Jonge meester gong veurbie

‘t Wicht van Draiwes was ‘n guut,
Twinteg joar en frizze wangen,
Rode lippen vol verlangen.
Onder rokken — gain hail langen —
Kwamen fikse bainen uut.
‘t Wicht van Draiwes was ‘n guut!

Jonge meester mog heur groag,
Wol heur wel op handen droagen,
Was nait bie heur wèg te sloagen,
Moar zai dee hom niks as ploagen.
Toch dee hai de grode vroag,
Jonge meester mog heur groag…..

“Doar heb ik ‘t nog nait aan tou.
Ik ken wel wat beters kriegen,
Vrijers stoan veur mie in riegen,
Om van ‘t geld nog moar te swiegen.
Meesterke, wat is dât nou?
Nee — doar heb ik ‘t nog nait aan tou”.

“Waist, wanneer ik zeg van joa?
As knienen in de bomen springen,
As kaarsen gruien aan seringen,
Of — as ons hounder laidjes zingen.
Kom ais luust’ren veur en noa,
Din zeg ik meschain van joa”.

Jonge meester mos veurbie,
In de verte zag z’ hom lopen
Gaauw de tuuthokdeure open,
Is ze bie de hounder kropen.
En ze zong: “Ik hol van die”.
— — — — — — — — —
Moar jonge meester gong veurbie.