Scheuren in de ziel
Doe krigst scheuren in dien ziel, hail stil
Wenneer de last te zwoar wordt tegen dien wil
Als woorden zwiegen en scholders breken
En hoop zoch schoel holdt in de steken
Elke troan moakt een barst in het gezicht
Een echo in het haart, pienlijk tot in het gewricht
Toch dragt men deur, dag noa dag
Mit een innerlijke vroag en een masker als glimlach
Mor zelfs een ziel dei brekt en boegt
Vindt ooit weer kracht als het duuster roegt
Want elk scheurtje, daip en klain
Let ook weer licht en laifde zain
