As men old wordt…
Ik mag zo geern nog ais dwoalen,
De wegen langs — van vrouger heer;
Dei òlle tied weer veur mie hoalen,
Din zai ‘k mien bliedje jonkhaid weer.Staait nog zo veul — aal òlle vrunden,
Dei proaten van mien hoop en stried,
Doun denken aan mien vroug’re zunden,
En aan mien bliedschop oet dei tied.Klein hoeske onder hoge bomen,
Van joaren heer — nou — laank vergoan,
Moar mog ‘k ‘r veur ‘n moal ais komen,
Zai ‘k moeke nog in deure stoan.Ol schoul mos ook veur ‘n neie wieken,
Staait leeg en liekt wat hoav’loos nou,
‘k Stao enkeld nog veur ‘t hek te kieken,
Wat was ik nog ‘n beudel dou.Dai graauw’ febriek — mit klaine roeten,
Nog krek zo voel as ‘t vrouger was.
Veur kinder is ‘t veul beter boeten,
Moar dat besef je loater pas.Dei brommelbos — doar dicht bie d’ haaide,
En zai — en ik — en ‘n zummerdag.
Nou al mooi gries vast alebaaide —
Woar of dat wicht nòu wezen mag…?‘t Is ‘n wonder — wat dei neie dingen fluust’ren
De ain wait dit — en d’ aander dat.
Ik mag zo geern ais even luust’ren —
Din loop ‘k weer deur — en miemer wat.
