Hoesdoef

Sunt verleden veujoar hebben wie een hoesdoef. Nou ja, dat is wat al te innig zegd. Ainlieks was zai eerst onze vensterbankdoef en nou is zai onze swaalfkenustdoef. Kört zegd: toendoef. Want zai zat veul in toen, te pikken. Joa, Jan, mien kereltje, struit doar zoadjes, dus wat wil je.

Verleden veujoar ontdekten wie heur. Zai zat aalgedurig in ons toen en dou ik ais goud oplette, zag ik dat ‘aalgedurig’ sikkom aalvot was.
Zai was een mooie doef: wit, met aan ziedkaant grieze vleugelpartaaien en doarin ook nog swaarte, onregelmoatege, braide strepen. Onder heur kin was et wat gewarrel van onbestemde vörm, een soortement onderkin. Nou hol ik nait zo van onderkinnen bie mensen en ik heb een aarge hekel aan mien aigen begunnende onderkin. Mor bie doeven is dat toch hail aans. Bie ons doef von ik et mooi.
Zai was verder groder as törreldoeven en een lutje beetje klainer as holtdoeven, mor wel met een dikkere kop. Zai zat gewoon hail veul op t gras. Het muik heur niks oet of doar aandere vogels waren. Zai paradeerde rusteg tussen de törreldoeven, muskes, vinkjes, of wat ook mor.
Mor het muik heur ook niks oet, of der niks op t gras zat. Haildal allain von zai ook prima.
En zai was nait baang. As wie veur t roam stoan gingen, vloog alles vot, behaalve zai. As wie noar boeten gingen, idem dito. Zelfs als zai op kliko zat, stoef noast achterdeur, bleef zai zitten as joe noar boeten gingen. Soms kwam zai zelfs wat dichterbie, om joe ais goud te bekieken.

Op de ogenblikken as zai nait op et gras zat, vloog zai op plat dak en noar verloop van tied op vensterbaank van ons sloapkoamer boven. Dat von ik een oarighaid, et idee dat zai de haile nacht op vensterbaank zat. Din haar je gezelschap, ook al zag je heur nait.
As ik s mörgens lamellen open dee, zat zai doar en bleef rustig zitten. Ik dee t roam woarveur zai zat, din mor nait open, mor et roam dernoast. Dat kon ja ook.
Mor noa n tiedje wer vensterbank toch wal hail aarg voel, deur aal heur kakjes en heb ik heur votjoagd, deur et roam elke keer haildal open te zetten. Din paazde zai nait meer op vensterbaank. Et holp.
Ik haar nog nait deur woar zai din nou bleven was en ik docht dat zai meschain echt vort was. Mor Jan wis et wel. Hai wees noar boven. Haildal boven et lutje plat dak, tegen de keukenmuur, in de nok, haar Jan een plaanke moakt, met twei swaalfkenustjes, der onder hangend.
Joa heur, doar zat mevraauw. Zai keek minzoam op ons deel. Der zollen wel gain swaalfkes kommen op dizze menaier. En wat ook nog ais zo was: de kakjes kwamen nou perzies op de plek woar wasrekjes aaltied hongen. Pfft.
Nou ja, et was gain hail grode ramp. Ik bruukte dei plekjes ainlieks allain midden in de zummer, omdat et doar wel oareg waaide, mor allain s mörgens zun was. Et zol mooi wezen as doef tegen de zummer vort was.

Dat is nog te bezain. Et is nou februoarie en zai het zich hier allain mor meer nuzzeld. Dat is perzies wat vraauw van doevenorgenisoatie al veurspeld haar: ‘Als u haar blijft voeren, raakt u haar niet meer kwijt.’ Et was nog in de tied dat ik haildal enthousiast was. Nou bin ik wat dubbel ainlieks. Ik vin heur nog steeds hail mooi. Mor ik denk ook aan swaalfkes en aan mien wasgoud.
Mor Jan wil aander vogels geernt vouern, zeker in winter. En je kinnen nou ainmoal nait allain aander vogels vouern. As wie heur nait vouern willen, din kinnen wie gainain vouern. En dat willen wie nait.

Zai is een sierdoef. Zai het een ring om. Wie zollen dei ring een keer lezen mouten, mor dat blieft derbie. Want din mouten wie heur echt vangen. En dat vaalt woarschienlek nog nait tou.
Zai is een Oldduuts meeuwtje. Dat heb ik noakeken. Oldduutse meeuwtjes binnen slim en nait baang. Juust. Dat maarken wie elke dag.

Wel wil heur hebben?