Nij geluk riept wel weer
Als het koren riept op t veld, volop mit zunne overgoten
Liekt het alsof de rieke oogst veur altied wordt besloten
De korenoaren boegen trots hun kop, de zummer laacht blied
Mor juust den sloept in stilte de klaine moeze veurbie
Hai knoagt noit aan de gruine spriet, mor pikt het riepe groan
Terwiel de boer mit zörge en zwait zien waark het doan
Hai verhoest mit noar de schure woar het koren op wordt sloan
Hai pikt en vret van wat der gruit, verstopt in het groan
Zo gaait dat ook voak in het leven, hou vrumd dat ook liekt
Juust als het geluk die toulaacht en de oogst het mooiste priekt
Binnen der altied klaine krachten die ongemaarkt verschienen
Om aan dien vreugde, stap veur stap, een stôkje of te kniepen
Mor loat die doardeur noit ontmoudegen, hol moud en blief bestoan
Want noa de oogst komt der altied weer een nij seizoen
Wel blift geleuven in zien waark en zaait mit haart en vliet
Zel altied weer ervoaren dat ook nij geluk weer riept
