Õfschaaid

Opoe denkt mit kloet veur haals: ‘Woarom?
Woarom oetgerekend mien leutje wicht?’
Ze was der ja zo groots op en nou…
Nou, kin t olmìns wel schraiwen van ellèn!

Gain mìns dij der wat van wis!
Gainain dij begreep dat ze dit in t geniep doun kon.
En mit waike ogen kikt ze Sarah aan en denkt:
‘Ik mainde mien klaindochter toch goud te kennen…’

Vol ongeloof kikt ze noar t wichtje heur blonde hoaren
dij eerder ien de sun nog leken op puur gold.
Waitende dat ze t òfschaaid apsepteren mout…
Dizze stap dij heur klaindochter stiltjes dee.

‘t kwoad is geschied,’ denkt ze en n troan zuikt zien weg deel
as t olmìns de blonde vlechten van heur Sarah streelt.
‘Niet huilen oma! van deze vlechten wordt een pruik gemaakt
en daar maak ik een heel erg verdrietig meisje erg blij mee!’