Ons toal
Tot’n aandenken’
Zo volk zo toal – zo zegt men voak
Aal wat joen haart het weg te geven,
Van zun en schare in joen leven,
‘t Ligt aal besloten in joen sproak.
Men zegt zo voak: ,,Ons toal is vraaid”,
Moar moeke’s stem was zacht as ziede,
Dei was in ‘t proaten aaltied bliede,
En haard en raauw dat kon ze nait”
Ons toal is roeg – en nait beschoafd,
Moar moeke was in doun en loaten,
Van ‘n goud geslacht – en in heur proaten,
Mit oordail en mit stiel begoafd.
Ons toal is moar wat bot en aarm,
Moar wat haar moeke nait te geven,
Dei ston zo wies en blied in ‘t leven,
En om heur tou was ‘t aaltied waarm.
Ons toal holt vast aan ‘t òlle laand,
Want as ‘t mie veur ‘n moal ais beurde,
Dat ik hom in de vremde heurde,
Was ‘t krek of vuild’ ik moeke’s haand.
