Boetenwaarf, Gerry

Oet Amerikoa hebben wie weer wat nijs kregen: t claimen. Vienen wie en kinnen wie dat ook zain loaten, dat n aner ons benoadaild het din dainen wie n claim ien tegen dij persoon en dij mout ons din, as vergouden veur schoade, n fiks bedrag betoalen. Ien bepoalde gevallen is zo’n claim wel terecht, moar heden ten doage wordt sums al n schoadevergouden vroagd veur t minste of geringste.

Voak is zo’n claim zo onredelk as wat, zoas van n man dij dichtgruid waas omdat er teveul koekjes van bakker Deegrol eten haar. Nou waas dat teveul eten van dij aibels lekkere koekjes nait goud veur zien gezondhaid en dus wuir bakker veur rechter doagd: hou dúúrfde hai toch ook van dij lekkere koekjes bakken!!!
Hou dúúrfde hai toch gewoon t waark te doun woar hai veur oplaaid waas en dat nog wel mit veul laifde!
Is t nait vrezelk, zo’n claim? Ie kommen der toch even van n kolle raais thoes?

Gelukkeg is dit geval van n bakker vanzulf oet mien doem zogen en binnen zukse claims gain regel, moar toch zain je aal meer dat minsen van dij onredelke claims iendainen omdat ze aargns financieel beter van worden willen.
As ik dij verhoalen lees goan hoaren mie recht ien t end stoan en hoop ik, dat mie dat nooit overkomen zel. Stel joe veur dat ain mie n claim oplegt, omdat er teveul bouken van mie lezen het (fantasie gait nou écht even mit mie op loop) en doardeur last van ogen kregen het. Of dat n kiend dat twinteg joar leden bie mie ien klas zeten het mie n claim oplegt, omdat ik dou ais op hom scholden heb, wat hom zo rakt het dat er der nog kepot van is en elke daag geestelke hulp neudeg het. Ik hoop traauwens dat ik nou gainain op n idee breng…

Nee, even ale gekhaid op n grode stok: t mout doan wezen mit dat geclaim. Bie mien waiten is der mor Ain Dij n claim op mie het- en dat wil ik geern zo hollen- en dat is mien hemelse Voader. Hai het mie, mit mien aigen permizzie, claimd veur Zien KeuninkRIEK. Doar kin ik- veur aaiweg- mit leven.

“Waarstoe der nou al zat van, bist der ja nog mor net?”, zee er dou er noast heur kwam. “t Wuir mie doar binnen veuls te benaauwd mit aal dat volk”, moemelde ze. “Mie ook”, zee er “je kinnen joen kont der ja zuver nait keren”. “Joa en t stonk der ook aldernoarst”. “Minsenlucht”, wis hai,”minsen kinnen sums nog aarger stinken as n hail koppel zwienen bie n kanner”. “k Wait der ales van”, zuchtte ze, “ien wachtkoamer bie dokter hong lest zo’n benaauwde lucht dat ik hoast flaauwviel”.

“Bist toch nait slim zaik?”, schrok er. Hai perbaaierde heur gezicht wat beter te bekieken, moar dat vol tegen want t waas al duuster. “Nee hör, hailndaal nait. “k Haar wat last van eczeem op handen, moar doar heb ik zaalf veur kregen en nou is t sikkom over, kiek”. Ze stook hom baaide handen tou. Hai pakte ze ien zien grode knoest en haar laank waark om ze te onnerzuiken.

“Der is niks meer van over”, zee er n haile zet loater, “hailndaal niks”. Veur ale wisseghaid huil er handjes toch nog mor n zetje beet. Zai haar der zo t schient niks op tegen. “En dien gezicht, zit doar niks op?”, mos er waiten. “Hailndaal schoon, kiek mor”, zee ze en keek blied bie hom omhoog. “Gelukkeg”, waas t antwoord, “k wait wel dat eczeem nait gevoarlek is, moar je kinnen der wel n bult last van hebben en dat wins ik die nait tou”. Aner haand kwam omhoog om heur kin zaacht op te tillen en beet te hollen.

“Doe bist laif”, fluusterde ze zomor hail bekweemkes. Hai kreeg n kloet ien keel. Dat waas nog nooit op zo’n menaaier tegen hom zegd. “Doe ook”, zee er dou er weer op zien stem aankon. Dou dij t weer dee waas er ook nait meer te hollen. “Woarom het t zo laank duurd, woar bleefstoe toch”, stinde er. Heur antwoord kwam votdoalek: “Ik docht dastoé noeit kommen zolst”. “Moar nou bin ik der. Veur altied veur die. k Heb die stief beet en k loat die nooit meer lös. Waist wat, wie trekken jazzen aan en goan op dat bankje doar bie t woater zitten. Gain mins dij ons mist”.

Ze pruiten deur linnen en wol hén en t waas net of ze kanner al joaren kend haren. Ze konden overaal over proaten en waren t over ales mit mekoar ains: over poletiek, over t geleuf, over wonen, joa, woar wel nait over. Ze snapten ales van mekoar, konden om t zulfde lagen en om t zulfde janken. ‘Dit is van Hogerhand zo regeld’, docht er dankboar, ‘dat kin nait aans. Der is gain mins dij beter bie mie paast as zai. Ik heb hier veul veur bidden doan en mien gebeden binnen verheurd. Dank joe, God’, bad er ien stilte.

Tegen mörgen, dou ale feestgangers al laank noar hoes waren, brocht er heur noar heur auto. Ze waren nog laank nait oetproat, moar der mos ook nog sloapen worden. Volgende oafsproak waas al over twij doagen, eerder kon nait, moar laanger konnen ze ook echt nait meer zunner mekoar. Nog n leste smok en dou dee ze autodeur open en ging zitten. Hai keek noar heur en haar n n gevuil of t haart oet zien ribbenkaast borst en of ales ien hom gelok haitte. t Waas gewoon onveurstelboar, zo blied of er waas. Over onveurstelboar sproken; opains schoot hom wat ien t zin. Hai wuir der glad kél van: tuzzen t proaten en t snoetjeknovveln deur haar hai heur ‘schat’ en ‘laifste’ en ‘mien wichtje’ nuimd en zai zee ‘laiverd’ en ‘mien prins’ tegen hom, moar dat waas t din ook. “Ik hait Ruud. Hou haistoe aiglieks?”, vruig er.

Mien laive tied, wat binnen der heden ten doage n winkels, wat is der n goud te koop en wat binnen der veul minsen dij noar winkels tougoan. “Shoppen” hait dat ien t ingels en dus zeggen wie dat hier ook netjes.

t Minsdom shopt wat oaf. Binnen wie lamlendeg en verveelnd ien hoed din goan wie shoppen. Binnen wie maalkopt of zwoarmoudeg din goan wie shoppen. Binnen wie blied din goan wie winkeln en binnen wie ainzoam din goan wie ook shoppen.

Shoppen is n medizien worden tegen hoast ale kwoalen, zo liekt t. t Is allain schaande dat t zoveul geld kost, want wees eerlek: t is din wel gezelleg, moar min mout vanzulf wel mit wat thoeskommen, dat geft pas echt n ‘kick'( alwéér ingels, ik ken t ook nait helpen). Nou is n kick altied van korte duur en dus mout ons leegte weer opvuld worden mit wat nijs. En zo begunt t haile circus weer van veuren oaf aan.

Lest heurde ik ain zeggen: “Vrouger gingen minsen noar kerk as ze problemen haren. Nou goan ze winkeln”. Dizze opmaarkn rouk mie as n kanonskogel. Ik docht: “Man het geliek. Deur te shoppen worden ons gedachten ja oflaaid van ales wat zeer dut: gemis, pien, zörgn, ainzoamhaid en vul mor ien. As wie tougeven aan ons verdrait, as wie onszulf tegenkommen, worden wie ja roadeloos en vlaigen wie bie muren omhoog. Gain mins kin ons toch helpen?

Dat klopt, moar as ervoaren ‘shopster’ wil ik toch even wiezen op dij aine Winkel dij mainstied veurbie lopen wordt. Dij Winkel dij bie kerk heurt. Ik kom der voak. Boas wacht mie aal op ien deur en zegt: “Bist der weer, kiend? Doar bin Ik blied om. Wat wilst hebben? Zeg t moar, Ik heb ales wastoe neudeg hest. Bistoe ainzoam, mien kiend? Ik heb n emmer Laifde veur die. Hestoe verdrait? Hier is n bakvol Troost. Bistoe zwoarmoudeg? Wat dinkstoe van dizze puutvol Bliedschop? Bistoe baang? Kiek ais, hier is n blikvol Moud. Muid? Ik heb n aarmvol Kracht veur die. Zigstoe t duuster ien? Hier is n Bundel Licht veur de doame. Neem asjeblieft wast neudeg bist. Ik heb der al veur betoald omdat Ik wies mit die bin en waist wat zo mooi is? Astoe Mien goaven aanveerdst, is vulling dijstoe krigst veur altied. Een kick mit aiweghaidsweerde, wat wilst nog meer?”.

Geern beveel ik dizze Winkel bie joe aan. Hai is nait stoer te vienen, ligt ien Hemelstad en ie kommen der deur de Knielweg, langs Golgothoa, Graftoen en Opstandensloan. Deur staait aaltied (ook midden ien naacht) open en Boas staait altied veur joe kloar.