Schreiber, Fré

Hìn Sietske is wat kwiet, mor ze wait nait wat. Doarom gaait zai bie heur zuster Janke laans en vragt:
‘Hé, Janke, wilst doe mie helpen? Ik bin wat kwiet, mor ik wait nait meer wat, waist doe t ook?’ ‘Nee’, zegt zuster Janke, ‘mor ik wait aal, dat ik zulf ook wat kwiet bin. Ik bin de kluts kwiet.’ Haihai!
Nou gaait hìn Sietske bie heur zuster Freerkje laans en vragt: ‘Hé, Freerkje, wilst doe mie helpen? Ik bin wat kwiet, mor ik wait nait meer wat, waist doe t ook? Zuster Janke wait t ook nait, dij is zulf de kluts kwiet.’
‘Nee’, zegt zuster Freerkje, ‘mor ik wait aal, dat ik zulf ook wat kwiet bin. Ik bin de droad kwiet.’ Haihai!
Nou gaait hìn Sietske bie heur zuster Aanje laans en vragt: ‘Hé, Aanje, wilst doe mie helpen? Ik bin wat kwiet, mor ik wait nait meer wat, waist doe t ook? Zuster Janke wait t ook nait, dij is zulf de kluts kwiet en zuster Freerkje wait t ook nait, dij is zulf de droad kwiet.’
‘Nee’, zegt zuster Aanje, ‘mor ik wait aal, dat ik zulf ook wat kwiet bin. Ik bin t pad kwiet.’ Haihai!
Nou gaait hìn Sietske bie heur zuster Goaske laans en vragt: ‘Hé, Goaske, wilst doe mie helpen? Ik bin wat kwiet, mor ik wait nait meer wat, waist doe t ook? Zuster Janke wait t ook nait, dij is zulf de kluts kwiet en zuster Freerkje wait t ook nait, dij is zulf de droad kwiet en zuster Aanje wait t ook nait, dij is zulf t pad kwiet.’
‘Nee’, zegt zuster Goaske, ‘mor ik wait aal, dat ik zulf ook wat kwiet bin. Ik bin klepel kwiet.’ Haihai!
Nou gaait hìn Sietske bie heur zuster Hinke laans en vragt: ‘Hé, Hinke, wilst doe mie helpen? Ik bin wat kwiet, mor ik wait nait meer wat, waist doe t ook? Zuster Janke wait t ook nait, dij is zulf de kluts kwiet en zuster Freerkje wait t ook nait, dij is zulf de droad kwiet en zuster Aanje wait t ook nait, dij is zulf t pad kwiet en zuster Goaske wait t ook nait, dij is zulf klepel kwiet.’
‘Nee’, zegt zuster Hinke, ‘mor ik wait aal, dat ik zulf ook wat kwiet bin. Ik bin t stuur kwiet.’ Haihai!
Nou gaait hìn Sietske bie heur zuster Frouwke laans en vragt: ‘Hé, Frouwke, wilst doe mie helpen? Ik bin wat kwiet, mor ik wait nait meer wat, waist doe t ook? Zuster Janke wait t ook nait, dij is zulf de kluts kwiet en zuster Freerkje wait t ook nait, dij is zulf de droad kwiet en zuster Aanje wait t ook nait, dij is zulf t pad kwiet en zuster Goaske wait t ook nait, dij is zulf klepel kwiet en zuster Hinke wait t ook nait, dij is zulf t stuur kwiet.’
‘Nee’, zegt zuster Frouwke, ‘mor ik wait aal, dat ik zulf ook wat kwiet bin. Ik bin kop kwiet.’ Haihai!
Zeg dat wel, denkt hìn Sietske, wat ja n boudel: zuster Frouwke is kop kwiet, zuster Hinke is t stuur kwiet, zuster Goaske is klepel kwiet, zuster Aanje is t pad kwiet, zuster Freerkje is de droad kwiet en zuster Janke is de kluts kwiet. ‘En ik … ’, zegt hìn Sietske poestend en stìnnend, ‘ik, ik bin mien aai kwiet.’ Haihai!

Ien Westeremmen woonde n kunstschilder ien n hail luk rond hoeske. Zo luddek dat e der zulf mor naauw ien kon. Douk doar e op schilderde kon ook nait n rechthouk of n vaaierkaant wezen, kon der nait ien. Doarom haar e ronde schilderdouken en schilderde allinneg mor pankouken. Pankouken ien aal soorten en kleuren. Nait allinneg mit dingen der op zo as n hoamer of n spieker, nee ook koppen van mensen.
Zo haar e ais n hail mooi kopke van n Grunneger wichtje moakt mit vlechten en zummerstippen dij blied lagde.

Schilder was wies mit dij schilderij, dij was hom goud belukt, dij kon e wel verkopen veur n haalf miljoun euro. Ais op n mörn, dou e beneden kwam, keek hai nog ais sekuur noar t schilderij van t pankoukwichtje en dou … Verbeeldde hai t hom of was t echt zo? Zai lagde tegen hom en begunde mit hom te proaten. Dat ging aalgedureg hail daag zo wat deur, mor dou t duuster wer, was t doan en stil ien t schilderij. Dat was biezunder. Aal doagen haar schilder doar n bult plezaaier aan. t Wer op n duur zo dat t pankoukwichtje smörns tou t schilderij oet kroop en der soavends weer ien veur naacht. Dat bevil schilder goud, mor aiglieks wol hai wel wat meer. Hai wer verkikkerd op heur en wol heur aal doagen en aal nachten wel bie heur hebben, mor dat kon nait. Dij mirreg zat t pankoukwichtje bie schilder op schoot te laggen en te snoetjeknovveln en zai haren t zo drok dat zai tied vergat.
Dou zai weer tou t schilderij ien kroepen wol, was t aal duuster en doarmit te loat. Ze kon der nait meer ien kommen. Dat was ja prachteg, nou was zai aaltied bie heur schilder, dij laiverd. Mor ook weer nait zo hail prachteg. Vanòf dij tied het ze nooit meer lagd!