Zai wol wel groag
Trientje ston bie ‘t hek te kieken,
‘n Knap jong kerel kwam veurbie.
Wol heur om de kinne strikken,
Trientje vrug: “Wat wilt van mie?”
“Nou”, zee hai, “da’s ook ‘n vroag.
Wicht wat wil ‘n jong nou groag?”
“Kom – doe staist hier zo verloaten,
Loop mit mie ‘n endje deur.
Kennen wie mooi even proaten”.
Trientje lachte – kreeg ‘n kleur.
“Wacht din – dat ‘k ‘t aan moeke vroag.
Jong – as ‘k mag – ik wil wel groag”.
Veurjoar wast – de locht lag open,
Hoageldoorn bluiede pas.
“Zel wie naar ôl diek tou lopen,
En wat zitten goan in ‘t gras?”
Trientje kleurde wat bie dei vroag.
“As doe wilt jong – ik wel groag”.
Ales om heur tou – vergeten,
Zun gong onder – ‘t wuir aal loat.
Uren haren ze door zeten,
Bloumkes plukt – en tied verproat.
Over wat? – Da’s ook ‘n vroag,
Zoks vertelt men toch nait groag.
Jong brocht Trientje weer bie ‘t hekje,
En trok heur dou naar zok tou.
Smokte heur — vlak veur heur bekje,
Trientje zee: “Jong wat dust nou?
Zo moar — zunder dat ‘k die vroag?”
“Joa”, lacht jong, “en ‘k dou ‘t zo groag”.
“Jong — doe hest mie niks te geven,
Hier ais — der — doar hest hom weer”.
En doar is ‘t naait bie bleven,
Hai kreeg dunkt mie aine meer.
“Gaaist weer mit wicht — as ‘k die vraog?”
“Nou”, zee Trientje — “ik wel groag”.
