De kolde winters bie Brink
Zes joar leden heb k veur t eerst sunt n aiweghaid weer ais ketakt had mit mien olde meziekleroar. Co Orsel, accordeonmeester. In t witte hoeske, beneden Pekel. Veur dij gelegenhaid schreef k spesioal veur hom n persoonlek verhoaltje, hou t ooit, in de zummer van 1960 veur mie begonnen is.
Hou laank t brommertje richten Komnijsterwieke reden het, kin k mie nait heugen. Nait zo laank , denk ik.
Dat zien plofke op n dag inains bie ons in drifte stond, was deur mien pa goud veurberaaid. Ik was acht joar en slecht veurberaaid.
‘Doe wilst toch wel accordeon leren speulen?’ zee pa.
t Was nait echt n vroag. Wel haar e dikke verhoalen over Berend Poppen zien dochter. Dat dij noa n poar lezzen al zo nuver speulen kon. Joa, Berend Poppen kon ik wel. Dij waarkte net as pabbe bie Westers op sokkenfebriek. Zien dochter haar k nog nooit zain.
Zo is t aal begonnen. Mit n lutje 32-bazzertje, n meziekbouk en meziekmeester, Co Orsel. Oet Boven Pekel. k Haar al snel deur, dat ik hom best n verske, mor gain ploat veurspeulen kon. Hai heurde en zag alles. k Heb dou wel es docht:
‘Haarst schoolmeester worden mouten, dij zain en heuren ook alles.’
Noa n poar thoeslezzen verhoesde ik noar t kaffee. Kaffee Brink. t Lutje (swait)koamertje kin k nog oardeg oettaiken. Grote toavel, twij stoulen, n wankele meziekstander en n verlepte sanseveria achter dichte vitroazie. Joa, dat was t wel zo’n beetje. En swinters n kaggeltje. Op butagas.
Ik was voak as eerste aan beurt. Ik kin mie best veurstellen, dat Co docht het:
‘k Dou de stoerste leerlingen eerst.’
Om in dat kolde, kille koamertje, woar behaalve dij aine sanseveria soms ook bloumen op roeten stonden, omdat gasflèzze nog mor net aanplovt was, as eerste te starten von k wel n noadail. Mit kleumege vingers bist nait op dien best.
k Haar al snel deur, dat je veur meziek moaken n zeker talent neudeg hebben. Ook al was k, veur mien aigen gevoul, best wel serieus, t rezeltoat vuil noa n weke veul oefen voak tegen. t Mos over, zee Co den en ik kreeg n aantaiken in t meziekbouk.
Over opgeven vuil nait te proaten en mien enthousiaste verhoalen over n lidmoatschop bie Noordster wuiren van toavel veegd mit de woorden:
‘Nee, wie goan gain twij kontributies betoalen.’
Vief joar heb k t volholden. Mien leste les haar k op 18 mai 1965.
Vief meziekjoaren hebben ook veul mooie mementen brocht. Oetvoerens, ook weer bie Brink, waren n beleven. Net as raaiskes mit ons accordeonorkestje ‘Jonge amateurs’. Noast Rika voulde ik mie, zeker dou k op n zeker mement promoveerd wuir noar d’eerste riege bie eerste accordeonisten, net even n stokje zekerder.
Ervoarens in t kolde koamertje bie Brink dragst gewoon n leven laank mit die mit.
19 feberwoarie 2020
Veurege weke vrijdag hebben wie òfschaaid nomen van Co.
Noa dik 60 joar zai k 2 wichter, net as ik leerlingen van t eerste uur weer terogge.
Meziek bindt, wordt der voak zegd, toch voult t vernijde ketakt onwenneg.
In òfschaaidsrede wordt van twij aandere, mie onbekìnde old-leerlingen n verhoal verteld. t Binnen verhoalen van eerbied, veur de meester, mor ook n beetje van eerzucht, van heurzulf. Dij meziek omaarmt, wil ook groag beter worden en stilletjes ook groag de beste. t Was ook ain van Co’s driefveren. En soms duurt t gewoon even veurdast op veurste riege zitst en d’eerste viool speulen magst.
t Biezundere is, dat ik nooit om dij leste stap vroagd heb.
Spiet komt bovendrieven, dat ik t woarom, zien overwegens om mie veuraan in de zunne te zetten, 6 joar leden nait vroagd heb.
