haalf oktober) lag net boven Westerwolle. Doar wui nich stoakt.
Ik kin mie nich heugen davve as kinder underschaaid muiken: wie speulende mit nander en
göngen mit nander noar school. Mien pa zien rogge was ook op zien vieftegste versleten, mien
moeke molk mit rode buusdouk um koien en ik druig klaaier van mien bruiers òf. Op mien tiende wui ik bewust dat der ook op Westerwolle wel sproake was van aarbaiders en boeren.
Ik haar wat wörms zöcht op misbult en göng mit mien bamboehengeltje visken in t Ol Daip bie
Smilke.
Dou ik bie t wotter aankwam stön der n jong van n hogere schoolklazze mit zien stok in t wotter te reuren en hougen. Ik zee: dat most nich doun, jagst ja aal vizzen vot. Jong keek mie vergreld aan en zee: wost doe boer, mie aarbaider bestèllen? Zo hevve n zetje tegenover nander stoan. En in dat moment van betonnen stilte heb ik leerd davve nooit lözze mensen binnen. Elk mens het zien geschiedenis en woarve vot kommen bepoalt houve ons wereld inkieken.
