Smalbil-Stikfort, Bonnie

Het was in de tied dat mien vraauw en ik n zetje apaart sloapen hebben, omdat zai noa n operoatsie zuch nait best in bérre keren kon, dus was de beste oplössen dat ik n poar week noar de logeerkoamer verhuusde.
Smörgens brocht ik heur n kopke thee mit n stoetje en dee alvast de gedienen lös, din ging ik noar beneden om mien aigen stoetje op te eten.

Mor op n mörgen zee ze tegen mie: “Wat ik vannacht nou aal had heb dat wait ik nait, der was wat schaarps op bérre en door heb ik mien vingers tegenaan stöt en ik haar aal zo’n gekriebel op mien heufd, ik wait nait wat dat was mor ik heb der gewoon slecht van sloapen”.
Ik wol heur nait vertellen wat ik mitmoakt haar, omreden t zo’n ongeleuflijk verhoal was, mor veurdat ik ter op verdocht was floepde ik t der uut: “Nou den wait IK wel wat dat west het”.

En dou heb ik heur verteld wat ik beleeft haar… Ik was dij zulfde nacht der even òf west (zo òf en tou mot ik der snachts wel ais uut) en dou ik weer goud en wel op bérre lag vuilde ik wat bie mien bainen, ik vuilde aan mien bain en in n flits docht ik: ‘AIN KIKKER!!!’, mor dat kin toch nait?
Ik dee n greep en t was vot n golden greep, ik haar hom. Mor wat was t in vredesnoam? Ik huil t stief vast en op gevuil greep ik noar t lichtknoppie, t was ja routduuster in de sloapkoamer en ik mog veuraal nait lös loaten wat ik vongen haar, want dat t n daaier was dat was wel duudelk.

Dou ik t licht aan haar zag ik wat of t was… AIN MOES, en hai haar zien bekkie wied open!!
Mie ducht dat dat kwam omdat ik hom zo stief vast huil. Ik vruig mie of hou dij moes in huus kommen was, en nog slimmer, bie mie op bérre ?
Mor dou dainde de volgende vroage zuch al aan; ‘woar mos ik der mit hén?’
Op n draf noar de does, dat leek mie de beste oplössen, t roam open en vot mit dat baist.
Ik heb hom tot t glas uutgooit en smörgens, dou ik weer wakker wui dou docht ik dat ik alles dreumd haar, dat kon toch nait; n moes vangen mit blode handen?

Mor t was wel echt gebeurd want dou ik veur de wizzeghaid even uut t doesroam keek zag ik dat het -corpus delicti- bie de veurdeure op de tegels lag.
Ik haar mie vast veurnomen om mien vraauw doar niks van te vertellen, zeg nou zulf; zo’n ongeleuflijk verhoal dat leuft toch gainaine?
Mor dou zai ook zo’n roare nacht had haar mos ik t sikkom wel zeggen. Zai keek mie zo ongeleuveg aan of ze woater branden zag en zai was der pas wizze van dat ik heur niks op de maauwe speld haar, dou ze hom zulf liggen zag.

“Hou is t meugelk”, zee ze, “din het hai vast ook bie mie west, dat was dat gekrabbel vanzulf, ik heb ter ook even òfwest en dou is e vervast bie mie op bérre kommen”.
Zai kon der nait over uut hou of dat wel kon en de grieze ging heur over de graauwe as ze der aan docht.

Ik heb hom loater mor noar zien leste rustploatse brocht: de voelnisemmer!!! Wie hebben ons voak ofvroagt hou of zo’n daaiertje in vredesnoam bie ons in de sloapkoamer kommen is, in de zestien joar dat wie hier wonen hebben wie nog noeit áin moes in huus had.
Het kín wezen dat hai der in kommen is dou ik t blad van de toene ofhaarkt heb, mor dat zellen wie nooit gewoar worden.

De eerste nacht noa t veurval heb ik toch mor even veur aale wizzeghaid goud onder de dekens keken, men kin nooit waiten, of wel den???

(JAKOB S.)

t Was oktober en snachts kon t wel al slim kold weden mor toch bluide er nog ain roos.
De leste van de laange haide zummer. Ze ston doar n beetje allenneg in dat paarkie noar de blauwe lucht te rekken en juust op dat ogenblik kwam der n wolke in t zicht en hai dreef langzoam de kaande van de roos op.

De roos docht: wat zol ik toch stomme geern ain wolke weden willen, din kon ik veul van de wereld zain.
En dou de wolke over t paarkie kwam strekde zai zuch nog ais n beetje hoger op.
De wolke keek noar beneden, zag de roos, en was op slag weg van heur. Wat mot dat fijn weden as je zo’n prachtige bloume binnen, docht de wolke en hai bleef zo laang as e kon boven t paarkie zweven om de roos te zain.

Aale doage vannijs perbaaierde de wolke zo leeg as e kon over de roos te zweven en de roos dee heur best om zuch zo laank meugelk te moaken om mor zo stoef as mor kon bie de wolke te weden en as de wolke vlak over heur schoof trilde de klaine roos van eelskeghaid.

Mor de haafstwind kwam en hai zag t speulen van de roos en de wolke…
In t begun nam e d’r gain sjoege van mor noa n poar doage wuir e òfgunsteg op de wolke en hai begunde wat haarder te bloazen.
Mor dat huilp hom nait, de wolke en de roos haren allenneg mor oog veur mekoar.
De haafstwind bluis haarder en haarder en de wolke huil zuch mit aale kracht aan t kruus van de kerktoren vaste.
Zo stief dat t kruus d’r nog schaif van staait. As je goud kieken kin je t nog zain.
En de roos? De roos rekde zuch nog ais extra om de wolke noa te kieken veur dat e achter horizun verzwon…

Mor wat de wind nait veurzain haar gebeurde; mit n haarde rukwind haar de roos aal heur mooie bloadjes verloren. Zai waaiden omhoog noar de wolke en dij kon nog net op tied zien aarms open doun en de bloadjes in zuch opnemen.
Hai kleurde d’r hailemoal rood van!!!

En as je t zain willen huif je allenneg mor te wachten tot de zunne onder gaait!!!

Vrij vertoald naor n verhoal dat veurlezen wuir deur Heinz Rühman op Duutse zender ZDF-theater 10-04-04

Het is al weer ain haile zet leden dat in t nijsblad n advertensie ston woarin n oproup doan wuir om mit te doun aan n schriefwedstried van de Stichting Grunneger Toal.
t Onderwaarp mos wezen: ‘mien laifste veurwaarp’ en of je der zo wies mit waren dat je t wel in n museum onderbrengen wollen.
En dou haar ik binnen de körste keren alles op pepier stoan wat ons vlak veurtied overkomen was.
Hier volgt wat ik opschreven heb en wat mie n plekkie opleverd het in n verzoamelbundel van stichting Grunneger Toal.

Om nou te zeggen dat ik mien laifste veurwaarp in ain museum onderbrengen wil is aiglieks teveul zegt, mor slim wies bin ik der wel mit, want ik bruuk hom nou maist aale zundoage.
Ik zel joe vertellen hou dat kommen is; Wie haren n vaste plek op n camping in Drìnte mor op n mórgen, vlak veurdat t seizoen weer begon, belde onze beheerster op en zai haar nait zo’n mooie boodschop. Onze caravan was opbraant en onzent nait allinneg. Zo’n dattien caravans dij bie heur op n loane in winteropslag stonnen waren verbraant.

Wie binnen der soavends nog hén goan om te kieken hou slim of t was.
Nou t was slim, dat kin ik joe wel vertellen. De brandweer haar de boudel uutkregen en t was ain bulde geroamtes van uutbraande caravans.

Onze caravandeure ston open en wie keken der vanzulfs even in. Woar de bovenste kassies zeten haren keek je zó noar boeten tou.
Alles wat ik der veur de winter netjes schoon in opborgen haar was der uutvalen en lag enter en twenter in t rond.
Wie moggen der nait aan kommen want der mos eerst aine van de verzekern kommen om de boudel in ogenschaauw te nemen en doar was t wachten dus op.

In de weke dij volgde was e der west en wie binnen der weer hén goan om te kieken of der nog wat te redden vuil.
En joa hor, mien lepels en vórken van mien cassette (dij ik aal van mien traauwen of aan haar) lagen almoal op de grond.
Zai waren tot de kassies uut valen toun dij deurbraant waren.
Eerst von ik aine, dou nog n poar en op t leste haar ik ze aalmoar weer.
Mor mien slaif was ik kwiet. Jammer toch dat nou juust dij slaif vot was. Och ik bruukde hom nait aale doagen, mor toch begroodde mie t.

Wie haarn de boudel zo goud en zo kwoad as t ging opreddert en gingen mit de buit noar huus.
Schoonmoaken zol ik ze, de messen en vórken en lepels, ik zol poetsen tot ze weer glommen, want ik wol ze geern weer bruuken.
Mor mien slaif dij spookde mie nog aal deur t heufd.

Zundags doar noa zee mien man : “wolst doe ook nog even noar de camping tou om te kieken, want aander weeke worden de caravanresten vothoald?”.
“Dat konnen wie nog wel even doun zee ik!”
Dou weer doar kwammen trovven wie nog n poar slachtovvers.
Proaterij genog vanzulf. Mor ik was nait rustig en ik luip nog wat om de caravan tou en mit n stok schoof ik wat bloaren opzied.

En inains zag ik doar wat tussen glimmen. Ik kon eerst nait zain wat of t was en ik kon der ook nait dichterbie kommen.
De verbraande caravans stonden slim dicht bie mekoar en ik haar mien goie goud aan.
Nog mor ain langere stok opzöcht en dou kon ik der wél bie…

En wat was t nou din? Ie roaden meschain al; mien soepslaif!! Boetendeure laag hai, tussen de modder en de bloaren.
Ik haar hom weer. Hai muik mien cassette weer kompleet. Al haar ik hom ook nait zo voak bruukt, hai was der weer!

Wie hebben ondertussen n aandere caravan en lepels en vörken liggen in de loa en de slaif ligt der noast en as ik zundoags soep opschep, din dink ik aan dij zundag dou k hom weervonnen heb en din vuil ik mie zo bliede.
t Is mor n doodgewone soepslaif mor ik kin joe wel vertellen dat ik der slim wies mit bin, hail slim wies.
En wat mie betreft mag hai in n museum, mor nou nog nait want ik wil hom nog geern n zetje bruuken!!!