Damian Johannes
Damian Johannes,
doe pas geboren kind,
doe wonder van laifde.
In boeten schraift de wind.
Damian Johannes,
de wereld is vraid.
Mor nait as t aan die ligt,
mien wolk laiveghaid.
Damian Johannes,
doe kereltje klaain.
Dien oogjes verwondern.
Zai hebben mie al zain.
Damian Johannes,
glimlaagst d’koamer rond.
Zelst zörgen dat t goudkomt,
moakst d’wereld gezond.
Damian Johannes,
drink doe mor dien melk.
Onschuldeg laif wezen
van n toukomst veur elk.
Damian Johannes,
wordst blond of wordst swaart,
gefst d’wereld meer waarmte.
Veur die klopt ons haart.
