Nij vogelleven
Oorlogen kinnen n haile wereld op kop zetten. Volgst t nijs, wordst voak overvalen deur de gedachte, dat oorlog normoalste zoak van de wereld is. Der binnen zulvens gounent, dij dervan overtuugd binnen, dat boudel eerst op en over de kop mout, veurdat der grui wezen kin.
Zo was t ook mit lokoale oksteroorlog in toene. In ‘t Hoge nust’ van 18 april heb k over twij vechtende oksterfemilies verteld. Zai binnen allebaaide vot en verhoesd. Sunt t vrouge veurjoar is t den ook vogelstil in toene. t Knutselkunstwaark, zoals t n oksterwonen toch wel bestempeln kist, heb k omtoverd tot plantjesbak. Van opgruiende oksterjongen kriegen wie niks mit.
‘Mor wie kinnen tenminnent wel ittjebijen plukken,’ heur k regelmoateg.
Zai worden nait mist. Of oksters heur schiere wonen zulf missen, kin k nait waiten. Der wordt op t dörp fluusterd, dat ‘onze’ oksters in burenboom heur intrek nomen en doar n nij optrekje baauwd hebben.
Van de weke binnen zai vezichteg weer wezen snuien in onze toene. t Mag van ons, zo laank zai mit heur poten van onze zummerkeuninkjes òfblieven. t Ontlokt schoonzeun opmaarken:
‘Waren zai nait verhoesd haren onze esdoorns van t veurjoar ook nait snuid worden kind.’
Zo kin n oorlog toch n veurdail oplevern.
Denk traauwens mor nait, dat t bie òfwezeghaid van kedoate jongens, stoere knoapen vogelstil in toene is.
Hou’k doar achter kwam?
Op n dag, nait zo laank leden zag k, dat katten van t veurhoes in kattenren netjes in slagorde vanòf de grond, t leek hoast wel op commando, den schuuns omhoog noar links en n zetje loater noar rechts zaten te kieken.
‘Kieken ie noar n langsoame tenniswedstried?’
Bekjes vertrokken bie elke, veur mie onzichtboare bewegen en gingen over in n zaacht miauwen, mor n echt antwoord kwam der nait oet. Tot ik, nijsgiereg as n katte, mie bie heur aansloot en al rap tot ontdekken kwam, dat heur aandacht opaaisd wuir deur t hìnneweergeflotter van koolmeeskes.
Nijsgierege katten as publiek én publiekstrekkers. t Is ais wat aans.
Dat zok n vogeltjespoar in snelgruiende gruine kop van ain van de 5 lindebomen nuzzeld haar, was mie dus ontgoan. Mit dank aan katten word ik vanòf dat mement vogelspotter. Nait vanoet n ainsoam holten hoeske mit n verrekieker, mor gewoon in mien loie toenstoule. Mit biepoazend drankje binnen handberiek ontvoldt zok sunt n aantal doagen n film van drok aan- en votvlaigende koolmeesjes, aal veur n zok langsoam ontwikkelnd vogeltjesgezin.
t Binnen rustege kostgangers.
Mor gusteroavend, even veurdat twijduustern over t laand regaaiern gaait en fladdermoeskes zok maisttied aandainen, beurde der toch zokswat biezunders. Eerst zai k hou n koolmeeske in gevecht rakt mit n verloate vlinder. De leste vecht mit onnoavolgboare bochtendraaierij veur zien leven, d’eerste veur t leven van zien hongerge kinderbekkies. Jammer genog moak ik oetkomst van t gevecht nait mit.
‘Vogeln is n apaart vak,’ dail ik dij vrumde twijstried mit gainaine in t biezunder.
Nog gain menuut loater komt t zulfde koolmeesje terog in beeld en gaait op t draaihek van toene, zoals ik t bekieken kin, zitten oetpoesten van vlinderslag. k Zai hom van links noar rechts kieken.
‘Bist de weg kwiet?’ zeg ik verboasd en bedu hom, zien nuske bevindt zok in boomtop aan rechterkaant.
Binnen twij tellen vlogt e op en verdwient in t frizze gruin van maist linkse boom.
Vanòf dat mement is t stil in toen, mor kolkt t in mien bovenkoamer. Vroagen kobbeltjeboien over nander hìn:
– Woarom gaait hai op loate oavend nait noar zien wiefke.
– Het zien vraauw hom de deure wezen.
– Het t kirreltje meschain nog n aander mokkeltje.
Koolmeeskes stoan der ja om bekìnd dat zai monogoam leven, soms veur joaren achter mekoar.
Vandoag is t bloudhait, mor zo gaauw t weer wat mìnsvrundelker is, zit ik weer op mien koolmeesjesspottersstoul.
k Wil waiten, hou t zit.
Dat wie meschain gewoon twij koolmeesnuskes in toene hebben, zol wel n grote teleurstellen wezen.
