Luutje kwam wel ais weer…..
Luutje Koops was wat ‘n roare,
Kwam wat riek’lijk veul in kroug,
Dei kwam ‘n glas vol òlle kloare
Nooit te onpas of te vroug.
‘t Was ‘n dikke, staarke rekel,
Zaik haar Luutje naait voak west.
Huil ‘t òl vlais goud onder pekel,
Moar — op ‘n mòrgen leek ‘t naait best!
‘t Klokje smuik hom aal moar minder,
Mos ais noar òl dokter tou.
„Klaai oet”, zee dei. „Woar hest den hinder.
Hest ja ‘n pokkel as ‘n kou”.
Oi lustert mit zien hoorn van binnen,
Hai klopt en dut — en ‘t duurt wat laank.
„Ik heur ja niks — ik ken niks vinnen,
‘t Komt aal deur dei verdomde draank”.
„Joa dokter — door ken ‘k ook van proaten,
Vol draank wat doun — da’s aaltied mis.
Schai oet — ‘k zel mie wel keuren loaten,
As dokter ais weer nuchter is”.
