Hoast gain hoast
t Mos guster aan t ìnde van middag nog even wezen. Wuir d’haile femilie optrommeld om toene veur de zundag schier te moaken. Zag k eerst dochter en loater klaainzeun mit n elektrische hegescheer in de weer om beukenhoag om t veurste toentje te koppen. Schoonzeun haar zok toak toubedaild om t grasveld aan baaide kanten van boerderij te maaien.
‘Woarom dij hoast?’
t Leek mie nog nait echt neudeg, mor wat dust, as elkenain zok zo oet de noate waarkt. Ook al heb k mie om ‘zundagschierte’ nog nooit drok moakt, ik kin t ook nait over t haart kriegen om der bie te goan stoan kieken. In t geweld van hegescheer en grasmesien vaalt mien elektriek pruttelgrasmesientje nait op, mor wordt t gras veur t eerst in mai wel millimeterd.
Omdat ik nait van haalf waark hold, mag kantenmaaier ook nog in t ìnne kommen.
As k vanoet rechterooghouke wat bewegen zai, stop k even. Haardloper en wielrenner binnen net as ik benijd, wat zok in heur gezichtsveld ontvolden het. Wat ik zai is n kloarbliekelke mouder mit heur dochter. Peuterdochter op n drijwielertje heb k nog nooit over t dörp fietsen zain, mouder is mie net zo onbekìnd. Of t dörpsbewoners binnen of dat zai op veziede binnen, wor k ook nait gewoar. Mouder, in haardloopklaairoazie het zo t schient meer hoast dan heur dochter. t Lutje wichie, n klaain rood duveltje, allewel k dat dou nog onmeugelk waiten kon, trapt in kaalm tempo de trappers in t rond en nemt òf en tou even rust.
‘Zai verkent heur wereld,’ ligt mie veur in de mond.
t Komt der nait oet en in ploats doarvan gooi’k t in de gein en zeg:
‘Doe magst hier nait haarder dan 30.’
Zai geft gain sjoege – omdat mien toaltje heur nait aansprekt? – mor mouder reageert wel en zegt zokswat as:
‘Dat zel nog wel n zetje duren,’ mor let vervolgens in woord en liggoamstoal dudelk maarken wat zai der van vindt:
‘Kom, wie mouten nou verder!!’
k Zai heur achter n hoge hege verdwienen, mor t duurt nait laank, dat ik heur weer in mien blikveld krieg. t Is n herhoalen van zetten, wat mie veurschuddeld wordt en t gaait ook in n zelfde tempo as op n dambord.
‘Je moet niet steeds afstappen.’
Zai het t weschienlek van heur mouder, want ook de troage fietser kin heur gevoulens zowel verboal as non-verboal zunder veul muite kenboar moaken. t Liekt meschain n klaain toneelstokje, mor t is net zo echt zoals t leven echt wezen kin, ook al op dij leeftied.
Mit n duustere blik in ogen, van ‘Wat zitst toch aal te zeuren’, in kombinoatsie mit t biepazende geboar van baaide aarms stief noar beneden drokken en n biepazende daipe zucht, het zai goud dudelk moakt, wat zai van moekes gedram vindt:
‘Ik dou wat ik wil.’
Om over d’hege hìn n diskuzzie mit mouder te open, liekt mie n beetje teveul van t goie, mor t lag mie veur in de mond om mie oet te spreken:
‘Haarst die t makkelker moaken kind, deur n hond te nemen, want dij hebben gain ego.’
Net as op hìnraaize is dizze zin aargens tussen t bedenkcentrum en oetgang stoeken bleven.
t Haar ook gain pas geven.
