Midwinternacht

Midwinternacht — de klokken luden,
Wat heurt dat vremd — wat waait dat wied!
Wat mout aal dat gebrom beduden?
Dat ‘s ja nou niks veur dizze tied:

De luders stoan aan dikke taauwen,
De klokken swoar — de spieren staark,
Zai blieven — luden — vol vertraauwen,
In klok en taauw — en in heur waark.

De klokke ludt — de wereld luustert, —
Wat of de tied ons brengen zel…?
Dei zunner hoop is — lacht — en fluustert:
„Schaai nou moar oet — nou wait we ‘t wel”.

Bim-Bam — wie binnen hier moar even,
Moakt ‘t pad toch nait onneudig swoar;
Zuik laiver noar wat zun in ‘t leven,
En leeft in vrundschop mit mekoar.

Midwinter — ‘t dikste is weer leden,
Zun klimt — de doagen lengen weer;
Keerskes in keersboom stoan te beden:
„Mens — wees nait zo mistroosteg meer”.

De haile wereld is aan ‘t ruden,
De koppen waarm — de haarten kôld;
Wie wieken nait — wie blieven luden,
Tot vree hier weer de vleugels vôlt.