Dat moust nait steuren
Zotterdag 21 meert.
t Voult of kolde van òflopen nacht mie in botten en spieren kropen is. Rogge rechten köst muite. Of k de dag derveur aan t schonen west bin.
Werkelkhaid is aans. Wie hebben haile dag gain fozzel oet stee zet, want Arineke was ja joareg. Wel hebben we van smörgens vroug tot soavends loat veziede over de vlouer had. Gezelleg, mor vermuiend. Doar komst gelokkeg pas n dag loater achter.
Dat ik op n stil mement vrijdagmiddag, in òfwachten van de grote femiliekluit, der even tussenoet knepen bin, is nait biezunder. Dou’k doaglieks, want der is aaltied wel wat te reddern in n veurjoarstoene.
Zo kwam k op mien rondgang op t idee om olde, grotendails vermolmde boomstronkresten oet hoagbeuk te peutern. k Haar nou nog vrij kuur en goud zicht en mit n schaarpe schoppe in aanslag haar k zo n koare vol krummelholt.
‘Wie kinnen t ook langsoam loaten vergoan,’ haar schoonzeun wel ais zegd.
Bie hom stroomt nog wat hoveniersbloud deur d’oadern.
En t is nait, dat ik t netuurlek perses van de kringloop wilde versteuren, mor op zo’n verjoardagsdag haile dag mit t gat op stoule zitten, doar bin k dus nog aaltied n beetje te hyperkonteg veur.
Zo kwam k tot ontdekken, dat zok in t binnenste van boomstronk n schiere loage toengrond vörmd haar. n Klaain toentje, zo te zeggen en dou zee de practicus:
‘As t toch n schoppe in handen hest, woarom grafst dat vruchtboare grond der den nait oet.’
Wat n idee en as k vezichteg mit schup in lözze grond por, rolt der n bale oet haalfopen stobbe. Tot hoast vlak veur mien vouten. Woar k eerst denk, dat t n oetbluide hortensiabloume is, kom k al snel tot ontdekken, dat werkelkhaid veur twijde moal dij dag aans is, as mien verstand beredenaaierd het. Dizze bale beweegt, leeft.
‘Doe hest mie in mien wintersloap overvalen,’ gloepen n poar tellen loater twij zwaarte kraaloogjes vanonder n stiekelharnas noar mie.
Tougelieks schaaiten mie flarden van gesprekken mit Margreet deur d’gedachten, as k vroag, woarom honden aingoal weer aan t snuvveln en zuiken binnen onder hege:
‘Wie hebben al joaren n egeltje in toene.’
‘Dat zol dizze den wel wezen,’ vrantert mien betere ik en gooit mie veur de vouten:
‘En t rezeltoat van dien overdreven hyperkinetisch syndroom ligt nou aan dien vouten.’
Even overweeg ik t balletje terogge te leggen in t kommetje van olde boomstronk, mor wakkerschudder duurft ook nait rècht. Hai, of ist n zai, ligt doar ja vaileg tussen n bulte dreuge bloadern. k Loat t zoals t is, mor heb d’oardeghaid van t oproemkewaai òf.
De rest van de dag heb k nait meer rusteg op stoule zeten. Bin om t haalf uur noar boeten lopen om te kieken, hou t mit femilie-stiekelswientje was. Bie d’eerste keer zag k tot mien opluchten, datter niks mis was mit t iegeltje. Hai haar zok 2 meter verploatst noar n aandere boomstronk, mor hong doar wat ongelokkeg mit n achterpootje boetenboord te hangen.
Onderwiel de femilie zok tegoud dut aan oma’s soup en aal dij aander lekkere hapjes, loop ik regelmoateg even noar d’hege. Vlak veur duustern is t iegeltje vot. Van de radar verdwenen.
Ook zundag blift t rondom egeltjes-overwinternstee stil.
‘Hai het n aander, weschienlek betere plek vonden,’ konkludaaier ik.
Ik mout t der mit doun. Teroggedraaien kin nait meer.
Tot verdrait van de femilie in t veurhoes?
k Heur t wel as zai dit verhoaltje lezen hebben.
Netuur en cultuur bieten mekoar soms en voaker as wìnselk.
Mor ja, t oog wil ook wel ais wat.
