Grìnzen
t Is veuls te dreuge, heur k toentjelu wel ais kloagen, mor plantjes in mien veurtoentje gruien as kool. Veurjoarsgeroaniums bluien zacht roze, akeleiklokjes daippaars en primulaatjes riekelk geel.
t Kleurt en fleurt in veurtoene en t laive-vraauwen-bedstro is zulvens zo brutoal om heur toch al oetgebraaid bedje stiekom te verloaten en heur oetlopertjes t gras op te sturen.
t Laive wiefke wait weschienlek, ik bin van de ‘mai-nait-maaien-moand’ en k voul mie verplicht heur heur gang te loaten goan.
Neef Bram, de weerman, het vanmörgen veurspèld, ook vandoag blift t dreuge. k Leuf Bram, mor vief weken dreugte?
Da’s toch nait normoal. Binnen der den nog nait genog weerswoarschaauwens west en binnen der nait genog signoalen òfgeven? Wordt de wereld dammeet ain grote zandwoestijn of kriegen wie, as poolkappen smolten binnen n ‘Waterworld’?
En wat het n klimoatconferentie den veur zin. k Vroag mie voak òf woar de grìns van t aanvoardboare ligt.
t Is veur mie in elk geval genog reden om vroug op vrijdagoavend mit n gaiter langs frizze, jonge plantjes in bloumbakken te goan. Zai jodeln t oet. As leste is de Helleborus aan beurt. Hai staait soamen mit Arinekes heksenbezzem in n grote raiten mand bie veurdeure te zuchten en te stìnnen in oavendzun. Bie d’leste kroanwotterdruppel heur k n bekìnde stem:
‘Opa, wil je ook meedoen?’
t Is Anna. Soamen mit buurkinder en n touvalleg langsfietsende vrundin binnen zai op t grote grasveld tegen t hoes, aan t vollleyballen.
Ik denk:
‘Was k jong(er), den sprong k der zo tussen.’
Heur opmaarken:
‘We hebben eigenlijk nog eentje nodig,’ het n onverwacht effect om mien òfwachtende holden.
Zo komt lege gaiter bie d’raiten mand te liggen en slof ik op slovven noar t zeuvental en moak t aantal weer even. k Mag as nijkommer begunnen mit opslag. t Vaalt nait mit en bale belandt in t net. Lagende gezichten aanderkaant net binnen genog om mie op te pittjen.
‘Je mag nog een keer opslaan, opa,’ heur k den.
Ong, binnen dat nije spelregels?
Bie twijde moal krieg k bale roem over t net en zai tot mien verboazen, dat e vongen wordt.
‘Da’s n punt veur ons,’ joel ik tevreden, mor tougelieks kieken zeuven poar ogen kopschuddend en vol ongeleuf in mien richten.
t Is n tussenregel, veur begunnende volleyballers, begriep ik noa n körte diskuzzie. Magst bale wel vangen, mor moust den wel votdoadelk overspeulen noar n mitspeuler. t Went snel en ik krieg der noa n zetje zulvens oardeghaid in. Tot Sietses komst.
‘De koffie staat klaar,’ geft hai mie mit n dudelke vingerwiezen in richten aanderkaant boerderij te kennen.
t Is t ìnde van n HKVP, n hail kört volleybal pertijtje.
Oflopen nacht heb k slecht sloapen. Pien in rechterpols is oorzoak.
‘Hest toch weer te veul van diezulf vaargt!’ heur k bie t opstoan.
t Zit hom zoals zo voak in t woordje weer. Heur focus ligt vandoag in Delfziel, bie korendag.
‘Mor as t in de loop van dag nait beter wordt, heb k wel n sjefeur neudeg om noar dokter te goan.’
t Lopt hier om middag en pien in pols is n zacht zeurend ongemak worden, woar mit te leven vaalt.
Woarschaauwen is goud overkommen en k mout – bin netuurlek allendeg veur miezulf verantwoordelk – veur de zoveulste keer ervoaren, dat alles n grìns het.
