Nait kloagen
Mit wat onderdrokte grammiede in de pokkel, was k guster al begund mit n verhoaltje over fatbikers.
Hou t zo kwam?
Deur n bienoa-ongelok in t wandelgebied in ‘Hooge Meeren’, woar k deur n snötgrom hoast van de sokken reden wuir.
‘Dit is gain fietspad!’ heb k nog roupen, mor de doader het mie of nait heurd of was Oostindisch.
‘Waist wel woarst mit bezeg bist!,’ ruip mien betere ik mie onder t schrieven tot de orde, ‘nou dust al net as t gros en zetst, deur n klaain incident n komplete group in de bekloagdenbaank.’
k Mos doar toch even stief over noadenken. Hai haar geliek. k Bin aiglieks ook nait zo aine van kloagzang van Jeremioa. Fatbikers hebben al nait zo’n goie noam en doar huif k verder nait aan mit te waarken.
Gusteroavend kwam d’omslag en wuir t van teveuren bedochte grote verhoal over t snelhaidsduveltje op zien racefietse omzet noar n klaain inlaaidentje veur n hail aander verhoal.
Hou t kwam?
In t verloren uurtje tussen 7 en 8 uur soavends zit ik òf en tou wel ais n zetje te accordeoneren. Speul k wat nummers oet olde trekörgelbouken en kin k mie verboazen over mien kwietroakte vingervloghaid.
’60 joar leden zatst elke dag ook ja wel n haalf uur op dien buukörgel te foeken,’ vergoulekt n ongewoon meedliedege stem mien frustroatsie.
Joa, t waren stoere tieden. Meziekmeester was strak in de leer en de stokken dij k speulen mos kösten mie n bult muite. Boeten dat, speulde de tied, midden 60-er joaren, ook n belangrieke rol.
Zin was voak vèr te zuiken, mor proat over opgeven of stoppen kwam der nait echt van.
Gusteroavend kwam k ongewild in n rollercoaster van herinnerns terechte, dou’k oet n olde deuze n accordeonbouk opdaipte, dij, noaderhand bekeken, n belangriek rol in mien leven speuld het.
‘Bal musette,’ kopt de titel.
Trekharmonikoa-meziek van Hollandse moakelij mit n Franse inslag. Zes nummers, woar k twije van speuld heb en vare onbespeuld bleven binnen. Zoals k wìnd was, alles op doatem.
Hou t persies goan is dij dag, of k op de 18e mai, dou k van meziekles thoeskwam echt op de poot speuld heb, kin k mie nait meer zo veur de geest hoalen. t Bouk vertelt in elk geval, dat ik noa dij bewuste dag in 1966 definitief mien accordeon aan de wilgen hongen heb.
Wat mie nog wel fris in t geheugen ligt, is t gesprek dat ik n poar doage noatied mit mien olden voerd heb. n Onverwacht gesprek, n gesprek dij k al joaren eerder voeren wild haar.
‘Hou denkst der over om die aan te melden bie voetbalverainen?’
Wat n vroag.
‘Krieg k den ook n poar nije voetbalschounen?’ heb k dou zegd.
t Woarom zat hom in de olde voetbalschounen van oom Haarm. Gounent mit van dij haarde stoalen snoeten, net as t tegenswoordeg waarkschounen hest.
Twij moand loater, mit fietse op weg noar Beerte haar k n poar schiere Puma schounen, n rood-wit gestreept shirt en n swaart broekje in n nije voetbaltazze. De kunk te riek. t Stokje vanoet Old Pekel noar voetbalverainen Thos in Beerte vonden wie mor n hoanetree. Wie waren t wìnd, reden deur weer en wind op fietse overal noar tou. Zunder ondersteunen. t Woord kloagen ston nait in ons woordenbouk.
Van mien eerste wedstried veur Noordster kin k mie verder nait zoveul herinnern. Wat mie wel biebleven is, dat ik twij moal scoord heb. En dat Los Bravos mit ‘Black is black’ in de toptien, mien favoriete nummer van dat mement was.
Meziek waarkt noamelk as n glieboane veur joen geheugen. t Komt votdoadelk in t emotiecentrum van joen hazzens en kin staarke herinnerns oproupen.
Mit ‘walking voetbal’ zol k meschain nog wel oet de vouten kinnen. Aan t accordeonspeulen heb k onverwacht nog aaltied n bult plezaaier.
