Agendadwang
‘Dat schrief k wel even in agenda.’
t Heurt bie mie, om òfsproaken te noteren. Nait omdat ik baange bin, dat ik wat vergeet, mor veur de zekerhaid. t Is n gewoonte, n gewoonte worden. Kladbraifkes, memoborden en kattenbelletjes waarken nait. Bie mie.
Zo komt mit n lege, twijde november veur ogen t GRN-festival van 15 november in agenda te stoan. Om te ontholden. Dizze 2e november het gain aantaiken neudeg. Tot persies n joar leden stond der aaltied n feestelk zwaaiend vlaggetje in onze femilie-agenda: Sietses verjoardag. t Feest, soamen mit dij van zus Anna, dij op d’ongemakkelke schoolse moandag van 3 november verjoart, is zotterdag al vierd. Dubbelfeest.
Vandoag lopt leste veziede òf en aan en is t veur ons n stille dag. t Lag mie aingoal veur op tonge om t gesprek te open:
’t Is mörgen n joar leden, hè!’
Mor gedachten blieven soms aargens tussen willen en doun stoeken. Veureg joar, 2 november was n stoere dag en k wos, zunder t zeker te waiten, dat onze wereld d’aanderdoags der wel ains aans oet zol kinnen zain.
Mörgenschrik was den ook onbeschriefelk verdraiteg, mor voulde ook as n opluchten. Famke was nait meer.
k Heb mie aaltied òfvroagd, hou n mìns t verdrait over t verluus van n daaier aaltied weer verwaarken kin. k Haar hoast schreven, zo makkelk te boven kommen kin. t Was ook nait woar west, want veur verwaarkenspersezzen binnen gain handlaaidens schreven.
Wietske kin doar over mitproaten, as zai tenminnent proaten kon. Zai het nog moandenlaank zöcht en nog aaltied kikt zai verward in t rond, as proat op Famke komt. Ook op heur het Famke n onoetwisboare indrok moakt. t Kin hoast nait missen, ons droktemoakertje mist t vertraauwde, t rustege van Famke nog aal.
Dat Sietse vandoage op 2 november en Anna op 3 november heur vlaggetjes nait in agenda kregen hebben, het doar dus mit te moaken.
