De voele waske
“t Is dat gain ain op n aander zien gezeur zitten te wachten,” mòpperde ik, “aans kon k ter meschien wel n stokje over schrieven!” t Was op n moandag in juni en ik wol wasmesien aanzetten. Mien man haar zok, op mien verzuik, nog gaauw even n schoon bezoen aantrokken. “Joa hur,” zee dij woaghaals, “hang de voele waske mor weer boeten!” Dat muik mien stemmen der nait beter op. Integendail, want dat was nou net t zere stee, dij waske! Nou ja, nait de waske, mor wasmesien. Veur de dudelkhaid: de nije wasmesien en om nog persiezer te wezen: n Miele. Dij aan ales dìnkt! Dus ook aan t kind dij de waske doun kin, haar k nog zó op hoopt!
Meschien zain de mainste mìnsen zo’n nijmoods, technisch hoogstandje, mit n display vol sensortoetsen, wel as n oetdoagen en willen ze dij laifst vot oetpebaaiern. Dizze technofielen kinnen t aigelk nait wachten om eerst de gebroeksaanwiezen goud deur te lezen. Mor ik dus t noa drijmoal bestudaaiern nog mor zuneg! Aal dij meugelkheden en dus ook aal dij meugelkheden om t fout te doun, dìnk ik din! Was ik net, noa twinteg joar, wìnd aan mien Siemens, luit dij t in ains òfwaiten! k Haar vot al wìnst van dizze wasmesien, dij zo makkelk te bedainen west was: schoakeloar noar n programma draaien, bevubbeld vatteg groaden, toerental veur t centrifugeren kaizen en din de start/stoptoets indrokken.
Nou dezulfde waske mit mien nije Miele: eerst t apperoat aanzetten mit de toets rechts op mesien, woarnoa je op de display, links op mesien, welkom haiten worden mit t standoard programma (60 groaden/1600 toerental). Din de ronde schoakeloar, ook rechts op t apperoat, op bevubbeld ‘katoen’ (ain van de 10 opties) draaien. Doarnoa de temperatuurtoets, vlak onder de display, indrokken. De temperatuur vervòlgens noar boven of noar beneden biestellen mit ain van baaide sensortoetsen op de display, n soort van pieltjes. As de gewìnste temperatuur din op de display staait, mout dat nog weer bevestegd worden deur op de sensortoets ‘OK’ te drokken. Vervòlgens de toets ‘centrifugetoerental’ indrokken en dij weer mit ain van baaide pieltjes noar wìns biestellen. Nait vergeten om doarnoa ook weer op ‘OK’ te drokken. As leste de start/stoptoets indrokken en de waske begunt. Dou mie dat veur d’eerste moal lokte, was t net as of ik sloagd was veur n eksoamen.
t Mag dudelk wezen dat ook t kopen van ons nije wasmesien al gain gezelleg winkeln west het! Mor ik mag din n technofoob wezen, ondanks de tachteg bladzieden van de gebroeksaanwiezen haar k toch nog n vroag bedìnken kind. Mien Miele kin maximoal acht kilo behappen, mor bie t programma veur bezoenen geft de display aan dat t hoogste gewicht twij kilo is. Dou k dij moandag dus n stoapeltje bezoenen in trommel stoppen wol, soamen mit nog wat goudje, was ik vot al weer begund te twieveln. Wát as t gewicht bevubbeld drij kilo wezen zol? Zol dat din gain perblemen geven? Je huiven toch zeker nait eerst joen waske te wegen!
En zo kwam t dus dat Jaap dij bewuste dag weer es mien gezeur aanheuren mos. “Waist wat,” zee e op t leste, “meschien kinnen we wasmesien wel weer omroilen tegen n tobbe, waskebred en vringer!” “Dou der din vot ook mor n waskestòk bie!” snoeterde ik draaigend weerom, “en doar bin ik gain gebroeksaanwiezen bie neudeg!” Mor k wol ook nait langer twieveln en heb winkel beld. Ze waren doar ducht mie nait insteld op domme vroagen, want ik zol mor de klantenservice van Miele bellen. Al zag ik ter ook hail slim tegenop, k heb t toch mor doan. De persoon dij k ter veur kreeg, zee dat ze mien vroag nog nooit heurd haar en mie doarom deurverbinden zol mit de technische dainst. Meschien wel hoogste instantie doar, dòcht ik, verboasd over miezulf! Zowat lokt mie din weer wél! Mor veur telefoon kinnen je vanzulf nait zain hou ze joe meschien wel mit rollende ogen aanheuren!
t Antwoord haar k traauwens zulf ook al rekenschop mit hòlden: ik mog op t bewuste programma trommel gerust pròppende vol bezoenen stoppen, zulfs wel acht kilo as k dat kloar kriegen kon, mor de garantie dat ze der vervòlgens kreukvrij oet komen zollen, kon k din vergeten vanzulf. “k Bin bliede dat k nou zeker wait dat k wasmesien gain geweld aan dou!” zee k tegen Jaap. “Ik zai t,” zee e, “zulfs dien gezicht is weer oet de kreukels!”
En ik kreeg vot ook antwoord op n aander vroag, noamelk woarom de display n hail aander tiedsduur aangeft as de gebroeksaanwiezen: dij in t boukje geldt dus veur de hoogste beloaden van elk programma. Ook al is trommel barstendevol, bie minder gewicht duurt de waske din toch körter. Achternoa hail logisch, zulfs veur mie! Zol dat bie mien Siemens din ook zo west hebben? Aigelk grappeg: aal dij infermoatsie ropt dus tjuust vroagen op! Bie mie teminzent wel.
Twij doage noa de bezoenen haar k alweer n vroag. As wasmesien kloar is, geft e noamelk n hail schel signoal. Op de display staait din dat k de start/stoptoets indrokken mout om deure te ontgrundeln. Ik was boven bezeg west en dou k beneden kwam, was wasmesien schienboar al n zet kloar, want de display was duuster en der klonk gain signoal. Allaint t gruine lichtje van de start/stoptoets was nog aan, net as in t begun, as je t apperoat aanzetten. Wát, as ik dij toets nou indrokte: zol e din weer mit t zulfde programma begunnen? Of zollen dij gegevens al nait meer in t geheugen stoan? Mainsten zollen t meugelk weer as oetdoagen zain en t gewoon doun, mor ik haar t al n moal fout doan. k Haar dij toets dou indrokt om de waske der oet te hoalen, mor dou deure nait open wol (k haar dij achternoa gewoon veul stiever aantrekken most), heb ik dij toets nog n moal indrokt, woarnoa mien mesien weer vannijs start was. k Heb dus veur de wizzeghaid toch Miele mor eerst weer beld.
t Was schienboar weer gain doagelkse vroag, want ik mos weer deurverbonden worden. Mit n hail gezellege oma bleek al gaauw noadat k antwoord kregen haar op mien vroag. Dou k vertelde dat k mien mesien al n moal of wat oetscholden haar, mos ze lagen dat k mie der zo dròk om moakt haar. Mor ze gaf ook tou dat ze voaker vroagen over t apperoat kregen. Zulf was ze schienboar hail makkelk, want ze vertelde dat ze mit kinder en klaainkinder op vekansie noar Terschelling west was. Dou ze doar de wasmesien vol zanderge handdouken aanzet haar en ze der laiver nog wat meer wotter bie wol, haar ze gaauw n lege colavlèzze mit wotter vuld en dij via t wasmiddelbakje leeg goten in d’mesien. Dat was din wel gain offisjele tip van Miele, zee ze der gaauw bie, mor ain ding was zeker: ik mog ook wel n lege sinasvlèzze broeken! Mor t mag in tied dudelk wezen: zo’n biederaandje bin ik nait!
Mor och, wat is zo’n vraauw n oplochten veur aine zo as ik! Je duren din vot weer n beetje op joezulf vertraauwen. En ik mog heur aaltied bellen, stelde ze mie nog meer gerust. Dou k zee dat k mie dat best indìnken kon, want dat ze vast ook wel es wat te lagen hebben wollen, verzekerde ze mie dat ze hail wat wìnd waren en der nooit aine om oetlaagden. En nee, ook nait as k weer oplegd haar, zee ze, dou k dat vruig. Mor achternoa heb ik zulf wel even laagd. Om miezulf………!
En omdat zowat hail bevrijdend waarkt, heb ik gelokkeg ook nog n schiere mop vinden kind over n nije wasmesien. Mor even veur alle dudelkhaid: dij gaait nait over mie!
Man komt thoes en zugt zien vraauw splinterlieke noakend veur de nije wasmesien stoan, dij net dij dag bezörgd is. “Wat hestoe wel ommaans!” vragt e verboasd. “k Wol mesien veur t eerst aanzetten,” zegt ze, “en heb doarom eerst gebroeksaanwiezen goud lezen. Doar ston in dat je d’eerste moal wassen mouten zunder kleren!”
(Optaikend in 2016)
