Muller, Be

“Voader, kiek ains noar d’achterdeur, t schenaaier is kepot”, zee Kloas tegen voader. En voader ging votdoadeliek kieken. Hai wol nait dat der inbrekers of aander gespuis in hoes kommen zolllen. Vandoar dat hai zuk noar d’achterdeur spoudde. Stel die veur, inbrekers zellen ja zo noar binnen kennen. Moar wat of voader ook keek of dee bie d’achterdeur, hai kon niks vinden dat stokkend was. Voader gong weerom noar t keuken en zee tegen Kloas: “He doe, wat is der loos mit die? Hest last van dien ogen?, ik kon hailndaal niks vinden”. “Ain April, kikker in dien bil”, belkte Kloas deur t keuken. Voader was der mit open ogen instonken. “Ik krieg die nog wel kereltje”, zee voader. Kinst der op wachten.

Moar hou din ook, kinder mozzen gewoon noar schoul. Doar heurden ze de normoale ain-april grapjes wel doezend moal. Dien veter zit lös, der zit stront onder dien hakken en kiek doar zit ain oap in de boom. En elk en ain moar kieken en heuren van: “Ain april, kikker in dien bil.”

Op t lest wazzen ze der aalmoal flaauw van. Dou t al sikkom tied was om noar oes te goan, kwam direkteur even laangs in t klas. Hai proatte even mit meester en dou ging hai weer vot.
“Kinder”, zee meester, “Nou heur ains even noar wat ik joe te vertellen heb. As straks bel gait din kinnen jullie nait noar hoes tou, der is wat gebeurd. Jullie mouten aalmoal noablieven, dat wil zeggen, de kinder dij aan t ende van stroat noar rechts mouten, dij kinnen wel vot, moar de rest mout hier nog even blieven.” Kloas en Sientje haaren pech. Ze heurden bie de kinder dij noablieven mozzen. Der wazzen om en bie 12 kinder dij blieven mozzen. Meester zee: “n Hail stok wiederop het plietsie wat vonden in t wotter. Da’s vlak bie drijsprong en badde. En omdat ze nait waiten wat of t is, mag der d’eerste tied gain mins laangs.

“Alle kinder begonnen deur n aander hén te kwedeln. Der was n jong dij zee: “Zie hebben vast n liek oet t wotter hoalt”, der was n aander dij zee: “Nee jong der is n ongelok gebeurt en der binnen gewonden.”
En zo wozzen aale kinder wel wat te vertellen. d’Ain wost nog gekker te vertellen as d’aander. Mor der was gai ain dij wos wat of der loos was. En der was ook gain ain dei zag dat meester laagen mos.

Noa n tiedje gong bel en der gongen best wel n hail koppel kinder noar hoes tou. Moar as ie de kinder mozzen tellen dij op schoul achter bleven, den wazzen ie nait vlöt kloar, en kinder wuiren ongeduldeg. In ainent was er ain wicht dat ruip: “Kiek meester, plietsie komt der aan”. En joa, t was woar. Ze zagen dat de plietsieagent even mit direkteur ston te praoten. Doarna ging hai weer vot.

Direkteur kwam even loater klazze in en zee dat kinder noar hoes tou mochten. Nou, aale kinder wazzen nijschiereg wat of der bie drijsprong en badde loos was. Ze luipen en fietsten aalmoal dij kaant op. Kloas en Sientje ook. Ze mozzen der toch laangs.

Ze konden van veròf al zain dat er n rood-widde tent langs de weg ston. “Nou”, zee Kloas tegen Sientje, “Doar is beslist wat loos, aans zet plietsie doar gain tent hín.” Dou ze bie tent ankommen wazzen, mozzen ze toch moar even poolshoogte nemen. Dou ze n hail tied wacht haaren, von Sientje dat ze noar hoes mozzen. “Wacht”, zee Kloas, “Kiek hai gaait open”. En joa heur. Tent ging lös en der kwammen twij kerels oet. “Kiek nou ains, wat n koppel volk. En dat allaind om noar ons te kieken.” Zee d’ain tegen d’aander. “Nou joa, wie breken t haile spul toch of. Den kinnen ze aalmoal zain wat of der hier loos is”.

Manlu vongen aan tent of te breken. Ondertied was der ook al n ploatjesschaiter van t Nijsblad bie kommen. Dij wol vanzulf n ploatje schaiten. Dou de tent ofbroken was, zag elk en ain n bret woarop te lezen ston: ‘Ook veur elk en ain dij nijschiereg is, is t vandoag 1 april!’.

“Wie binnen der in stonken, kom wie goan gaauw noar hoes”, zee Sientje tegen Kloas. En ook t aander volk ging vot. Dou de kinder bie hoes kwammen, zagen ze voader bie deur stoan. Hai ston te laagen. “Wazzen joe nijschiereg? k Haar t wel docht. Ik bin blied dat ik n poar minsen kin in t dörp, dij mie wel even helpen wollen om joe baident, en ook nog n koppel aandern te groazen te nemen. Ain april”, ruip voader nog ain moal en luip laagend t hoes in.
“Vandoag was voader ons de boas, moar aander joar is t ons beurt”, zee Kloas, en Sientje wast er hailemoal mit ains.

Kloas en Sientje binnen twij kinder van sikkom 9 joar old. Ze wonen mit heur pabbe en moe op n boerenstee op sikkom twaalf kilometer van stad. Ze mouten elke dag n knap end fietsen om noar schoul te goan. Schoul staait in t dörp. Ze mouten over t fietspad langs t knoal en veurbie de badde kinnen ze den op de weg.

“Kloas, verdraaid Kloas, woar zitst toch, kom op, hier op an”, ruip moe onder aan trap. Ze wol dat Kloas n bosschop veur heur dee in t dörp. “Kloaoaoas, wel potverdikkie, hou wordt dat, rap”, ruip moe nog haarder. Moar Kloas kwam nait. Op letst ging moe trap moar op noar kinderkoamer. Ze dee deur open. Waist wat ze zag? Kloas lag op t lief op berre en was n bouk aan t lezen. En hai zong as n schorre kraai mit zien walk-man mit. Nou begreep moe woarom t jong nait reageert haar. Hai haar niks heurt. Moe stevelde op hom tou en tikde hom op scholder.

Kloas keek verboasd op en hai dee koptelefoon oaf. “Wat is der loos, moe?” vruig e. “Hest nait heurt dat ik mie de longen oet lief belkt heb? k Heb sikkom gain stem meer over”, zee moe. “Nee zee Kloas, hou mout ik nou heuren wat of der beneden gebeurt, as ik hier noar mien meziek lig te luustern met koptelefoon op. Din kin n mens toch niks heuren?”
“Nou ja”, zee moe. “Aiglieks hest wel geliek, moar ik wol vroagen of dat de meugelkhaid beston dat koptelefoon oaf ging en doe op fietse even noar t dörp gongst veur n bosschop. Ik mout beslist zolt en neutmuskoat hebben, en nog wat aander klain spul. Aans kinnen wie vanoavend t eten wel vergeten. Kiek ains hier, mien jong. Ik heb alles al op n braifke zet en in t zievakje van tazze heb ik tien euro doan.”

“Moar as ik nou ais gain zin heb en gewoon thuus blief lezen en meziek luustern, wat den,” zee Kloas. “Och” zee moe. “Das toch hail simpel. Den goa k zulf wel en eten wie mit zien drijen veul loater as normoal”. Kloas keek heur verwonderd aan. “Mainen ie den dat Sientje nait mit et?”, vruig hai.. “Oh joa”, zee moe. “Sientje et wel mit, moar den kenst doe lekker liggen blieven en meziek luustern een lezen en aal wat of die verder nog in t zin komt. Boetendes blifst doe hier den lekker in dien koamer en mörgenvroug kinst den weer omdele kommen. Vanoavend gain waarm eten en lekker op tied in berre. “Oooh” zee Kloas, mor meschain heb ik nou toch wel zin om noar t dörp te goan.”

“Dat is die te roaden ook kammeroad. En nou, hup, omdele, jas aan en op fietse. Vot wezen en noa de bosschoppen votdoadelk weer noar hoes kommen, is dat dudelk meneer?” vruig moe. “t Is mie totoal kloar, ik vlaig veur joe, tot joen orders, aal noar wens mevrouw?”, zee Kloas mit n lach in zien ogen en hai kwam bliksemsnel van berre oaf en vloog sikkom omdele.

Dou hai even loater op fietse zat op weg noar t dörp zag hai Sientje van d’aander kaant aankommen. Kloas was hailndaal vergeten dat Sientje bie n aander wicht oet heur klazze speult haar. Sientje vruig: “Woar gaist doe hîn”, dou ze bie n ander komm wazzen. “Ik mout veur moe op bosschop in t dörp. Gaist mit?” “Joa man, dou ik”, zee Sientje en ze draaide heur fiets om en mit heur twijen wazzen ze binnen de körtste keren in supermaarkt.

Dou ze de bosscoppn doan haren en Kloas betoald haar, reden ze noar hoes. Moe ston ze al in deur op te wachten. “Hest Sientje ook moar geliek ophoald?” vruig moe aan Kloas. Moar Sientje antwoordde: “Wie kwammen n kander tegen en dou was ik mitgoan op bosschop en nou binnen wie hier”. “Joa wiesneus, der scheelt mie niks aan mien ogen”, zee moe. Ik kon ja nait waiten of dat Kloas die ophoald haar of dast zulm al kommen wast.” “Nee, das woar”, zee Sientje. “Moar goud, ik was dus zulm al kommen en dou kwam ik Kloas tegen en dou bin ik mit hom mitgoan op bosschop en hier is alles wat ie op t lieske schreven hebben.” En Sientje gaf tazze aan moe.

De Kinder zetten heur fietsen in t schuur en ze sjouwden tazze mit in hoes. En t duurde moar eefkes en dou zatten ze aal drij in t keuken. Moe achter n bak kovvie en de baaide kinder haren n glas ranja mit n laange vinger der bie.

Kloas en Sientje deden zuk de ogen open en ze wazzen wakker.
Kloas ging tot bère oet en dee t gerdien open. “Mooi”, flusterde hai, “t Is mooi weer, wel kold, moar toch hail mooi weer.
Kinder trokken klaaier aan en even loater gingen ze trabbe of noar t keuken. Moe haar d’stoet al op toavel zet. Pabbe kwam der ook al bie en eefkes loater zaten ze soamen te broodeten.

Dou dat achter rugge was trokken kinder jas aan, muts op en hansen aan. Dou heur schoultazze op rug en zo schuur in om fietsen te pakken.
Zo, nou konnen ze noar schoul. “Moi, pa en moe”, belkte Kloas. “Tot vannommerdag”, ruip Sientje.
Ze stapten baident op en reden loan noar t fietspad langs t knoal oaf.

Dou ze op fietspad reden: zee Sientje: “Nou is t mooi weer, t waait sikkom nait en verdikkie kinst niks zain omdat zunne die liek in de ogen schient.”
“Hest wel geliek mit dien lege zunne”, zee Kloas. “Moar huifst der immers nait liek inop kieken. Kinst ook wat omdele kieken. Den hest nog voldounde zicht op weg en overkomt die niks heur”, zee e.
Boetendes, as wie votdoadelk bie boer Mellemoa om hörn goan hest der al gain last meer van.
Sientje wos wel dat Kloas geliek haar, moar ze wol der toch tegen in goan. Ze wuir allineg oflaaid omdat der van de oprieloan van boer Mellemoa ain wichie van heur leeftied aan fietsen kwam. t Wichie vruig:”Binnen joe Kloas en Sientje? Ik bin Jolien. Ik blief n poar moand bie mien oom en taande en nou mout ik noar schoul. Mag ik mit joe mitfietsen?

Sientje was nijsgiereg worden. “Das goud heur, rie moar lekker mit ons mit en joa, wie binnen Kloas en Sientje. Moar vertel ais, woarom woonst doe nou bie boer Mellemoa en nait bie dien aigen olders?”. “Boer Mellemoa is n oom van mie en zien vraauw vanzulf mien taande. En mien moe is slim zaik. En omdat mien voader nait altied vrij kriegen ken van zien waark, logeer ik in elk geval twij moand bie mien oom en taante”.

Kloas en Sientje vonden dat slim beroerd veur Jolien. Kloas vruig hou old of ze was. En in wat klazze ze den wel kwam.
Jolien was drij doagen older as Kloas en Sientje en ze kwam vanzulf in zulfde klazze. Dat vonden ze hailmoal mooi.
“Gaaist op zundag ook noar kerk tou”, wol Sientje waiten. Jolien antwoordde dat ze mit heur oom en taante mitgoan zel.
“Dat is vet cool heur”, zee Sientje. “Den komst doar ook bie ons in klazze en Zundagschoul is veul mooier as gewone schoul. Doar magst proaten en juvvraauwen en meesters binnen doar veul makkelker als op schoul. Boetendes krigst doar limenoade en eterij. Kom doar op schoul moar ains om. Doar krigst al n klets om d’oren astie allaint moar omdraaist.”

Jolien keek wat apaart oet ogen. “Binnen ze doar echt zo streng?”, vruig ze. “Nee heur, ze moakt die allaint moar n beetje baang. t Vaalt slim tou, wie hebben een hail oardege juvvraauw en sums ook wel n meester. Moar dij dut ook niks. Huifst die der nait drok over moaken heur, das naargens goud veur. Zelst zain dat aalmoal best tou valt”, zee Kloas.

Aal fietsend wazzen de kinder n mooi stok veuroet kommen. Ze wazzen de badde veur aan in het dörp al laang veurbie en n lutje stokje wieder zagen zai t hek van t schoulplain al. Der stonnen veul auto’s van olders dij heur kinder noar schoul brochten.
Kloas, Sientje en Jolien stapten of en luipen over schoulplaain noar fietsenstallen tou. “Most die hier de fietse wel op slöt doun heur, aans hest kaans dat e vot is noa schoultied.
Veur n poar week trogge hebben ze hier nog n fiets vot hoald van n wicht oet groep acht”, zee Kloas en hai keek noar Jolien. “OK, moar ik docht dat zuks wat op dörp nait passeerde, t is ook overal t zulfde. Dit is al mien vaarde fiets. De eerste drij bin ik kwiet worren op schoul en in stad”, zee Jolien.

Dou heurden kinder de bel en mozzen ze noar binnen. Ze gingen noar heur klas tou en Kloas en Sientje luipen noar heur stee tou.
Jolien nait. Ze bleef veur in klas stoan. Juvvraauw kwam klas in en zee: “Doe most Jolien wezen. Dien taante het mie guster belt en oetlegt wat of der loos is. Magst nou eerst wel zitten goan aan toavel woar Kloas en Sientje zitten, want ik begriep dat joe al kennis moakt hebben. Den kinst die zulf straks wel eefkes aan klazze veurstellen.”

Noadat juvvraauw noakeken haar of kinder aalmoal in klazze wazzen, zee ze tegen Jolien dat ze zuk moar veurstellen mos aan klazze.
Jolien kwam noar veur en ze vertelde wat ze al eerder aan Kloas en Sientje zegt haar.
Moar nou zee ze der ook nog bie dat ze in stad in n flat woonde op 11de verdaipen. En dat ze doar bie helder weer de haile stad overzain kon. En als t duuster is kon ze wel vieftegdoezend lichies zain. Moar nou kon ze over t veld kieken en dat was ook slim mooi, von ze. “Nou, mien wicht”, zee juvvraauw, “Dat het doe mooi verteld heur”.

Of kinder dei dag nog meer neie dingen tegen kwamen heur joe ain aander moal wel aains.

Kloas en Sientje huifden vandoag nait noar schoul. Juvvraauw en meesters wazzen aan t vergoadern.
Kinder vonden dat vanzulf nait zo slim. Ze wazzen allaank bliede dat ze nait hín huifden.
Voader haar guster zegt:” Joe hebben ook altied mazzel. Ik wol dat peerden en koien ook ains bie mie kwammen om te zeggen: Neem morgen moar vrij, wie redden onszulf wel”.
“Den haar ie moar n echt vak leren mouten”, zee Kloas.
“Ho ho, mien jong, kalm aan, nait zo brutoal. Moar ik kloag nait, heur Ik main dat ja ook nait zo en dat wait ie ja wel”.
“Moar”, zee moe, “Ik wil oaf en tou ook wel ains n dag vrij hebben!”.
“Dat komt mooi oet”, zee pabbe. “Mörgen ken dat wel. Ik bin toch hier op stee en ik huif naargens hín. Ik paas wel op en joe goan der n dagje vantuzzen”.
“En woar woar gaait de raaize den noartou?, vruigen kinder, “t Liekt mie wel goud om ais weer noar mien nich Koboa te goan dij in Jipsenhoezen woont”, zee moe. “Doar bin ik ja al n zet nait meer west”.
Moar kinder leek dat moar niks. “Doar is ja niks te doun, wie goan veul laiver noar zee of noar stad of noar een pretpaark of noar Azzen noar verkeerstoen”.
“Ik zel der ais over prakkezaaiern en den zain wie mörgen wel weer”, gaf moe as antwoord.

En nou was t zo wied. Kinder achterin auto, moe achter t stuur en doar ging haile ploug hín.
“Woar goan we noar tou?, vruigen kinder dou ze goud en wel onderwegens wazzen”.
“Wir fahren nach Deutschland”, sprak moe. “Und es wird euch ganz gut gefallen”.
“Moe, dat is Duuts. Dat kinnen wie nait verstoan”, ruipen kinder.
“Dat wait ik wel, moar joe binnen ook zo verhipte nijsgierig. Dou nou moar kaalm aan. Kiek moar noar boeten en zai moar of joe ook wat bekends zain.”.
Kinder wozzen nait wat te zeggen en ze bleven moar stil en keken tot t roam oet.

n Dik haalf uurt loater zee Kloas: “Kiek moe, doar is Troapel. Staait op bred doar aan de weg”.
“Dat komt goud”, zee moe,” en t duurt nait laank of wie binnen in t boetenlaand.”
Eefkes loater ruip Sientje: “Kiek doar, doar staait: Bundesrepublik Deutschland en nou binnen wie nait meer in Grunnen”.
“Dat is woar wicht. Moar nou mouten joe nog n stief ketaaiertje rustig wezen en den binnen wie op plek woar as raaize noar tou gaait,” zee moe.
Kloas en Sientje hadden gain idee woar of ze noar tou gingen. Ze reden zo n kilometer of vieftien langs n knoal. Moar op n zeker mement sluig moe rechts oaf en reden ze op n bochteg klain weggetje. En noa ain poar menuten stopte moe op n parkeerploats.
t Was der al slim drok. “Oetstappen, wie binnen op stee”, zee moe. “En votdoadelk wel bie mie blieven, ik wil joe nait kwiet roaken. Joe zain straks wel, wat of hier te doun is.”

Moar eerst kwammen ze bie n kassa. Moe koch tougangskoartjes en ze luipen zo omenbie twijhonderd meter wieder.
Doar was n groot gebaauw, ze gingen deur de draaideur noar binnen. Doar binnen zagen kinder n speulploats.
Zo groot haren ze nog nooit n speulploats mitmoakt. Schommels, klimapperoaten, glieboanen en nog veul meer.
“Goa joe gang moar. Ik wil joe mit n haalf uur hier weer zain”, zee moe.
Nou, dat was nog moar het begun van de pret. Boeten dat overdekte gebeuren was er nog veul meer. n Speultoen zo groot as wel tien voetbalvelden, n woaterglieboan, n zwembad, och, te veul om op te nuimen.
Moe muik foto’s op heur digi, de ain nog mooier als de aander.
Sientje zette moe op foto, want dat kon ze ja nait zulf. En kinder hadden de dag van heur leven.

Aan t end van de middag zee moe dat t tied was om nar hoes te goan.
Moar kinder wollen nait. “t Mout toch wezen”, zee moe, wie goan hier n aandermoal nog wel ains hín”.
En zo kwammen Kloas en Sientje soavens bekof thoes. En moe was muide van het rieden.

Moar ze hadden n aibels mooie dag had.

Kloas en Sientje wazzen vandoag vrij van schoul.
t Was n mooie dag en ze wazzen op fietse onderwegens noar t dörp. Doar was n grode rommelmaarkt.
Opbrengst der van was bestemd veur t opknappen van de kaarktoren en nije stoulen in kaark.

De kinder haaren der op schoul al over heurd. De juvvraauw haar heur schrieven mitdoan woar alles in ston.
Ook woar of t pesies was en hou loat t begon en om wat tied het haile spul veurbie was.

Pabbe en moe haaren zegd dat de kinder al wel hén goan konnen, moar dat ze zulf loater kommen zollen.
Dou de kinder op t grode plaain kwammen, midden in t dörp, zagen ze n hail bult kroampies. Der wazzen ook mìnsen dij gewoon mit n klaid mit goud der op op grond zaten.

Kloas en Sientje zetten heur fiets bie n hek hén en bonden baaide fietsen mit n stok taauw aan mekoar vast.
Doarnoa luipen ze maarkt op. Zai zaggen van alles. Ook n bult dingen woarvan ze vonden dat t ol rommmel was of woar ze niks aan vonden.
Kopkes, schuddels, schounen, autoradio’s, berregoud, bezzems en nog veul meer.

Sientje zag op n klaid n disc-man. “Wat mout ie veur dat apparoat hebben?”, vruig ze aan de man achter t klaid. “Twaalf euro”, zee man.
“Nou”, zee Sientje, “Da’s veul te veul. Kijk ains hier, der zitten krazzen op. En kiek, hier zit n deuk. Nou ik t zo bekiek, ik baid die vief euro!”
Man keek Sientje ains an. “Da’s te min. Most mie der toch wel acht euro veur doun. Din is e van die”.
“Zeuvenenhaalf”, zee Sientje. “Nou veuroet moar doame. Bist haard as stain, moar t apparoat is dienent! Asteblieft”.
Sientje dee man t geld en zo wuir ze aigenoaresse van n disc-man.
Ze was der slim blied mit.
“Dat hest mooi veur mekoar kregen”, zee Kloas. “Als ik wat zug dat mie wat tou liekt, magst veur mie ook wel ofdingen!”

Ze luipen wieder en ze kwamen bie n ijsco-kroam. Doar zaggen ze pabbe en moe.”
Hebben joe baident wel zin in n ijsco?”, vruig moe.
“Nou reken moar van joa. Ik lus der der wel twij”, zee Kloas.
“Dat kinst wel willen, moar kiek moar ains of der euro’s bie mie op rugge gruien, as dat zo is kriegst doe twij joekels van ijsco’s”, zee pabbe.
“Kriegen we der wel spikkels op?” vruig Sientje. Dat mocht en zo kregen de kinder elk n lekkere dikke ijsco.
Pabbe en moe namen der zulf ook aine.

Ze luipen met zien vaaiern wieder. Moe kocht zuk vaar bouken voor n euro en pabbe zag n model van de grote trekker op boerderij stoan. Doar gaf hai twij euro veur.
Klaas haar nog niks kocht. Maar hailendal achteraan op maarkt zag hai bie n jong n ferrari-pet liggen. “Wat most veur dei pedde hebben?” vruig Kloas.
“Mainst doe dij schitternde pedde? Dij prachtige rooie pedde met Ferrari der op? Dij magst mitnemen veur de specioale pries van moar tien euro “, zee t jong.
Sientje mos laagen. “Konst wel nait goud wies wezen”, zee ze. “Most nou ains goud noar dij pedde kieken mien jong! Doar zitten twei vlekken en doar, kiek, doar zit t stiksel al hailemoal lös.
Ik snap nait hou dast doe doar tien euro veur vroagen duurfst. Dat ding is nog gain twij weerd!”
Klaas keek heur mit open mond aan. “Waist wat? Doe vragst dien bruier moar of hai der vaaier euro veur over het, moar din wil ik van die niks meer heuren.”
Kloas pakte vaaier euro en gaf dij aan t jong. Doarop nam hai de pedde in ontvangst.

Pabbe en moe haren verboasd touheurt. Dou ze met zien allen wieder luipen, zee moe:” Van wel hest doe dat mien wicht? Dast zo haard ofdingen kinst?” Sientje smeigelde wat. “Waist”, zee pabbe, “doe komst moar mit mie mit as wie weer ains n trekker of auto kopen goan!”
“Best”, zee Sientje. As ik din moar de helft van de opbrengst krieg”. “Van mie magst tien persent hebben”, zee pabbe.
“Das best”, zei Sientje.

Ze wazzen bie t letste kroampke van maarkt kommen. Dat was van de Vietnamees. Doar traktaaierde pabbe op n lekkere loempia.
Noadat ze dij mit smoak opeten haren, fietsten ze mit zien vaaiern weer noar hoes tou. Zo kwam er n end aan n rondje rommelmaarkt.

Kloas en Sientje wazzen vanmörgen noar schoul fietst.
Doar hadden ze toal had en schrieven. Ze mozzen ook zingen. Kinder vonden verskes niks aan. t Is apmoal zo ollerwets. Juvvraauw zee den: “Wel dizze laidjes nait waardeert is TMF ook nait weerd”.
Kloas von TMF ook niks aan, moar Sientje vond dat doar best wel mooie laidjes op wazzen. En wichter hadden doar altied van dij mooie glitterpakjes aan.

Noa schoultijd reden ze weer noar hoes tou. Der reden nog meer kinder mit. Kloas was aan t dunderjoagen mit Aalbert. Dij zat bie heur in klazze. Ze bonkten tegen mekander. t Gong aal moar net goud.
Ze wazzen al sikkom ainmoal ondersteboven goan. Jongs wozzen moar nait van opholden. t Mos wel n moal mis goan. En joa heur. Sturen kwamen in mekander te zitten en eefkes loater laggen ze baident op fietspad.

Kloas belkte t oet. Zien pols dee aibels zeer. Aalbert zien boksem was scheurt. Zien knij keek deur n gat noar boeten. Hai bloudde ook. En hai keek ook nait bliede.
Ze kropen weer overend en stapten weer op fietse. Aalbert en de aandere kinder mozzen rechts oaf noar t dörp wiederop langs Stadsweg.
Kloas en Sientje fietsten liekoet deur. Kloas had ain haand aan stuur. Aander haand huil hai stief tegen zok aan. Hai haar troanen in ogen stoan.

Dou ze thoes kwammen zag moe votdoadelk dat er wat loos was. “Wat scheelt der aan?”, vruig ze.
“Ik bin onderoet goan mit fietse en nou dut mie de pols alderbarstens zeer”.
“Loat mie es eefkes zain”, zee moe. Ze keek noar pols, ze keek noar Kloas zien ogen en zee dou tegen Sientje: “Pabbe is bie peerden in de stal. Goa doe moar noar hom tou en zeg hom dat ik mit Kloas noar dokter goa. As der wat biezunders is bel ik wel, ik neem mien mobieltje wel mit”.

Dokter wol van Kloas waiten hou t gebeurd was. Hai vuilde aan Kloas zien pols en dij trok blaik weg van pien. “Doe most noar t zaikenhoes. Dien pols is of zwoar kneusd of broken”, zee dokter.. “Goa moar in wachtkoamer, din schrief ik n braifke veur specialist in t zaikenhoes.
Wil je noar t akkedemisch of noar Martini?” vruig dokter aan moe.
“Wie goan wel noar t akkedemisch”, zee moe.

Moe belde noar hoes tou om te zeggen wat of der loos was en dat ze noar Stad gingen noar t zaikenhoes.
Vief minuten loater wazzen ze onderwegens.

Moe parkeerde auto in parkeergarage. Kloas mos zuk inschrieven en kreeg hai n plestik pasje. Dou mozzen ze noar eerste hulp.
Doar keek dokter noar pols van Kloas. “Ik wat het nait, moar ik gok dat pols broken is”, zee hai.
“Moar t is pas zeker als ik foto’s zain heb. Goan joe moar noar röntgenofdailen en as foto’s kloar binnen, kom je hier weer. Tot doadelk”.

Röntgenofdailen was ain lift, twij trappen en zeuven menuten lopen vot.
Kloas was vot aan beurt. Aale mìnsen wazzen al vot. Der was nog ain zuster. “Kom moar hier mienjong, den moaken wie ain prachtfoto van dien pols”.
Kloas mos bie n bèrre zitten en aarm op n ploat leggen.
Zuster richtte n laamp op zien pols en zee: “Nou nait meer bewegen”.
Ze ging achter n schaarm stoan. Kloas heurde twijmoal “klik”.
“Kloar”, zee zuster. “Goa om hörn moar even op stoule zitten en wacht doar moar even op mie. Ik breng joe straks foto’s en den kinnen je weerom noar eerste hulp”.

Zo gebeurde t. Op eerste hulp zee dokter: “Dat wordt gips mienjong, kiek doar zit n breuk”. Hai wees wat aan op foto.
Moe zag t ook. Kloas zee: “Ik zai t nait, moar ik vuil t wel”.
Dokter mos laachen. “Goud” zee hai, “je kinnen noar gipskoamer en mit drij week hier weer veur controle”.

Kloas mocht kaizen wat kleur gips hai hebben wol. Hai zee: “Dou mie moar gruin”.
Zo gebeurde t ook. Kloas kreeg op weeromrais n bord petat mit n frikandel mit saus.
Dou ze thoes kwammen was t al duuster. Pabbe haar veur t eten zörgt. Riest mit n sauske van mosterd en ananas.

Noa t eten zee Kloas: Dat was lekker, moar om dit nog ais te kriegen, goa ik gain bonken breken, dat gaait mie te wied”.
“Huift nait mien jong”, zee pa. “As der nij gips om mout, febriek ik zo weer n prutje als dit inmekander.
“Dat vond Kloas best en moe ook !

Kloas haar letste doagen fietsen mit ain haand al nuver onder knij kregen. Op en oafstappen lukde hom ook al.
Op schoul hadden kinder eerst wel even opkeken. Ie zain ja ook nait doaglieks n jong mit n gruine aarm.

Mor t nije was der al vlöt oaf. Kloas haar aiglieks gain pien meer, moar hai begon dat gips knap lasteg te vinden.
“Ik hoop moar dat mien pols mörgen beter is as wie noar stad goan”.
“Dat hoop ik ook”, zee moe. Den kinst weer dien aigen klaaier aan en nait van dij polo’s. Doar is t nou ja veul te kold veur.”

Aanderdoags mos Sientje allaind noar schoul. Kloas ging mit moe in auto noar t akkedemisch.
Ze mozzen nou noar poli-kliniek. Der wazzen aander dokters en zusters. Kloas mos noar n spreekkoamer.
Doar wazzen twij dokters. Ain zee dat hai n dokter in oplaaiden was. Hai mos alles doun. De aander was al joaren laank dokter en hai huil boudel in de goaten.

De eerste wol van alles waiten. Hou of het gebeurd was, of Kloas veul pien had haar, of t gips ook goud zat.
Moar op het letst zee e: “Wie loaten eerst nog nije foto’s moaken en den beslizzen wie of der nij gips om tou mout en veur hou laank”.
Kloas vruig: “Kin t ook wezen dat der gain gips meer om mout?”.
Dokter zee: “Dat is moar n hail klaine kans dat dat zo is mienjong. Veur n akkefietje as dit staait zes tot acht week gips. Goa doe nou eerst moar noar röntgenofdailen”.

Kloas gong soamen mit moe noar röntgen tou.
Ze muiken n poar foto’s en dou weerom.
Dou Kloas opruipen wuir, was hai toch wel zenewachteg.

Dokter zee: “Pech mienjong. Krigst nij gips. t Geneest wel goud, mor breuk is nog nait staark genog om zunder gips te doun. Nij gips en over drij week zain wie n kander weer.”
Kloas was der sneu van, moar t was nait anders.

Vandoag koos Kloas veur blaauw gips. Dou t haard was konnen ze weer noar hoes.
Ze wazzen de haile mörgen en de haalve nommerdag vot west.
Sientje was nog in schoul.
“Wolst nog noar schoul, of blifst laiver thoes?”, vruig moe.
“Ik goa nou nait meer noar schoul tou. t Is nog moar ain uurje en als ik der bin nog moar n haalf uur. Dat is de muite nait.” zee Kloas.
“Din most die moar n zetje allaind vernuveren”, zee moe. “Ik heb hier nog zat waark te doun. De waske staait der nog en klaaier lopen nait vanzulf noar wasmachien”.

“Oh , mainen ie dat nou? Ik zag guster nog n boksem veurbiekommen “, zee Kloas.
“Vuilst die wel lekker? ” vruig moe.
“Ik wel”, antwoordde Kloas. “Moar boksem was nog vol. Voader zat er nog in”.
“Ach doe wiesneus, goa speulen of dou hoeswaark of zo”, zee moe.

Moe ging waske doun en Kloas luip noar boeten. Pabbe was achter schuur trekker aan t schoonspoiten.
“Zo mienjong, hest nij gips kregen?”
Kloas luit zien gips even zain. “Nog drij week en den mag t der weer oaf”.
“Nou”, mainde pabbe, “Dij tied komst ook nog wel deur, moar nou most aan kaant, anders huifst vanaovend nait in bad, din spoit ik die en de trekker nat !”

Kloas dee n poar stappen noar achter en pabbe spoot letste klaai van trekker oaf.
“Zo, nou is het tied veur thee. Kiek, doar komt Sientje ook al oet schoul”, zee pabbe.
n Poar menuten loater zaten ze in keuken bie thee en n snee kouke!

Kloas en Sientje zaten in heur klas op schoul.
Het was aibels stil in klas. Kinder wazzen drok mit sommen moaken. t Wazzen van dij stoere dailsommen.
Sientje vloog der deurhín. Kloas ook wel, moar toch nait zo makkelk as Sientje.
Kloas was weer beter in oardriekskunde. En doar von Sientje hailendaal niks aan.

“Wat kin mie t nou schelen woar Nan-Jung of of Soa Clarencia of Braidbekkikkerlaand liggen”, zee ze ains tegen juvvraauw.
Dij reageerde toun: “China wordt op n dag nog ais n slim belangriek laand, kovvie van dien pa en moe komt oet Brazilië en dat laand woar doe het over hest, doar schrift mien bruier n bouk over. Zo en nou doe weer”.
Sientje keek juvvraauw ains aan en docht bie zukzulf: ‘Zeg moar niks meer, zai wait t toch altied beter’. Dus zweeg Sientje.
“Eh juvvraauw”, zee Kloas. “Is joen bruier den net zo gek als mien zussie?”.
“Hou mainst doe dat, mienjong?” vruig juvvraauw.
“Nou, as joen bruier n bouk schrift over n laand dat nait bestaait, den mout hai of n haile beste bekende schriever wezen, of n volidioot”.
“Dat hest doe goud bekeken, Kloas”, zee juvvraauw. “Moar Sientje het zopas n nij laand fantaseerd en ik mien bruier. En wie hebben soamen wat dudelk moakt; noamlieks dat wie mit n beetje fantasie toch hail vervelende zoaken levendeg moaken kinnen.”
En doar haar juvvraauw geliek in.

Inains ging er n gestommel deur de klas. Kinder keken aalmoal noar boeten. Doar vuil de eerste snij van t joar.
t Was wel nait veul, moar konst snijvlokken wel zain.
“Hallo, hallo, denk om joen sommen”, zee juvvraauw. “Ik wait wel dat snij veur joe veul belangrieker is den dailsommen, moar dij snij is der noa schoultied ook nog”.

Moar wat of juvvraauw ook dee of zee, kinder bleven ongedureg en keken al weer noar boeten.
t Begon aal harder te snijen. Wind stak der ook bie op.
t Duurde hail nait laank of ze konnen al bultjes snij onderschaaiden.
Gelukkig veur de kinder duurde de schoul nait laank meer. Dou de belle gong, roemden de kinder heur schoulraive op en stoven ze deur de gaang, grepen heur jas, deden hansen aan, das om en dou noar boeten.
Eerst even snijbalen gooien op t schoulplaain en dou noar hoes.

Ze mozzen tegen wind in fietsen. En t was veul kolder als vanmörgen.
Dou ze thoes wazzen, hadden ze rooie wangen en n kôlle neuze.
Moar bie moe in keuken was t lekker waarm. En der ston al n beker mit waarme sukkeloademelk op toavel kloar.

“Het snijt boeten”, zee Sientje tegen moe. “Ach wicht, dat mainst toch nait. Ik docht dat ons Laiv Meneer riest omdele streude”.
Ze keek Sientje ains aan. “Doe mainst toch nait dat t mie aan de ogen mankaaierd. Doarom heb ik ja veur joe sukkeloa moakt”, zee ze.
“En ik heb doarstraks t weerbericht heurd. En as dat oetkomt, vaalt der vannacht nog veul meer snij”.
“Mooi waark”, zee Kloas, “Den baauwen wie n snijhut en den is t fietspad ook dicht en binnen wie lekker vrij van schoul”.
“Nou nou, of t zo’n voart lopen zel, doar leuf ik nog nait zo in”, zee moe. “Moar ja, waist t moar nooit mit t weer, alles is meugelk.
Het kin straks wel waarm wotter regen”.
“Nee heur”, zeden kinder, “dat is nog nooit gebeurd en dat gebeurd vandoag ook nait”.

Moar of kinder snijvrij kregen heuren ie wel n aander moal.

Vanmörgen wazzen Kloas en Sientje wakker worden. t Waaide hail slim haard, of nee, t störmde hail slim.

De kinder hadden heur klaaier aantrokken en de wind hoelde om boerderij hìn. Of en tou heurden Kloas en Sientje kroaken. Dat kwam van n wilgeboom, stoef bie sloapkoamerroam. Of ze heurden t geluud van daaier in de staal. Dei wazzen ook onrusteg van het weer worden.

Dou kinder in keuken kwammen, zagen ze dat pabbe en mamme al eten hadden. Mor ze wazzen naargens te zain. Kloas luip even noar staal en doar bie de koien zag hai mamme stoan. “Je mouten zulm mor stoede smeren en drinken pakken. Joen pabbe en ik blieven bij de daaier totdat het boeten wat kaalmer is of totdat daaier wat kaalmer worden”, zee mamme.

Kloas ging weer noar keuken en zee tegen zien zus wat mamme zegt haar. De kinderen deden t zwiegen der tou, mor ze deden wat mamme zegt haar. Noa t eten gingen ze soamen staal in. De daaier wazzen al wat rusteger. t Leek net asof ze vuilden dat pabbe en mamme ze op heur gemak stellen kwammen. Pabbe proatte tegen de daaier. “Rusteg mor, kalm mor, dij wind gait wel weer vot”. t Leek te helpen. Mor as der den weer zo’n windvloag om t hoes gierde, zag je de koien benaauwd om zuk tou kieken.

“Pabbe, mout wie noar schoul fietsen, of zel wie lopen gaon?”, vruig Sientje. “Goan joe mor lopen, als de juvvraauw vragt waarom joe zo loat binnen, vertel heur den mor dat ik in de loop van de mörgen wel even bel om t oet te leggen of ik kom tegen de middag even op schoul en den hoal ik joe mit trekker op”, zee pabbe.

Kloas en Sientje deden heur regenklaaier aan en heur schoultazze op de rogge. Zo luipen ze deur de störm noar schoul. Ze mozzen sums opletten dat ze nait ondersteboven bloazen wuiren. Zai zaggen dat der veul bomen wazzen woar takken onder lagen. Dij wazzen der oafwaaid. Zai zagen ook dat der schoemkoppen op de golven op t knoal stonden. t Woater waaide sums over de stroat. En t ston ook wel slim hoog. Bie badde bie t dörp zagen ze pas echt hou hoog t woater was. De golven sluigen soms over badde. Der ston n plietsieauto bie om minsen te woarschaauwen dat ze nait over badde lopen mochten. Mor Kloas en Sientje luipen liekbendeg deur noar schoul. Zai wazzen nog op tied ook.

Op t schoulplaain zaggen ze meester van groep zeuven de kinder wiezen woar ze langs mozzen. Elk en ain mos deur achterdeur noar binnen, want aan de veurkant wazzen d’r al tien dakpannen ofwaaid. De juvven en meester wazzen baank dat kinder dakpannen op kop kriegen zollen. Mor gelokkeg wazzen der gain ongelukken gebeurd.

Dou de lezzen begonnen wazzen, zaggen ze dat er mor n poar kinder in klazze zaten. De aander kinder wazzen thoes of nog onderwegens. En in de loop van de mörgen zwakde de störm of en dou t middag was, zagen Kloas en Sientje dat heur pabbe mit auto bie schoul ston. Nu huifden ze nait te lopen. Ze heurden van pabbe dat t op de boerderij aalmoal goud goan was en dat daaier nou weer rusteg wazzen. “Gelukkeg mor, want als de koien in peniek roaken en zuk lösrieten, is t leed nait te overzain”, haar pabbe zegt. Mor gelokkeg was t aalmoal goud oflopen.

Kloas en Sientje wazzen vrij vanmiddag. Juvvrauwen en meester wazzen de haile middag dounde mit het installeren van kompjoeters. Dij mozzen kloar veur gebruuk deur de leerlingen. Schoul wuir aansloten op Kennisnet. Dat is n groot netwaark woar kinder allerhaande infermoatsie oafhoalen kennen. Kinder haren al heurt dat ze veur waarkstukken allerhaande zoaken konden roadplegen en ofdrukken.

Moar nou huifden ze nait noar schoul. En ze vonden dat allaank goud. Het was mooi weer boeten. Zunne scheen. Ze hadden heur boerderijklaaier aan. Doar huifden ze nait zo zuneg op te wezen. En ze mochten ook best wel smereg worden. Moe zee altied: “Beter ol klaaier vies, mien wasmesjien is toch nait wies”. Het sluig naargens op, moar moe zee dat elke moal as kinder vrij van schoul wazzen.

“Zel wie noar t sloot achter eerappellaand goan en kieken of doar al kikkerdikkoppen binnen”, haar Kloas aan Sientje vroagt. En Sientje von t best. Ze wos toch al nait wat of ze doun mos. De baide kinder luipen op heur klompen. Ze luipen laangs t waailaand woar de daaier wazzen. Koien luipen gras te vreten en Oarie, t peerd, lag laank oet in de zunne. Doarnoa kwamen ze bie t laand woaras voader veurege week hoaver zaait haar. Op t lest kwamen ze bie t eerappellaand. Doar stonden almoal gruine plantjes op lange riegen. As dei groter wuiren, gruiden er knollen onder. En dat wazzen den vanzulf de eerappels.

Aan t achterkaant van het eerappellaand was n smaal pad. Doar kon je net over lopen en langs dat pad in slootswale gruiden wilgebomen. Voader haar dei wilgebomen veur twei joar nog flink inkört. Hai haar dat ook al eerder doan. Zodounde wazzen t knotwilgen worden. En langs dat pad was een sloot.

Sloot was nait zo daip, moar hai was wel braid. Kinder duurden der nait overhín springen. Slootswale was best begoanboar. Kinder luipen zo noar de woaterraand. Ze zaggen doar gain kikkerdikkoppen. Mor op veul plekkies zagen ze wel ain glidderg goudje. Der zatten ook aalmoal swaarde spikkels in. Sientje zee: “Ik wait wat dat is. Dat is kikkerdril. Dei swaarde spikkels worden loater kikkerdikkoppen. Wie binnen dus veul te vroug. Moar as wie nou es noar hoes gingen en mörgen weerom goan. Den nemen wie n emmer mit en doun doar kikkerrit in om mit te nemen. Den ken wie bie hoes zain hou of dat kikkerdikkoppen worden en loater kikkers.” Kloas vond t best.

Mor kinder wollen nog nait noar hoes tou. Ze luipen t pad laangs sloot of. Ze luipen net zo wied as ze van pabbe mochten. Kinder zaggen doar n plestiek puude drieven. Sientje nam n takke en visde puude oet t woater. Puude zat vol pepiergeld. Ze kregen der n rooie kop van. “Kom, op hoes aan. Wie loaten t votdoadelk aan pabbe zain. Dij wait vast wel wat of der mit doan worden mout”, zee Sientje.

Kinder wazzen op n drafke noar hoes tou goan. Ze zaggen pabbe achter boerderij. Hai zol net in trekker klausteren. Dou pabbe zag wat kinder vonden haren, pakte hai votdoadelk zien mobieltje tot buutse oet en belde de plietsie. “Ik heb zo t idee dat dat geld ofkomsteg is van n baankoverval in Stad. Dat was veur vattien doage terog”, zee pabbe.

t Duurde moar even of der kwam n plietsieauto op t aarf rieden. Der kwammen twij plietsies oet. Kloas en Sientje mozzen wel drijmoal vertellen woar of ze dat geld opduukeld hadden. Agent schreven alles in heur boukje. “Messchain kriegen ie wel ain belonen van Boerenlainbaank”, zee ain van de plietsies. Of dat ook gebeurde, heuren ie n aander moal, net as over t kikkerrit.

Waiten ie nog van n zetje terog?
Kloas en Sientje vonden dou n haile bult kikkerdril en n plestik puude mit geld.
Aanderdoags wollen ze noa schoultied weer noar sloot tou om kikkerdril op te hoalen.
Moar pabbe zee dat ze nog n dag of wat wachten mozzen. Plietsie wol eerst alles ofzuiken en zain of der nog meer geld was. Of messchain aander aanwiezens veur t oplözzen van baankoverval.

Moar dou t zotterdag was en ze mit mekoar weerom komen wazzen van bosschoppen doun, haren kinder gain geduld meer.
Ze deden heur ôl klaaier aan. Ze deden stevels om vouten, namen n emmer mit, en doar gingen ze hén.
Ze keken nait noar daaier, of noar de net inzaaide hoaver, of noar eerappelveld. Ze luipen deur totdat ze stoef bie sloot wazzen.

Dou ze doar aankommen wazzen, zagen ze n rood-wit lint. Dat zat vast an knotwilgen. “Zel wie der nait laangs kennen?”, verwonderde Kloas zuk. “Vast wel”, zee Sientje. En ze luip gewoon wieder. Ze dee t lint omhoog en luip zo noar de sloot.
Moar doar bleef ze verwonderd stoan.
De haile slootswalle was vertrapt. Der zat haildaal gain kikkerdril meer.
De plietsiemînsen hadden alles zo goud onderzöcht dat kinder gain kikkerdril meer mitnemen konden.

Even wiederop zagen ze dat slootswale der onbelopen oetzag. “Doar zit vast nog wel wat”, zee Kloas. “Joa, zal best wel, moar dat is wel bie t laand van buurman en doar magst doe nait zomoar kikkerdril mitnemen”, antwoordde Sientje.
Ze vonden t hail jammer en mit ain sneu gezicht luipen ze weer op hoes aan.

“Wat mankaaiert joebaaident nou”, vruig moe, dou ze de keuken in luipen. “Ie kieken asof je n dikke zoere appel achter de koezen zitten hebben!”.
Kloas vertelde wat ze beleefd hadden. Nou begreep mamme woarom of kinder zo sneu oetkeken. “Nou”, zee ze. Goa nou eerst even op stoule zitten. Den heb ik wat veur joe”.
En ze kregen baaident n mok mit waarme sokkeloa en n dikke plak kouke der bie.

Even loater kwam pabbe keuken in. Hai haar n braif in haand. “Heur ains kinder”, zee pabbe. “Ik heb hier n braif van boerenlainbaank.
Wie mouten om twij uur mit n kander noar baank tou. Direkteur dut specioal veur ons de baank lös. In braaif staait dat ie n belonen tegoud hebben.”

Kinder keken mekoar aan en belkten deur mekoar: “Hoi hoi, wie binnen riek, wie kriegen haile bult geld”.
Moar pabbe zee: “Dou nou eerst moar ains kaalm aan. Dou joen zundoagse klaaier aan, en as dat kloar is dín ken wie op stap”.
n Haalf uur loater stapten ze mit zien allen bie baank noar binnen.

Dou ze in de koamer van direkteur aan toavel zaten, kregen pabbe en mamme kovvie mit gebak en kinder kregen vanzulf ook gebak, moar gain kovvie. Ze kregen baaide een groot glas mit cola.
Direkteur begon mit n tousproak. t Kwan der op dele dat kinder baaide 50 euro belonen kregen, veur t faait dat ze de aanzet geven hadden veur t oplözzen van baankoverval in Stad.

Ze bleven nog n zetje gezelleg bie direkteur en doarnoa ging t weer op hoes aan.
“Wat goan ie nou mit dat geld doun?”, vruik mamme.
Sientje zee: “Ik zet de helft op mien spoarbaankboukje. Van de aandere helf koop ik n dikke puut mit spekkies en n puut mit chips. Van t overege koop ik n mooi bouk, din heb ik weken laank wat te lezen”.
En Kloas zee: “Ik goa ook spoaren, en ik koop ook n dikke puut spekkies, moar ik geef ook wat weg aan zundagschoul. Doar hebben ze altied tekört”.

Dat vonden pabbe en mamme van baaide kinder aaibels mooi. En zo wuir n mörgen mit zörgen toch weer goud en konden Sientje en Kloas vanoavend met n goud gevuil sloapen goan.

Kloas en Sientje wazzen noar schoul west. Ze reden nou op fietse bie t knoal. Zun scheen, t waaide sikkom nait en het was der ook nog lekker waarm bie. Het leek wel zummer.

“Zellen wie moe vroagen of wie noar t zwembad tou maggen.?”, zee Sientje.
“Dat liekt mie wel wat tou, moar ik wait al wat as wie te heuren kriegen”, zee Kloas. “Zai zel wel weer roupen dat het wotter nog veul te kold is”, mainde Kloas.
“Ach joa, dat zit er dik in”, antwoordde Sientje, “moar wie kinnen het altied perbaaiern”.

Thoes ging Sientje votdoadelk noar moe tou.
“Moe, kinnen wie messchain ook noar t zwembad tou?”, vruig ze mit heut allerlaifste stemmetje.
“Ach wicht, t is boeten wel waarm, moar t wotter is nog stainkold. Mörgen bist zaik.” zee moe, “t liekt mie veul beter als joe baident ain dikke ijsco opeten”.
Dat leek kinder ook wel ain goud idee. Moe luip noar vraiskist en nam der drij ijsco’s oet.
Eefkes loater zatten ze mit heur drijen bie toavel, lebberden ze ain heerlijk ijsje vot.

Voader kwam binnen. Hij keek ains en vruig: “Kiek ains aan. Bin ik doar drok aan t waark en wat doun mien drij niksnutten? Kloas jong, hoal mie ook ains zo’n ding op, ik lus d’r ook wel vief”.
Kloas luip noar vraizer en pakte ain dikke ijsco veur voader.
Voader knipoogde noar moe en hai zee: “Ik zee dat ik wel vief hebben wol, en nou krieg ik moar aine?”.
“Wie hebben apmoal moar ain heur”, zee moe.
“Kin wel wezen, moar t is boeten ook wel slim waarm. En dat veur April. Het liekt wel haartje zummer”.

Moar moe haar Nijsblad al zain en ze zee: “In ‘t nijsblad staait dat t mörgen wel 10 groaden kolder worden zel en dus most die nou nait zo aan stellen om ain ijsco.”
En doar kon voader t mit doun.

Kloas en Sientje gingen mooi zunder jas aan noar boeten. Ze zagen zowoar al ain poar vlinders vlaigen.
Kloas zee: “Het kin best zo wezen dat het mörgen kolder wordt, moar t mooie weer van vandoag nemen ze ons nooit meer oaf. Gaist mit noar slootswalle achter eerappellaand?”, vruig e aan Sientje, “Ik wol wel ains kieken of d’r al kikkerdril zit en als dat zo is, din nemen wie wat mit in n blik. Kiek, ik haar al ain kloarzet”.

En zo deden ze ook. Dou ze bie sloot aankwammen, zagen ze dat der sikkom gain wotter in ston. Ze vruigen zok oaf hou of dat kon.
Kloas zee: “Normoal stroomt t wotter doar noar tou”, en hai wees noar n bocht in sloot. “En door net om de hörn is n sluus. Wie goan doar kieken.”.

Dat deden ze en ze zagen dat sluus kepot was. t Wotter stroomde der gewoon deur. Sluusdeur zat vast.
“Kloas zee: “Dat mout voader waiten, want t laand wordt hier veuls te dreuge.”
Kinder runden noar hoes tou en ze deden heur verhoal aan voader.
“Dat is nait best, als sluus echt stokkend is, hebben wie doar ain dik probleem. Kom wie goan op trekker en din wil ik even zain hou of t der bie staait”.

Zo gebeurde t ook en voader zag dat sluusdeur vast zat. Der zat n stuk iezerdroad aan vast knupt. “Dat het ain mit opzet doan, moar ik snap nait woar dat goud veur is”.
Voader pakde n taang oet kist op trekker en knipde ijzerdroad deur. Dou kon deur weer omdeel en luip t wotter nait langer vot.
“Zo, dat hebben joe goud zain en doarom goan wie noar hoes tou en din eten wie nog zo’n lekkere ijsco. Want dat hebben wie wel verdaind”, zee voader.

En zo zaten ze nou veur tweide moal mit zo’n dikke ijsco in handen!