Wat nooit veranerd
As ‘t wicht aal veur de spaigel staait,
En ‘t wilde hoar in krullen draait,
Mit strik en lintjes loopt te meten,
En zok gain tied gunt om te eten,
Al weer ‘n aander houdje paast,
Din het ze ‘n òfsproak — ‘da’s wel vaast!
En as din boeten ‘t veurjoar ropt,
Zai wat onwenneg noast hom lopt,
As oavend nuigt tot vredeg goan,
De vogels sloapen op heur nusten,
As zulv’ren dook trekt over ‘t laand,
Din het e heur al bie de haand!
As ze din langs slootwale goan,
Woar hoageldoorns te bluien stoan,
Vaalt jonge schoamte weg in duust’ren.
Wat schuchter vrijen en wat fluust’ren,
Ze vuilen niks van ‘t nadde gras —
— Vernemt heur moeke mörgen pas!
‘t Is oareg loat as deur weer gaait,
De voader slept — moar moeke naait.
Dei kikt noar ‘t wicht heur wilde hoaren,
En denkt hail even aan gevoaren.
Moar — din zugt zai zok zulf weer stoan,
Het zai ‘t din vrouger ànders doan?
Wat loater kikt ze nog bie ‘t wicht,
Dei slept mit ‘t veurjoar op ‘t gezicht.
Och — jonge laifde is ‘n wonder,
Zai stopt de blode aarms d’r onder,
En òlle moane lacht deur ‘t glas,
Dei haar ja zain hou mooi of ‘t was!
